Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατερίνα Σκιντζή

Μήνας περί - ποίησης έρωτος.
74 … Ορειβασία …
Ανηφορίζω στους πόρους του κορμιού σου ,
σκαρφαλώνω στις πλαγιές της μνήμης σου…
Βυθίζω ακροδάχτυλα στις κόχες του εαυτού σου …
Ακροβατώ στους γκρεμούς των ιδεών σου …
Γλιστρώ στα σπήλαια των παθών σου …
Αναπνέω το οξυγόνο των θλίψεων σου …


Ατενίζω τη θέα της ψυχής σου …
Ματώνω στα βάραθρα των καημών σου …
Απελπίζομαι στα δάση της μοναξιάς σου …
Χάνομαι στα απύθμενα φιλιά σου …
Απλώνω ουράνιο τόξο στους λειμώνες της καρδιάς σου …
Αποσταίνω τα βήματα της ακινησίας μου ,
στη δροσιά των ηδονών σου …

Ιχνηλατώ τις φλέβες του σύμπαντος σου …
Αποτολμώ τα απερίφραστα
στους βράχους των παραισθήσεων σου …
Προσδοκώ μια γωνιά στο καταφύγιο του έρωτα σου …
Σκοτώνω με λατρεία ότι βρίσκεται κοντά σου …
Αφήνομαι στην υγρασία της αφής σου …
Κατρακυλάω στα φαράγγια των οσμών σου …
Απολαμβάνω την αέναη υπομονή των οργασμών σου …

Ολοκληρώνομαι στραγγίζοντας
τους χυμούς της ξηρασίας μου στα δάχτυλα σου …
Απογειώνω των σπλάχνων τους κραδασμούς ,
στο λιόγερμα των παρυφών σου …
Ακινητοποιώ τα πέλματα της φευγαλέας σκιάς σου …
Γδέρνω τα κύτταρα μου στ’ αγκάθια της χαράς σου …
Τρέφω με το σαρκίο μου τα αγρίμια της ερημιάς σου …

Καρφώνω σταλαγματιές πρωινής δροσιάς
στο ουράνιο μέτωπο σου …
Ξεπλένω σε μυστικές πηγές ,
την ηδυπάθεια της σιωπής σου …
Αφουγκράζομαι τις ομίχλες των ηφαιστείων σου …
Υποψιάζομαι το τέλος του έρωτα σου …
Πληγώνομαι στα αδιέξοδα της ελευθερίας σου …
Κατακλύζομαι από καταιγίδες φόβου – ικεσίες τρόμου ,
της σωτηρίας των αποδοχών σου …

Ονειρεύομαι την ανάβαση υψηλότερων κορυφών,
σέρνοντας τους βυθούς των λαθών σου …
Ω! Μέγα χρόνε … σκορπώ τις ταλαντώσεις των αισθήσεων
στο διηνεκές των ώριμων σπαραγμών σου …
Δέομαι την ανατολή
της δύσης σου …
Δέομαι να τελειώσω πια
την ορειβασία του έρωτα
σαν μια στάλα υγρασίας στην άκρη των χειλιών σου …

 10/11 Μήνας περί - ποίησης έρωτος.
Κατερίνα Σκιντζή

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …