Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άγγελος Καρούσος,Στην Πάρο


ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ
11 Αυγούστου 2011
                                               Στην Ρούλα Χατζή

Ω μην πηγαίνεις στο νησί
το μαγικό της Πάρου για να δεις
τους έξι από τους γιους του θαλασσοκράτορα Μίνωα
Ευρυμέδοντα, Χρύση, Νηφαλίωνα, Φιλόλαο, Αλκαίο και Σθενέλαο
τον Ηρακλή να ψάχνει να βρει την Ιππολύτη Αμαζόνα
για ναν της πάρει την ζώνη
και ναν την πάει στην δροσερή κόρη του Ευρυσθένη την Αδμήτη
τον τρόμο που δημιούργησε η θέα του στους τέσσερις απ' τους εξι γιους
που τρομαγμένοι πήγαν ναν τον σκοτώσουνε
και τους εσκότωσε αυτός
παίρνοντας μαζί του αιχμάλωτους στην Μυσία τους άλλους δυο τους
μετά
τον ίδιον εξουσιαστή Μίνωα πανικόβλητον να έρχεται εκεί
και την στιγμή που έκανε θυσία στις Χάριτες
φορώντας το χρυσό στέμμα του
κι ο μουσικός του κρατώντας τον ιερό αυλό
ναν του αναγγέλλουνε ότι στην Αθήνα
σκοτώθηκε ο γιος του ο Ανδρόγεω
να πετάει το στέμμα απ' το κεφαλι του
κι από τον μουσικόν του τον αυλό
και να θυσιάζει έτσι σαν απλός θνητός
μην έχοντας ακόμα την υποψία
πως είναι φτιαγμένο από την φύση φαίνεται
οι εξουσιαστές να ξεκληρίζονται.
Τίποτα απ' όλα αυτά δεν πρόκειται να δεις.
Η ζωή προχωράει ασταμάτητα όλο ομορφιά και πόθο
αλλάζει πρωτεϊκά
γίνεται θαύμα όνειρα Κοπέλα Γυναίκα Θεά
γαλάζιο ουρανού θάλασσας, φεριμπότ, σκίνα
γαλαζοπράσινες τουρκουαζιές που σε καλούν ακρογιαλιές
κατακλυσμένες από Ελληνοθεές
Γοργόνες της Στεριάς, Νηρηίδες
με ζωντανεμένα κορμιά πρότυπα πια
Αγοράκριτου και Σκόπα
με όλα τα χρώματα της ομορφιάς
των Νικάνορα και Αρκεσίλαου Ζωγράφων
μέσα στα έξυπνα λόγια του Σοφιστή Εύηνου
και του Αρχίλοχου τους ωραίους στίχους.
Μην περιμένεις πάλι να δεις τους Ναούς
τους φτιαγμένους απ' το πιο άσπρο και διάφανο μάρμαρο του κόσμου
-αυτό της Πάρου-
των Θεσμοφόρου Δήμητρας, Αρτέμιδας, Διόσκουρων, Αφροδίτης
Διόνυσου, Δήλιου και Πύθιου Απόλλωνα
Διός βασιλιά  και Ηρακλέους Καλλίνικου τους Ναούς
τα ηλίθια μυθόζωα έχουνε πάντοτε κακία
γκρεμίζουνε του προηγούμενού τους πολιτισμού τα ιερά
αγνοώντας τα ηλίθια ότι
τα ιερά είναι περίπου όλα τα ίδια και μεταβιβάζονται σαν την ζωή
αφού είναι η ίδια η ανθρώπινη ζωή σε μιαν ανάγκη της
άσχετον αν τους δίνουνε
άλλο όνομα και υπόσταση την κάθε μια φορά.
Τις Αρτέμιδες και τις Αφροδίτες θαν τις δεις χιλιάδες τώρα εκεί
με τα πιο αισθησιακά που υπάρχουνε μαγιό
να σου γελάν καλεστικά
να σου δίνουν του αιώνιου την δροσιά
αυτή που περνάει μέσα απ' τα κορμιά
και κάνει την ζωή να μην τελειώνει.   
Άγγελος Καρούσος +3 Αυγούστου του 2012.

Άγγελος Καρούσος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)