Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιωάννης Μασμανίδης


Καὶ ποιὸς τόπος
Δὲν εἶναι ξενιτιὰ
Σὲ κάθε σιωπὴ παραμονεύεις
Καὶ στὸν ἄνεμο
Λείπει ἡ ἀνάσα σου
Ἡ πένθιμη ἀπουσία σου
Περίλυπη ξενιτιὰ εἶναι
Στὸν σταθμὸ ἐπιδέσεως
Τραυμάτων μὲ τὴ λαβωματιὰ
Τὴ φωνὴ σου κουβαλῶ ἀκόμη
Σὰν τὰ κουρέλια ποὺ διαμελίστηκαν
Τελειώνει ἡ ζωὴ
Μὴν ἐλπίζεις ἄλλο
Λέξεις δέν ἔχω γιὰ τὶς πληγὲς
Πόσος χῶρος γιὰ μᾶς
Μένει
Νὰ χωρέσει ἡ ψυχὴ μας
Μὴν κλαῖς
Ἐνδεχομένως ἡττηθήκαμε ἀντάμα
Ἄν τελικὰ
Ἀποτελεῖ μετὰ τήν ἧττα
Καταφυγὴ ἡ ἀγάπη
Ἀγαπήσαμε καὶ χάσαμε καὶ μεῖς
Ἄς μὴν κλαῖμε
Στὸ ἀναπόφευκτο ἄς μείνουμε
Τοῦ θανάτου
Καὶ τοῦ δικοῦ μας
Σαπιόξυλα ἐμεῖς
Ἰριδίζοντες λεκέδες
Παλιᾶς μπογιᾶς σὲ ἀφιλόξενο τοῖχο
Ξέρω ξέρω καλὰ τώρα
Γιὰ τὰ γνησίως ψεύτικα
Τὸ ἔμαθα σωστὰ
Δὲν ὑπάρχει αἰσθητήριο ὄργανο
Ἀνίχνευσης
Μόνο τυφλὴ καρδιὰ
Μᾶς νίκησαν
Ἤ μόνοι νικηθήκαμε
Ἐξημερωμένα ἁρπακτικὰ
Ὀσμίζονται τὸ θήραμα ἀπό μακριὰ

Ιωάννης Μασμανίδης

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης