Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση:Ρούλα Τριανταφύλλου


TA ΑΝΕΓΓΙΧΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Χώρεσα σε κεραυνό,
σε ραγισμένα νέφη,
σε κόκκινη ορίζοντα γραμμή.

Χώρεσα στην ανάσα του ανέμου,
σε ήχο του Νοτιά,
σε σκοτεινή θάλασσα.

Χώρεσα στο ρείθρο του ποταμού,
σε κλώνους του πεύκου,
στη γαλήνη του δειλινού,

Χώρεσα σε αρχαία ερείπια,
στης πένθιμης  καμπάνας το μοιρολόι,
στον ανθό της πικροδάφνης.

Χώρεσα στου ήλιου το φως,
στου αυλού το μαγεμένο γέλιο,
στον ίσκιο του ροδόχρωμου φεγγαριού.

Χώρεσα σε άγονη γη,
στον κρύο παλμό του χειμώνα,
Αγριολούλουδο στην ρωγμή του βράχου.

Χώρεσα γλυκόπικρο δάκρυ στα μάτια σου,
σε χείλη που ανθίζουν κερασιές,
στων αστεριών τα φυλλώματα.

Χώρεσα στο αιώνιο ξόδεμα της καρδιάς,
στο απέραντο της μνήμης,
χώρεσα τα ανέγγιχτα του χρόνου,
σε λέξεις,στίχους και στροφές.


ΑΣΑΛΕΥΤΟΙ ΧΡΟΝΟΙ
Ασάλευτοι χρόνοι,
Η ζωή,η μικρή μου ζωή,μια προσμονή.

Ο κόσμος υψώνει τα χέρια στον ήλιο.
Κι έξω είναι χειμώνας.
Να εδώ χάμω σ' αγγίζω και τρέμω.

Ψυχή μου ακοίμητη κι ασάλευτη.
Ως πότε ελπίδες,
Ως πότε όνειρα,
Ως πότε ζωή μου;

Θάλασσα που σωπαίνει στις αδούλωτες τρικυμίες,
Κι ό,τι πιστέψαμε ως εδώ ήταν;

Πως προχωρούν τα σκοτάδια.
Χαραγμένα στο  ύστερο  φως.Ασάλευτα.

Περίμενε λίγο είπες,
Λίγο ακόμα...

 Άσε το παραθύρι ορθάνοιχτο,
Τ' ονείρου τα πουλιά
Να διαβούνε και πάλι.

        Άσε το παραθύρι ανοιχτό,
Η βροχή κι ο αγέρας να περάσουν,
Σιμά να πλαγιάσουν στα δικά μας αλώνια.

Ω! Ασάλευτοι χρόνοι,ασάλευτη πόλη.

Εδώ η συντριβή.
Στα δάχτυλα αίμα η ζωή κυλάει.

Κι αν για λυτρωμό,μιλήσαμε.
Ευτυχία που είναι χειμώνας.


Μια κριτική προσέγγιση στη νέα ποιητική συλλογή
Της Ρούλας Tριανταφύλλου « ΤΑ ΑΝΕΓΓΙΧΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ»

Από τον ποιητή-δοκιμιογράφο Αντώνη Χρ. Περδικούλη.

Θραύσματα από κραυγές και λυγμούς που ανεβαίνουν από τα εσώψυχα.
Μια καρδιά σε έξαρση καταπληγωμένη. .Ένα αδιαχώρητο παράπονο.
Αυτό είναι το ποιητικό αφέψημα, η πεμπτουσία της νέας συλλογής της κυρίας Ρούλας Τριανταφύλλου, που κρατά όλες τις πολύχυμες και πολύτιμες σταγόνες της καρδιάς.
Αντιπαλεύοντας την ανεκπλήρωτη επιθυμία.. Το αμόλυντο απραγμάτωτο όνειρο..
Όλα τα ανέγγιχτα , άρα και άσπιλα, όλα τα ονειρεμένα , συνεπώς και όμορφα. Είναι μια ομορφιά που πονάει, όπως οι περισσότερες ομορφιές.. Σαν χίμαιρα που βάλλεται να υπνωτίσει την εγρήγορση της επιθυμίας, σαν ουτοπία που χαίρεται να εμποδίσει τις μέσα αγνές φωνές τις ανεξερεύνητες..
“ ..ψυχή μου ακοίμητη, ως πότε τα όνειρα;;..”
Ο φόβος της απώλειας ή τα απουσίας μετουσιωμένος σε βουβό λυγμό, σε τραγούδι πικρό:
“ …ποτέ μη φύγεις…Στον δρόμο του ονείρου, ανύσταγος ο έρωτάς μας..»
Σαν έκπτωτη η ψυχή παλεύει με τους ανεμόμυλους. Ικετεύοντας την Παναγιά να προστρέξε ισυλλήπτρια και γοργοϋπήκοος:
« Ψάχνω μια Παναγιά θαλασσινή.. Να’ ρθει η αγάπη να με βρεί..»
Πότε επιθυμία κι ευχή, πότε προσευχή και ικεσία, αρκεί να κινείται από ούριον άνεμο.
Ο πυρήνας της ποίησης της Ρούλας Τριανταφύλλου είναι εμποτισμένος από δυο ανεκτίμητα υλικά: την αφαιρετική γραφοτροπία και τις αλλεπάλληλες μικρές εκφορές της λέξης. Ώστε να μην χάνεται το κέντρο του πόνου, αυτό το πρωτεϊκό συστατικό του τραγουδιού….Πουθενά δεν πλατειάζει, δεν θα βρεις πουθενά υπερτροφία της λέξης..
Αυτή η αφαιρετική—και πού και πού ελλειπτική - γραφή - αν και δεν είναι επικυρίαρχη σε όλη τη συλλογή, εντούτοις παρίσταται ισορροπημένη και ηγέτιδα..
Άλλες τεχνικές αρετές της είναι οι προσωποποιήσεις και οι καλές παρηχήσεις:
‘…ονειρεύτηκα μια πινελιά γαλάζια..’ και
«..ένα φιλί παίζει κρυφτό,..’.. Ιδέστε αυτά τα βελούδινα σύμφωνα το λάμδα και το ρο , πώς αντιπαρέρχονται. Πώς ηχούν όμορφα και στολίζουν το σώμα του ποιήματος…
..κι ακόμα ήθελα να τονίσω τη σημασία των αλληγοριών και μεταφορών σε ο.τι ονομάζεται ποιητικός λόγος:
«..με κόκκινη κλωστή δένω τον ήλιο..
Στα μενεξεδί χείλη τρέμει το φιλί……
Πόσα ποτάμια σιωπούν…….»
Πόσες αχτίδες μικροχαράς μπαίνουν από το παραθυρόφυλλό της, αλλά δεν κρατούν πολύ! Έρχονται πάλι απροσκάλεστες η συννεφιά και η θλίψη. Έρχεται βλοσυρή η φιγούρα της ματαιότητας για να τις σκιάσει:
« …μάταια, όλα μάταια..Κι ας ανθίζουν κρίνα στην αυλή...»
Οι ψυχικές μεταπτώσεις, έχω την πεποίθηση, ότι είναι ίδιον των αληθινών ποιητών. Ένας τεχνίτης ποιητής , για να δημιουργήσει τέτοιας ολκής ποίηση σημαίνει ότι είναι είτε πολύ πονεμένος, είτε πολύ ερωτευμένος…
«…τώρα που της λήθης το ποτάμι τα πήρε όλα!..
Έλα να ξαναγεννηθώ,»
Στη συλλογή έχω εντοπίσει κάποιους στίχους τόσο εκθαμβωτικούς , που και μόνοι τους αυτοί με την ισχυρή τους λυρικότητα θα αρκούσαν να ορίσουν και να απονείμουν τα τρόπαια της Καθαρής Ποίησης σε όλο το έργο. Ειδικότερα αναφέρομαι στο ποίημα με τον τίτλο: ΑΙΟΛΙΚΟ, το οποίο και παραθέτω ολόκληρο. Για τη δική μου ποιητική αισθητική φαντάζει τέλειο από κάθε άποψη:
« ΑΙΟΛΙΚΟ
Να υψώναμε λευκά πανιά
Άνεμοι ταξιδιάρηδες
Σε τρικυμίες γαλάζιες.
Δυο πορφυρά φεγγάρια
Στη μέση του ωκεανού
Σε μεταξένιους πόθους..»
Στο τελείωμα της συλλογής παρατηρώ μια ολοένα και βαθύτερη ενδοσκόπηση. Ένα πάλεμα της ψυχής, μια ενατένιση, μια κεφαλαίωση όλης της μαζεμένης πίκρας:
« στις πολιτείες του χειμώνα ,έρημοι κάμποι, βράχοι γυμνοί..»
Θεματικά όλα συνηγορούν στο άδοξο αποκορύφωμα τής μέρας, όπου μαζί με το βασίλεμα του ήλιου πάει και το όνειρο , διαλύεται μέσα σε πίκρα απροσμάχητη.
« χώρεσα στο αιώνιο ξόδεμα της καρδιάς,
Χώρεσα στ’ ανέγγιχτα του χρόνου΄
Σε λέξεις, στίχους και στροφές..»
Οσμή από πληγή ανοιχτή αφήνει και ο παρακάτω στίχος:
« το τελευταίο ψέμα το είπες χθές: Σ’ΑΓΑΠΩ!
ΤΑ ΑΝΕΓΓΙΧΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ φέρουν την ποιήτρια Ρούλα Τριανταφύλλου ένα σκαλί παραπάνω στο βάθρο του ποιητικού αγωνίσματος. Η ποίησή της λαγάρια, κρυστάλλινη, αισθαντική και αμετάκλητα τραγική από άποψη περιεχόμενης ουσίας..
Μια τέτοια ποιήτρια θα πρέπει να κινήσει ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον και την προσοχή των άλλων ποιητών, κριτικών λογοτεχνίας και ρεμβαστών της ποίησης, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες.
Μια άρτια τεχνική κατάρτιση στίχου , ένας λόγος εξελικτικά συμπυκνωμένος και μαζί αισθαντικός κι ευαίσθητος είναι τα τρόπαια , αλλά και τα όπλα την ίδια στιγμή,όπου η ποιήτριά μας κουβαλά και πορεύεται μέσα στο χρόνο τον ανελέητο..
Αντώνης Χρ. Περδικούλης
Αγιά Λάρισας, Καλοκαίρι 2017.



« ΑΙΟΛΙΚΟ
Να υψώναμε λευκά πανιά
Άνεμοι ταξιδιάρηδες
Σε τρικυμίες γαλάζιες.
Δυο πορφυρά φεγγάρια
Στη μέση του ωκεανού
Σε μεταξένιους πόθους..»

***
Ρούλα Τριανταφύλλου, τραγουδίστρια της αγάπης.

Μας εκπλήσσει και πάλι η Ρούλα Τριανταφύλλου με τη νέα της ποιητική συλλογή. Βρίσκει το κουράγιο να ισορροπεί ανάμεσα σε μεγάλες εντάσεις που φέρνει η έμπνευση και η φαντασία της, εντάσεις ανάμεσα σε θετικά και μη θετικά συναισθήματα, ανάμεσα στην πολλή χαρά και τη θλίψη που είναι και καταστάλαγμα στη ζωή των ανθρώπων. Ενώ όλα βρίσκονται για μια στιγμή μάταια, ο έρωτας ανοίγει φως, αποδιώχνει την αίσθηση της ματαιότητας και γεμίζει επιθυμίες για ορεξάτα καινούρια ταξίδια. Τα ποιήματα γράφονται με το μελάνι του θαλασσινού νερού «Η θάλασσα ανάσα και πνοή μου», «Θάλασσα, γιατρειά της λύπης μου», «Τώρα στο διάφανο της θάλασσας αναζητώ τη θύμησή σου», «Ονειρεύτηκα μια θάλασσα». Τα λόγια λέγονται με την πίεση της μνήμης «Επώδυνες αναμνήσεις», «Ψάξε για της λήθης το νερό».
Η ποιήτρια γράφοντας γυρεύει φως και διέξοδο, θέλει να λυτρωθεί, αναζητά μια νέα πατρίδα όπου όλα θα νοηματοδοτηθούν εκ νέου και δεν θα έχει ο πόνος την πρώτη θέση. «Υπάρχει πατρίδα να με δεχτεί;» αναρωτιέται.
«Στα χαμένα του Αυγούστου Φεγγάρια ήταν οι αγάπες μου», γράφει. Η αγάπη που επιθυμεί κάποτε καταφθάνει, έρχεται να φωτίσει τα πάντα, αλλά πολύ σύντομα παραμονεύει μια νέα διάψευση και άντε πάλι από την αρχή νέες προσπάθειες.
Ταξιδεύοντας μέσα στους στίχους αυτούς ο καθένας μας βλέπει τον εαυτό του και τις μάχες που έχει κάνει με την πραγματικότητα, που έρχεται πάντα έτοιμη να πληγώσει. Υπάρχει από ποίημα σε ποίημα, από λόγο σε λόγο μια αστραπή νέας απόφασης για να επουλωθούν τα τραύματα και να αρχίσει νέα περιπέτεια ζωής με την αγάπη θεοδρόμο αστέρι.
Η Ρούλα Τριανταφύλλου με το έργο της καταξιώνεται ως μια λαμπρή Παριανή ποιήτρια, ως μια ξεχωριστή φωνή των Κυκλάδων.
Χρίστος Γεωργούσης συγγραφέας
Πάρος 2017
(οι φωτογραφίες από το διαδίκτυο)
Εικονοποίηση,Αθηνά Χειμαριού

*Τίτλος: Τα ανέγγιχτα του χρόνου
Συγγραφέας:Ρούλα Τριανταφύλλου
Ημερομηνία Έκδοσης:Αύγουστος 2017
Εκδόσεις:ΔΙΑΝΥΣΜΑ
ISBN:978-618-5256-10-4
Copyrignt©2015
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση και η παρουσίαση των ποιημάτων με αναφορά στο όνομα του ποιητή και στον τίτλο του βιβλίου.Θα εκτιμηθεί η ενημέρωση του Ποιητή με οποιοδήποτε τρόπο.Κάθε γνήσιο αντίγραφο θεωρείται ότι φέρει την υπογραφή του ποιητή.

(φωτογραφίες εξωφύλλου:Στέλλα Τριανταφύλλου)










Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Και αφού πήρανε την εξουσία στην πολιτεία με δόλιο τρόπο, έβαλαν μπροστά το σχέδιο τους.Ο βασικός του σκοπός ήταν να δολοφονήσουν τη σιωπή.Ήταν ο μεγάλος τους  αντίπαλος.Οι λίγες στιγμές που οι πολίτες αφιέρωναν στη σιωπή ισοδυναμούσαν με εκρήξεις μεγατόνων,ικανές  να εξουδετερώσουν ολόκληρες μεραρχίες.Όταν οι άνθρωποι έμεναν μόνοι,η σιωπή τους αποκάλυπτε την ομορφιά της ζωής.Κάθονταν και θαύμαζαν τη φύση,τον ουρανό,τα πουλιά,τα λουλούδια τα δέντρα,τη βροχή και τη θάλασσα. Διάβαζαν και έγραφαν. Η μοναξιά τούς δυνάμωνε,και η σιωπή ήταν η φροντίδα που προσέφεραν στον εαυτό τους.Αγαπούσαν πραγματικά και δένονταν με τα πράγματα.Παρέμεναν έξω από θορύβους και κραυγές,χυδαία θεάματα και κάθε λογής συνεστιάσεις. Η σιωπή φόβιζε την εξουσία. Τριάντης Χριστόφορος


(η φωτογραφία από:http://www.paulbondart.com/paintings/gallery-1/#&gid=1&pid=Clairvoyance