Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βασιλική Δραγούνη

ΜΑΡΜΑΡΥΓΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

Δεν γνωρίζουμε τα ονόματα πολλών αστεριών.
Τα βλέπουμε να αντικατοπτρίζονται σε ανοιχτά πηγάδια
και να εκτινάσσονται στις επιφάνειες των λιμνών.
Φανταζόμαστε το μεγαλείο του θορύβου τους
έτσι όπως εμφανίζονται απ' τα παράθυρα του αιθέρα
και από πόρτες φωτιζόμενες, φανερώνοντας σε όλο τους το φάσμα
ήχους περιπλανώμενους σε κάθε σημείο της νύχτας,
τη γαλήνη του ύπνου των πουλιών
και τη σοφία της αναπνοής των μελισσών που ονειρεύονται
στην ησυχία της κυψέλης.

Έτσι τα παρατηρούμε από μακριά
καθώς διαγράφουν τις παράλληλες τροχιές τους
με τον ρυθμό του πεπρωμένου, χωρίς να αναρωτιόμαστε
για τα ονόματά τους -ίσως δύσκολα στην προφορά
για τον καθένα. Είναι άραγε
οι μυστικές εκλάμψεις των ελπίδων μας που σπινθηροβολούν
παντού τριγύρω ή απλά ο απόηχος
των τραγουδιών της νύχτας
που περιφέρονται στις εσχατιές του αγέρα
γεμάτα φαντασία και εξαπάτηση;

Απαλλαγμένοι απ' τα δεσμά της χθεσινής ματαιότητας
ισορροπούμε σε μιαν άλλη, ιδεατή υπόσταση
σε μιαν άλλη αίσθηση του χρόνου που μεταμορφώνει
κάθε στιλπνή μαρμαρυγή στης γης τον ατελή καθρέφτη
σε ταξίδια ατέρμονα στις χώρες των χρωμάτων
και κάθε αδύναμη φωνή ανέκφραστων πραγμάτων
στον ήχο της ανύψωσης του εσώτερου εαυτού
σε παλινδρομική πορεία προς το φως
μέσα από τη λαμπερή διαφάνεια
των δακρύων μας.

Βασιλική Δραγούνη








(η φωτογραφία από:You re made o staroust 1Melissa Vincent)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης