Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φαίδρα Καψωμενάκη

Φωτογραφία της Φαιδρα Καψωμενακη.
Ή ΖΩΗ ΜΟΥ
Τα χρόνια της ζωής μου τα ζυγιασα ...
Στο πρωινό της φιλί, κάπου κάποιος
στο ζύγι με έκλεψε ,χαμογέλασα
και προσπέρασα....
Ταξίδι ξεκίνησα σε δρόμους που
αγάπησα και μ'αγάπησαν
και σ'αλλους που σαν τους περπάτησα
με πλήγωσαν και ακόμα με πονούν

Γνώρισα τις όμορφες στιγμές της διαδρομής
και τις άσχημες της ,με όνειρα και ελπίδα
τις έχτιζα ..
Και πάλι στον αέναο κύκλο της ,να με κλέψει
στο ζύγι γυρεύει ο πόνος της .
Και πάλι προσπερνώ ,με το χαμόγελο μου ,
να ζεσταίνει τον χειμώνα της ,
με το τραγούδι που βγαίνει σιωπηλά
από τα χείλη μου ,μουσική να σκορπίζει
στους δρόμους της !
Με το πιο όμορφο λουλούδι στο παραθύρι μου
να μου δίνει τις ανάσες του στην λάβα του
καλοκαιριού ...
Χαμογελώ στην ζωή και στην συνέχεια της ,
στα γαλάζια τους μάτια ,ανοικτές θάλασσες
στα απέραντα ταξίδια μου !
Χαμογελώ στο αστέρι εκείνο
που σαν με συντροφεύει τις δικές μου νυκτιές
θα του φανερώνω
τα μυστικά του κόσμου μας !
Για τις αγάπες που ανθίζουν και φέρνουν την άνοιξη
στους κήπους της καρδιάς !
Και για τους ήλιους της αυγής που
φανερώνουν την χαρά της πλάσης !
Ξημερώνει ....ξημέρωσε μία νέα μέρα !!!!
Φαίδρα ...

(Ο πίνακας είναι  του Αντώνη Χρυσουλάκη)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)