Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χριστόφορος Τριάντης

ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ
Κατά λάθος κλήθηκα στη γιορτή,
προς τιμήν των διανοουμένων
( στοχαστών , ποιητών ,
καλλιτεχνών κι άλλων λογοθεραπόντων ).
Ω , στην πανήγυρη συμμετείχαν :
 ο αυτοκράτορας μετά της κουστωδίας
-οι πατρίκιοι
-οι πραίτορες
-οι λεγάτοι
-οι γέροι τιμητές ( απομεινάρι του ένδοξου παρελθόντος )
-οι λογογράφοι
-οι θησαυροφύλακες  
-οι ευνούχοι .
Ένας δικαστής  ονόματι Τιγγελίνος
κι ένας άλλος με τ’ όνομα Χαιρέας. 
Πλήθος ηγεμόνων
των κατακτημένων περιοχών.
Και φυσικά οι αρχιερείς με συνοδούς,
νεαρά μειράκια και ραθυμούντες ψαλμωδούς.
Ω , το θέαμα τής διανόησης
ήρθανε να απολαύσουνε κι άλλοι :
ιδιόκτητες πλοίων εργαστηριών
 και επαύλεων ,
δίχως εμπόδια κι αρνήσεις.
Και να, οι στοχαστές με ύφος σοβαροφανές,
κοιτάζοντας τόν αυτοκράτορα και τους παρισταμένους
ξεκίνησαν τους επαίνους.
Και οι καταγραφείς
που ήταν τοποθετημένοι στα υποβολεία,
σε παπύρους και μαρμάρινες πλακέτες
σημείωναν τα πάντα 
( σχολαστικά κι αριθμημένα).
Η διάσωση τού πνεύματος τέτοιων προσωπικοτήτων
ήταν υποχρέωση των κρατικών δομών.
Κι άλλο δεν έλεγαν οι στοχαστές,
παρά για ειρήνη μακράν και αέναη ευημερία, 
τάξη  και ηθική , επανάληψη και συνήθεια.
Και στη Βέστα τη θεά , ιδιαίτερα λογύδρια
αφιέρωναν (άρεσαν πολύ στον αυτοκράτορα).
Ω , οι στοχαστές έμοιαζαν
σαν  τους σπουδαστές της νομικής ,
που  εργασίες γράφουν (λίαν επιτυχημένες)
για να πάρουν
τη θέση των παλιών 
(στα δικαστήρια και στις αρένες ).
Ω , οι πρωτοκλασάτοι έκθαμβοι έμειναν
απ’ τα λόγια και τις σκέψεις τέτοιων
ηγητόρων ( του πνεύματος ) .
Μα , ήρθε κι η σειρά των απαγγελιών.
Οι μεγάλοι ποιητές ανέβηκαν στο βήμα
( όσοι είχαν την επίσημη αναγνώριση του κράτους).
Οι ελάσσονες περίμεναν  απ’ έξω ,
μήπως και προς το τέλος  
κληθούνε στο συμπόσιο.
Άρχισαν οι στίχοι , οι ρίμες , ο ελεύθερος ο λόγος.
Πω - πω τι λέξεις , τι ιδέες
απλώθηκαν στα χαλιά του πνεύματος :
ο έρωτας , η μοναξιά , η σπουδαιοφάνεια
το φεγγάρι κι οι βόλτες του ήλιου ,  
η θάλασσα , οι δάφνες του αυτοκράτορα ,
η σκληρή εργασία των πραιτόρων,
λεγάτων και πατρικιών,
οι μονομάχοι και οι θιασάρχες
ο στρατός ,  οι οικογένειες , οι ραβδούχοι
η ευτυχία και τα σηστέρσια , οι μαίες
οι τιμές  και τα δημόσια θεάματα
οι εντολές  θεών κι αρχόντων .
Οι αναφορές
αλώνιζαν τις καρδιές.  
Ευθύς οι λογογράφοι σχολίαζαν:
πάντα υψηλόφρονες οι ποιητές τού κράτους ,
στην ιστορία θα μείνουνε
σαν τον Βιργίλιο , τον Τερέντιο  και τον Οράτιο,
και οι άρχοντες  ακούγοντάς τους
καλύτεροι θα γίνουν,
έχουν την πνευματικότητα
στο αίμα τους ( κληρονομικά).
Αλλά και οι πατρίκιοι συμπλήρωναν :
βιβλία πρέπει να γίνουν όλα αυτά,
χρειάζεται να μοιραστούν στην αυτοκρατορία.
Τα τέκνα μας έχουν την ανάγκη τέτοιας
παιδαγωγίας.
Έτσι θα αποκτήσουν συνείδηση του χρέους
και των υπηρεσιών προς την πατρίδα.
Α , μέχρι κι οι σύζυγοι των αρίστων  δάκρυζαν
από συγκίνηση : τα όμορφα λόγια ,
στις κεφαλές χαράχτηκαν.
Σαν να ‘ξερα τι θα αράδιαζαν
κι άλλο δεν άντεξα.
Τις στοές διάβηκα
και στο βουνό ανέβηκα ,
ο αέρας να καθαρίσει την ψυχή μου .
Ω ,  αυτή είναι η υψηλή διανόηση :  
λόγια για άνευρα κρεβάτια
και σακατεμένες  συνειδήσεις,
σηστέρσια στο στόμα και στο σώμα,
κολακείες για τους δυνατούς,
προστυχιές και γλυκερά αισθήματα
για το κοινό,  
υπακοή στους  λεγάτους των υπηρεσιών
( ουκ επ’ άρτω ζήσεται άνθρωπος ),
συγχρωτισμός με την ηδονή
 (που η  εξουσία προσφέρει  στους ικανούς ).
Όμως, ήρθαν και
νέες δηλώσεις των πνευματικών ανδρών  :
Επιτύχαμε !
Ορίστε, δεν θα ξανασφάξουν
οι Νέρωνες
τους καλλιτέχνες .
Δεν θα υπάρξουν άλλοι Πετρώνιοι
στην αυτοκρατορία,  
ούτε και στο μέλλον κάτι τέτοιο θα συμβεί.
Εκπολιτίστηκε η εξουσία
με τις ποιητικές μας παραινέσεις.
Ω , απ’ τις κορφές πέταξαν οι λέξεις μου,
να ξενοστιμέψουν τη γιορτή.
Αχ, τιμητές τού πνεύματος
πόσο υψηλά έχετε τον εαυτούλη σας. 
Το γελοίο της ζωής το παραβλέπετε, 
στραβωθήκατε απ’ την ψευτιά.
Και της τυραννίας στυλοβάτες
γίνατε.
Στα προστώα των δυνατών
τρέχετε ολοταχώς ,
εσείς : οι στοχαστές , οι ποιητές , 
οι καλλιτέχνες .
Αύριο που οι Τεύτονες , οι Καλμούχοι   
κι οι  Τάταροι
θα σαρώσουνε τις αγορές
πρώτοι εσείς ( οι εραστές των μουσών )
την εξουσία τους θα ευλογήσετε.
Μα , θα μοχθήσετε ( προφανώς )
να τους εκπολιτίσετε κι αυτούς.  
Αυτό τελικά
είναι το καθήκον σας !  
Ω ,   θεσμοί της αυτοκρατορίας ,
το βλέμμα σας μην αποστρέφετε
από τους  δηλωσίες του Ελικώνα,
το ‘χουν ανάγκη.    
Ωχ , Θεέ μου άλλοι καιροί,
άλλα ήθη
που θα ‘λεγε κι ο Κικέρωνας ….

Τριάντης Χριστόφορος 


 Art-Alessio Serpetti

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …