Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πέτρος Τσερκέζης,''Το σώμα μου είσαι εσύ''


ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ…
Το σώμα μου είσαι εσύ, το μάτι μου είσαι εσύ
Η γεωγραφία του ανέκφραστου
Του ανεξερεύνητου και εξαντλητικού.
Κοιλάδα, έρημος και ζούγκλα
Που εξάπτει την περιέργεια, τη φαντασία και το πάθος.
Τριαντάφυλλα του πρωινού βγαίνουν από το κρύσταλλο
Μιας πεινασμένης νύχτας
Και γίνονται ομίχλη στην άπιστη πελαγοδρομία
Μιας ανεπίβουλης ημέρας από ανεπαρκής ψυχικά αποθέματα.
Έσπασε η ραχοκοκαλιά του χρόνου στην ύποπτη διαχυτικότητα
Στο φιλήδονο τρυφηλό της ανεπάρκειας.

Μίλησέ μου σώμα μου, πριν ξεσκίσω το νυφικό της παρθενιάς,
σώμα στο λευκό σταυρό του μαρτυρίου
ρίξε μου θάλασσα τα λευκά σου πέταλα να τα βάψω κόκκινα.
Φέρτε μου μια βάρκα, παρθένα σελήνη
Της θαλασσοταραχής και των συλλογισμών
Να θεραπέψω τα τραύματα από τα ναυάγια του χρόνου.
Φέρτε μου δυο κουπιά να σπάσω συμπληγάδες.
Σκιά και σώμα, ανατριχίλες ηδονής
Πεταλούδα στην αυτανάφλεξη του πάθους
Αυταρχία μιας προϊστορίας που σβήνει τις αναμνήσεις
Και αφήνει τα σώματα να φλέγονται
Στη βάρβαρη πυρκαγιά μιας λεηλατημένης χώρας.
Σώμα και ψυχή, πέπλα και σάβανα
Και η λησμονιά να παγιδεύει το πράσινο δάσος
Στις δαγκάνες μιας χειμωνιάτικες θλίψης
Από θανατηφόρα κρύσταλλα, μαχαίρια λαμπερά
Που ξεσκίζουν τα σωθικά του ασυμβίβαστου.

Το σώμα μου είσαι εσύ, είσαι εσύ η καρδιά μου
Η πεταλούδα που δίπλωσε τα φτερά της
Και ανέβηκε στο βάθρο του χρόνου
Να ζωντανέψει, να φωτίσει και να φτεριάσει
Στο φαιόχρωμο διάστημα του ανέλπιδου.
Σώμα, σώμα, κράτα και λίγο ακόμα
Να φαιδρύνεις την ατμόσφαιρα
Να με ντύνεις με άλικο
Στον αναστεναγμό μιας παπαρούνας.
Σώμα μου τραγούδησε μου τώρα
Μέσα από τα κοχύλια των αστεριών
Να κατασπαράξω τις μνησικακίες
Και θα σου φτιάξω ένα σπίτι από ρόδα,
μια ορχήστρα από μεθυσμένα αηδόνια
και ένα καθρέφτη αθανασίας
για να καθρεφτίζεις την ομορφιά
και να βάζεις φωτιά στις απογοητεύσεις.

Το σώμα μου είσαι εσύ, σώμα θηλυκό
Δήμητρα, θεά της ευφορίας
Tο δέμα σου από στάχυα μου χρυσώνει τα καλοκαίρια,
Και τους κάμπους της ψυχής μου. Στο καλάθι με τους καρπούς
Tο ανοιχτό ρόδι είναι το φλεγόμενο σου στόμα
Που καίει τους θνητούς ιστούς στις φλόγες της αιωνιότητας.

ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ

Από την ποιητική συλλογή:
«Τ’ ΑΝΟΜΟΛΟΓΗΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»



   




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Και αφού πήρανε την εξουσία στην πολιτεία με δόλιο τρόπο, έβαλαν μπροστά το σχέδιο τους.Ο βασικός του σκοπός ήταν να δολοφονήσουν τη σιωπή.Ήταν ο μεγάλος τους  αντίπαλος.Οι λίγες στιγμές που οι πολίτες αφιέρωναν στη σιωπή ισοδυναμούσαν με εκρήξεις μεγατόνων,ικανές  να εξουδετερώσουν ολόκληρες μεραρχίες.Όταν οι άνθρωποι έμεναν μόνοι,η σιωπή τους αποκάλυπτε την ομορφιά της ζωής.Κάθονταν και θαύμαζαν τη φύση,τον ουρανό,τα πουλιά,τα λουλούδια τα δέντρα,τη βροχή και τη θάλασσα. Διάβαζαν και έγραφαν. Η μοναξιά τούς δυνάμωνε,και η σιωπή ήταν η φροντίδα που προσέφεραν στον εαυτό τους.Αγαπούσαν πραγματικά και δένονταν με τα πράγματα.Παρέμεναν έξω από θορύβους και κραυγές,χυδαία θεάματα και κάθε λογής συνεστιάσεις. Η σιωπή φόβιζε την εξουσία. Τριάντης Χριστόφορος


(η φωτογραφία από:http://www.paulbondart.com/paintings/gallery-1/#&gid=1&pid=Clairvoyance