Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πέτρος Τσερκέζης,''Το σώμα μου είσαι εσύ''


ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ…
Το σώμα μου είσαι εσύ, το μάτι μου είσαι εσύ
Η γεωγραφία του ανέκφραστου
Του ανεξερεύνητου και εξαντλητικού.
Κοιλάδα, έρημος και ζούγκλα
Που εξάπτει την περιέργεια, τη φαντασία και το πάθος.
Τριαντάφυλλα του πρωινού βγαίνουν από το κρύσταλλο
Μιας πεινασμένης νύχτας
Και γίνονται ομίχλη στην άπιστη πελαγοδρομία
Μιας ανεπίβουλης ημέρας από ανεπαρκής ψυχικά αποθέματα.
Έσπασε η ραχοκοκαλιά του χρόνου στην ύποπτη διαχυτικότητα
Στο φιλήδονο τρυφηλό της ανεπάρκειας.

Μίλησέ μου σώμα μου, πριν ξεσκίσω το νυφικό της παρθενιάς,
σώμα στο λευκό σταυρό του μαρτυρίου
ρίξε μου θάλασσα τα λευκά σου πέταλα να τα βάψω κόκκινα.
Φέρτε μου μια βάρκα, παρθένα σελήνη
Της θαλασσοταραχής και των συλλογισμών
Να θεραπέψω τα τραύματα από τα ναυάγια του χρόνου.
Φέρτε μου δυο κουπιά να σπάσω συμπληγάδες.
Σκιά και σώμα, ανατριχίλες ηδονής
Πεταλούδα στην αυτανάφλεξη του πάθους
Αυταρχία μιας προϊστορίας που σβήνει τις αναμνήσεις
Και αφήνει τα σώματα να φλέγονται
Στη βάρβαρη πυρκαγιά μιας λεηλατημένης χώρας.
Σώμα και ψυχή, πέπλα και σάβανα
Και η λησμονιά να παγιδεύει το πράσινο δάσος
Στις δαγκάνες μιας χειμωνιάτικες θλίψης
Από θανατηφόρα κρύσταλλα, μαχαίρια λαμπερά
Που ξεσκίζουν τα σωθικά του ασυμβίβαστου.

Το σώμα μου είσαι εσύ, είσαι εσύ η καρδιά μου
Η πεταλούδα που δίπλωσε τα φτερά της
Και ανέβηκε στο βάθρο του χρόνου
Να ζωντανέψει, να φωτίσει και να φτεριάσει
Στο φαιόχρωμο διάστημα του ανέλπιδου.
Σώμα, σώμα, κράτα και λίγο ακόμα
Να φαιδρύνεις την ατμόσφαιρα
Να με ντύνεις με άλικο
Στον αναστεναγμό μιας παπαρούνας.
Σώμα μου τραγούδησε μου τώρα
Μέσα από τα κοχύλια των αστεριών
Να κατασπαράξω τις μνησικακίες
Και θα σου φτιάξω ένα σπίτι από ρόδα,
μια ορχήστρα από μεθυσμένα αηδόνια
και ένα καθρέφτη αθανασίας
για να καθρεφτίζεις την ομορφιά
και να βάζεις φωτιά στις απογοητεύσεις.

Το σώμα μου είσαι εσύ, σώμα θηλυκό
Δήμητρα, θεά της ευφορίας
Tο δέμα σου από στάχυα μου χρυσώνει τα καλοκαίρια,
Και τους κάμπους της ψυχής μου. Στο καλάθι με τους καρπούς
Tο ανοιχτό ρόδι είναι το φλεγόμενο σου στόμα
Που καίει τους θνητούς ιστούς στις φλόγες της αιωνιότητας.

ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΕΡΚΕΖΗΣ

Από την ποιητική συλλογή:
«Τ’ ΑΝΟΜΟΛΟΓΗΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ»



   




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …