Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φαίδρα Καψωμενάκη

Φωτογραφία της Φαιδρα Καψωμενακη.
Ή ΖΩΗ ΜΟΥ
Τα χρόνια της ζωής μου τα ζυγιασα ...
Στο πρωινό της φιλί, κάπου κάποιος
στο ζύγι με έκλεψε ,χαμογέλασα
και προσπέρασα....
Ταξίδι ξεκίνησα σε δρόμους που
αγάπησα και μ'αγάπησαν
και σ'αλλους που σαν τους περπάτησα
με πλήγωσαν και ακόμα με πονούν

Γνώρισα τις όμορφες στιγμές της διαδρομής
και τις άσχημες της ,με όνειρα και ελπίδα
τις έχτιζα ..
Και πάλι στον αέναο κύκλο της ,να με κλέψει
στο ζύγι γυρεύει ο πόνος της .
Και πάλι προσπερνώ ,με το χαμόγελο μου ,
να ζεσταίνει τον χειμώνα της ,
με το τραγούδι που βγαίνει σιωπηλά
από τα χείλη μου ,μουσική να σκορπίζει
στους δρόμους της !
Με το πιο όμορφο λουλούδι στο παραθύρι μου
να μου δίνει τις ανάσες του στην λάβα του
καλοκαιριού ...
Χαμογελώ στην ζωή και στην συνέχεια της ,
στα γαλάζια τους μάτια ,ανοικτές θάλασσες
στα απέραντα ταξίδια μου !
Χαμογελώ στο αστέρι εκείνο
που σαν με συντροφεύει τις δικές μου νυκτιές
θα του φανερώνω
τα μυστικά του κόσμου μας !
Για τις αγάπες που ανθίζουν και φέρνουν την άνοιξη
στους κήπους της καρδιάς !
Και για τους ήλιους της αυγής που
φανερώνουν την χαρά της πλάσης !
Ξημερώνει ....ξημέρωσε μία νέα μέρα !!!!
Φαίδρα ...

(Ο πίνακας είναι  του Αντώνη Χρυσουλάκη)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».