Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βασιλική Δραγούνη

ΜΑΡΜΑΡΥΓΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

Δεν γνωρίζουμε τα ονόματα πολλών αστεριών.
Τα βλέπουμε να αντικατοπτρίζονται σε ανοιχτά πηγάδια
και να εκτινάσσονται στις επιφάνειες των λιμνών.
Φανταζόμαστε το μεγαλείο του θορύβου τους
έτσι όπως εμφανίζονται απ' τα παράθυρα του αιθέρα
και από πόρτες φωτιζόμενες, φανερώνοντας σε όλο τους το φάσμα
ήχους περιπλανώμενους σε κάθε σημείο της νύχτας,
τη γαλήνη του ύπνου των πουλιών
και τη σοφία της αναπνοής των μελισσών που ονειρεύονται
στην ησυχία της κυψέλης.

Έτσι τα παρατηρούμε από μακριά
καθώς διαγράφουν τις παράλληλες τροχιές τους
με τον ρυθμό του πεπρωμένου, χωρίς να αναρωτιόμαστε
για τα ονόματά τους -ίσως δύσκολα στην προφορά
για τον καθένα. Είναι άραγε
οι μυστικές εκλάμψεις των ελπίδων μας που σπινθηροβολούν
παντού τριγύρω ή απλά ο απόηχος
των τραγουδιών της νύχτας
που περιφέρονται στις εσχατιές του αγέρα
γεμάτα φαντασία και εξαπάτηση;

Απαλλαγμένοι απ' τα δεσμά της χθεσινής ματαιότητας
ισορροπούμε σε μιαν άλλη, ιδεατή υπόσταση
σε μιαν άλλη αίσθηση του χρόνου που μεταμορφώνει
κάθε στιλπνή μαρμαρυγή στης γης τον ατελή καθρέφτη
σε ταξίδια ατέρμονα στις χώρες των χρωμάτων
και κάθε αδύναμη φωνή ανέκφραστων πραγμάτων
στον ήχο της ανύψωσης του εσώτερου εαυτού
σε παλινδρομική πορεία προς το φως
μέσα από τη λαμπερή διαφάνεια
των δακρύων μας.

Βασιλική Δραγούνη








(η φωτογραφία από:You re made o staroust 1Melissa Vincent)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)