Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διήγημα:Το λυπημένο βλέμμα.

                                                      Dhimitri Jani Kokaveshi
                                                         
   Διήγημα
ΤΟ ΛΥΠΗΜΕΝΟ,ΒΛΕΜΜΑ
Είχε καιρό που τον κούραζε..., τα χρόνια, του έβαζαν σκέψεις και συναίσθημα μαζί της, πάντα ο χρόνος...απουσίαζε στριφογυρίζοντας μέσα του στιγμές και καταστάσεις σαν ένα παραμυθάκι ερχόταν... οι δώσεις της αλήθειας και γεγονότα, δεν κουράζουν.
Παραμυθάκι... αντίδρασης, μες την πραγματικότητα δεν υπάρχουν σχέσεις ελεημοσύνης στον ψυχικό κόσμο… επίδραση και κριτήρια... πόνου, έχουν το πάθος σε αντίδραση στην ομορφιά ζωής είχαν για αφήγηση, το πρόσωπο που αγαπούσε, δεν μένει ούτε έχει μία απλή συγχώρεση.
Προκλήσεις..., και αναταραχές γινόταν κατάλληλες για ηρεμία αναισθησίας σαν σε μία χειρουργική επέμβαση του απαθή.
Οι καταστάσεις, μη βυθιστούν στα σκοτάδια του πόνου... αλαζονεία πράξεων.
Ένας τρόπος που παρασύρει αυτούς που προσποιούνται αλήθειας.... δεν κρύβεται ήλιος λαμπερός, για μία μάχη φυγής;….
Μόνον που το σκέπτονταν έμενε ασυγχώρητο ενώ αυτή, θεωρούσε επιτυχίες... άρνησης, ξανά έχτιζε μαζί της, αδιόρθωτο γνώριζε αυτή, ήξερε να χτίζει όνειρα κλειστά, όνειρα γεμάτα… συννεφιές και μαυρισμένους ουρανούς, δεν έδιωχνε τους όρθωνε κεραύνια όροι αποτυχίας.
Προσπαθούσε να ασχολείται προσπάθειας άρνησης, έβλεπε δικαιολογίες ισχυρές σαν μία ηλεκτρική εκκένωση επιλογών της.
Ουσία, δεν διαπίστωνε, το έδαφος, το έβλεπε σαν να είχε γίνει θρύψαλα σε δίψας του έρωτα της, μόνο σύννεφα βουρκωμένα δίχως κάτι συγκεκριμένο… δεν ένιωσε ποτέ δεν λειτούργησε γι αυτό κρατούσε χειμώνες,… γκρίνιαζαν κι έτσι άκουγε την ασυνειδησία της να φωνάζει και να προσπαθεί να προσφέρει αποτέλεσμα, κενό.
Αυτή βρισκόταν κάθε στιγμή, επικριτικά… σκεπασμένη στα πάντα, θα έσωνε αθανασίας… σύμβολο σε σχέση, ύπνου και συμβουλής.
Ίσως ήθελε να δώσει η να σώσει, πιο πολλές αξίες… διακριτικές σε σήματα βαθμού η «διάσημη» έκφραση κάλυπτε κάθε στιγμή διαβάζοντας αντίδραση,… προσφέρει σαν γεγονός στα πιστεύω της.. έβλεπε το απόλυτο πάνω σε εμπειρία να διαδραματίζει την συνείδηση, σε απουσίες που σκότωνε… αιφνίδια .
Άλλο θέμα να ξέρεις να συγχαρείς κι άλλο θέμα ο τερατώδης τρόπος συμπεριφοράς και υποκρισίας ομιλία της.
Ίσως, γνώριζε… εγώ της, έπνιγε κι προσποιητό δήθεν να κατεβάζει πρωτόγεννης απελευθέρωση… σε στέρηση της φωνής έβρισκε… συγκίνηση, σε αποχή της ομιλίας της επανερχόταν, να αναγνωρίσει η συγχαρεί υπάρχουν κανόνες;....
Σαν ένα είδους αλλεργίας απελευθέρωνε υπό συνθήκες μόλυνσής, το άγχος κι τότε ήρθε… ένα ψιλό χαμόγελο στα χείλη της,… ειρωνικό παρατηρούσε παρασιτώντας κανόνες.
Δεν υπάρχουν κανόνες… ελεήμων, αισθανόταν στον τρόπο της που αντιδρούσε, δυσάρεστο… το ψυχικό, ρυθμίζει… κανόνες αγάπη.
Κι αυτοί, οι ψυχοαναληπτικοί, συμπλήρωσης διαγνώσεων,… απογοήτευσης, στη λειτουργία του έρωτα παθαίνουν.
Νομίζουν, πως ωθούν την ηρεμία έκφρασής… σε ψυχική περιστροφή στοργής η συμπάθειας εκεί, διαμορφώνεται και το ενδιαφέρον, εξαντλείται σωματικά στις υπάρχουσες δυνατότητες, μία γυναίκα.
Αυτό, παρεμβαίνει και παραμένει… στην συνείδηση και το συναίσθημα διαμορφώνονται τα ενδιαφέρων αγάπης υπό αμφισβήτηση μία απλής διδασκαλίας σε εντύπωση, δεν γνώριζε, γι αυτό την εκτελεί.
Αγάπη, σε ένα ποτηράκι χυμού, σίγουρα δεν προσφέρεται… γεύση.
Αν αφήσεις στιγμές, ποιος δεν έζησε… τις στιγμές δεν γεύτηκε ουσία.
Μόνον μη ξεχνάς της είπε «πως… αν αυτή την γεύση… άρνησης στιγμής την ξεπεράσεις, η ζωή, δεν είναι ούτε έχει μόνον μία ρουφηξιά μοναδική.
Έχει την αφοσίωση… χαράς έχει… έννοια, έχει γιορτή και αφύπνιση συνείδησης, μη την ναρκώνεις.
Όλα αλλάζουν κι εσύ, έχεις το λαμπερό χρώμα ήλιου, χαρίζεις… το άρωμα σου, ζωής, να μου γεμίζεις λύσεις σαν αυτό το γυναίκειο άρωμα έψαξα, κατάστημα δεν αλλάζω κι αν, κάποιο άρωμα εισδύει, δικό σου άρωμα θωρακίζει, το πνεύμα, κρυφό σαν η ψυχή μες τα φαντάσματα, δεν θέλω… τα υπερφυσικά για να χορεύω ένα ταγκό που με προδίδει.
Μη μπερδεύεσαι εσύ,… κράτα αυτό, το ωραίο άρωμα μορφής σου.
Ωραία, το φορούσες.
Έχει την αίσθηση στο σώμα σου… ακουμπώντας λύνω και λιώνει κάθε επιλογή ενεργοποιείτε.
Α, ναι, μία ζωή κρατούσε βήμα, κι ένα σκεπτικό να μη διαλύει τα πάντα, τύψεις της ενώ αυτός, είχε επιμονές του ασυνείδητου, δεν μαζεύει.
Στην ακμή ηλικίας, ξέρεις, να διαλέξεις την επανάσταση, πνευματικά συγκρατώ το ψυχικό διεκδικεί μαζί σου, ωρίμασε και ο καιρός,
Το γίνωμα στους καρπούς σου, έχει ανάπτυξη η ψυχή.
Μόνον αυτό, το ψεύτικο, το υποκριτικό δεν έχει διάκριση δεν το νιώθεις;...
Αφήνοντας σε τύψεις,… δεν βιώνει τίποτα πάρα καταστάσεις ανόητες απουσίας.
-Ποτέ δεν θα βάλω την συνείδηση στον ύπνο, δεν θέλω να προκαλώ… εφιάλτες διαταραχής οργανισμού κι αν εκδηλώνονται τρομακτικά, καταπιέζεις την ψυχή σε αγωνίες προκαλούσες το φως, μη πιέζεις,… τα ωραία έκφρασης, μη προκαλείς απουσίες συνήθως μη αφήσεις.
Πόσο χάρη έχει η αλήθεια!... …
Να είναι μαζί σου, εκεί την έχω αφήσει, ζει κι εσύ, χαράζοντας φως, γνώρισε πως θα λάμψη… το βλέμμα εκφράζει την χάρη των ματιών σου δεν θέλω λυπημένο, φως, αφήνω… την αίσθηση όρασης σε μία δυσάρεστη είδηση δεν ησυχάζει τα θέλω, αισιοδοξώ, περιορισμένη αντίληψη, δεν ανυπομονώ.
Απαιτώ, αυτό το σπάσιμο αντίληψης εξετάζω, στα μάτια σου θέλω…. να το πίνω τον ήλιο, πνίγω την ώρα που σκοτώνει τα θέλω μας, να το δω τα τρομάζω, να σκεφτείς πως οι χαρακτήρες δεν τα κρατούν για πάντα.
Τα πάντα, έχουν έννοιες της ζωής, μη χάσεις λάμψεις.
Οι λάμψεις δεν είναι επαναφορτιζόμενη μπαταρία ενθουσιασμού, κι ο ήλιος απορρίπτει. Στον ήλιο, επανέρχεσαι κοντά μας, και οι νύχτες, ας κουρνιάζουν πάνω σε λάθει, μειονέκτημα σκέφτομαι και διορθώνω… σκέψεις, κουρασμένες απ’ τα βράδια και τον χρόνο περιμένοντας… αυγή, χάραξε αυγή, κλότσησες μα η μέρα δεν κουράζεται να περιμένει το φως;….
Το φως δεν κρατά για λίγο, κι αν αρνηθείς… το λίγο του;…
Εκφράζουν μόνον στα παραμύθια, εφοδιάζεις, τις νύχτες… γκρεμίζοντάς η ανοίγοντας το σκεπτικό σου;…
Σε ισχυρισμούς και επιχειρήματα μαζί της, ας μείνει κάπου ένα λυπημένο… βλέμμα της, νύχτες δεν φορτώνω.
Πάντα ζωγράφιζα… τον ήλιο ενώ η βροχή;…
Ξεπλένει ακτίνες του παθητικά… πάνω σε μια ζωγραφιά στα μάτια σου, δεν θέλω δάκρυ της συνεχόμενης βροχής με κουράζει, στο σπάσιμο των φωτεινών ακτινών μεταβιβάζονται πυκνότητες σε δίοδος του φωτός τις εικόνες σου, θα ζω.

  Dhjk©06-01-2016

 (η φωτογραφία από:https://weheartit.com/entry/172077432)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)