Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χριστόφορος Τριάντης

ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ
Κατά λάθος κλήθηκα στη γιορτή,
προς τιμήν των διανοουμένων
( στοχαστών , ποιητών ,
καλλιτεχνών κι άλλων λογοθεραπόντων ).
Ω , στην πανήγυρη συμμετείχαν :
 ο αυτοκράτορας μετά της κουστωδίας
-οι πατρίκιοι
-οι πραίτορες
-οι λεγάτοι
-οι γέροι τιμητές ( απομεινάρι του ένδοξου παρελθόντος )
-οι λογογράφοι
-οι θησαυροφύλακες  
-οι ευνούχοι .
Ένας δικαστής  ονόματι Τιγγελίνος
κι ένας άλλος με τ’ όνομα Χαιρέας. 
Πλήθος ηγεμόνων
των κατακτημένων περιοχών.
Και φυσικά οι αρχιερείς με συνοδούς,
νεαρά μειράκια και ραθυμούντες ψαλμωδούς.
Ω , το θέαμα τής διανόησης
ήρθανε να απολαύσουνε κι άλλοι :
ιδιόκτητες πλοίων εργαστηριών
 και επαύλεων ,
δίχως εμπόδια κι αρνήσεις.
Και να, οι στοχαστές με ύφος σοβαροφανές,
κοιτάζοντας τόν αυτοκράτορα και τους παρισταμένους
ξεκίνησαν τους επαίνους.
Και οι καταγραφείς
που ήταν τοποθετημένοι στα υποβολεία,
σε παπύρους και μαρμάρινες πλακέτες
σημείωναν τα πάντα 
( σχολαστικά κι αριθμημένα).
Η διάσωση τού πνεύματος τέτοιων προσωπικοτήτων
ήταν υποχρέωση των κρατικών δομών.
Κι άλλο δεν έλεγαν οι στοχαστές,
παρά για ειρήνη μακράν και αέναη ευημερία, 
τάξη  και ηθική , επανάληψη και συνήθεια.
Και στη Βέστα τη θεά , ιδιαίτερα λογύδρια
αφιέρωναν (άρεσαν πολύ στον αυτοκράτορα).
Ω , οι στοχαστές έμοιαζαν
σαν  τους σπουδαστές της νομικής ,
που  εργασίες γράφουν (λίαν επιτυχημένες)
για να πάρουν
τη θέση των παλιών 
(στα δικαστήρια και στις αρένες ).
Ω , οι πρωτοκλασάτοι έκθαμβοι έμειναν
απ’ τα λόγια και τις σκέψεις τέτοιων
ηγητόρων ( του πνεύματος ) .
Μα , ήρθε κι η σειρά των απαγγελιών.
Οι μεγάλοι ποιητές ανέβηκαν στο βήμα
( όσοι είχαν την επίσημη αναγνώριση του κράτους).
Οι ελάσσονες περίμεναν  απ’ έξω ,
μήπως και προς το τέλος  
κληθούνε στο συμπόσιο.
Άρχισαν οι στίχοι , οι ρίμες , ο ελεύθερος ο λόγος.
Πω - πω τι λέξεις , τι ιδέες
απλώθηκαν στα χαλιά του πνεύματος :
ο έρωτας , η μοναξιά , η σπουδαιοφάνεια
το φεγγάρι κι οι βόλτες του ήλιου ,  
η θάλασσα , οι δάφνες του αυτοκράτορα ,
η σκληρή εργασία των πραιτόρων,
λεγάτων και πατρικιών,
οι μονομάχοι και οι θιασάρχες
ο στρατός ,  οι οικογένειες , οι ραβδούχοι
η ευτυχία και τα σηστέρσια , οι μαίες
οι τιμές  και τα δημόσια θεάματα
οι εντολές  θεών κι αρχόντων .
Οι αναφορές
αλώνιζαν τις καρδιές.  
Ευθύς οι λογογράφοι σχολίαζαν:
πάντα υψηλόφρονες οι ποιητές τού κράτους ,
στην ιστορία θα μείνουνε
σαν τον Βιργίλιο , τον Τερέντιο  και τον Οράτιο,
και οι άρχοντες  ακούγοντάς τους
καλύτεροι θα γίνουν,
έχουν την πνευματικότητα
στο αίμα τους ( κληρονομικά).
Αλλά και οι πατρίκιοι συμπλήρωναν :
βιβλία πρέπει να γίνουν όλα αυτά,
χρειάζεται να μοιραστούν στην αυτοκρατορία.
Τα τέκνα μας έχουν την ανάγκη τέτοιας
παιδαγωγίας.
Έτσι θα αποκτήσουν συνείδηση του χρέους
και των υπηρεσιών προς την πατρίδα.
Α , μέχρι κι οι σύζυγοι των αρίστων  δάκρυζαν
από συγκίνηση : τα όμορφα λόγια ,
στις κεφαλές χαράχτηκαν.
Σαν να ‘ξερα τι θα αράδιαζαν
κι άλλο δεν άντεξα.
Τις στοές διάβηκα
και στο βουνό ανέβηκα ,
ο αέρας να καθαρίσει την ψυχή μου .
Ω ,  αυτή είναι η υψηλή διανόηση :  
λόγια για άνευρα κρεβάτια
και σακατεμένες  συνειδήσεις,
σηστέρσια στο στόμα και στο σώμα,
κολακείες για τους δυνατούς,
προστυχιές και γλυκερά αισθήματα
για το κοινό,  
υπακοή στους  λεγάτους των υπηρεσιών
( ουκ επ’ άρτω ζήσεται άνθρωπος ),
συγχρωτισμός με την ηδονή
 (που η  εξουσία προσφέρει  στους ικανούς ).
Όμως, ήρθαν και
νέες δηλώσεις των πνευματικών ανδρών  :
Επιτύχαμε !
Ορίστε, δεν θα ξανασφάξουν
οι Νέρωνες
τους καλλιτέχνες .
Δεν θα υπάρξουν άλλοι Πετρώνιοι
στην αυτοκρατορία,  
ούτε και στο μέλλον κάτι τέτοιο θα συμβεί.
Εκπολιτίστηκε η εξουσία
με τις ποιητικές μας παραινέσεις.
Ω , απ’ τις κορφές πέταξαν οι λέξεις μου,
να ξενοστιμέψουν τη γιορτή.
Αχ, τιμητές τού πνεύματος
πόσο υψηλά έχετε τον εαυτούλη σας. 
Το γελοίο της ζωής το παραβλέπετε, 
στραβωθήκατε απ’ την ψευτιά.
Και της τυραννίας στυλοβάτες
γίνατε.
Στα προστώα των δυνατών
τρέχετε ολοταχώς ,
εσείς : οι στοχαστές , οι ποιητές , 
οι καλλιτέχνες .
Αύριο που οι Τεύτονες , οι Καλμούχοι   
κι οι  Τάταροι
θα σαρώσουνε τις αγορές
πρώτοι εσείς ( οι εραστές των μουσών )
την εξουσία τους θα ευλογήσετε.
Μα , θα μοχθήσετε ( προφανώς )
να τους εκπολιτίσετε κι αυτούς.  
Αυτό τελικά
είναι το καθήκον σας !  
Ω ,   θεσμοί της αυτοκρατορίας ,
το βλέμμα σας μην αποστρέφετε
από τους  δηλωσίες του Ελικώνα,
το ‘χουν ανάγκη.    
Ωχ , Θεέ μου άλλοι καιροί,
άλλα ήθη
που θα ‘λεγε κι ο Κικέρωνας ….

Τριάντης Χριστόφορος 


 Art-Alessio Serpetti

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)