Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαίρη Σουρλή


ΑΝΑΠΟΛΗΣΗΣ ΑΡΩΜΑ
Φτερουγίζουν αναμνήσεις..
Ανεξίτηλες ευωδιές σαν σταλαγματιές
αγλαών συναισθημάτων..
Οι δρόμοι δεν με λησμόνησαν.
Γύρισα χρόνια πίσω,
μπουμπούκιασε της νιότης η καρδιά
κρυσταλλένιας πηγής αναπαραγωγικά φιλιά.
Περπάτησα ανάμεσα σε πλατάνια
και σε έλατα στολισμένα πίστη.
Γευόμουν το ποίημα της φύσης..
στο μεγαλείο τους οι πέντε αισθήσεις.
Έγινα το λουλούδι και η μέλισσα
το ποτάμι και η όχθη.
Ολοδρόσερος αέρας ερχόταν σαν ευλογία.
Ακούμπησα στον κορμό μιας καρυδιάς
αναθυμήθηκα με γλυκιά νοσταλγία..
Δραπέτευσαν οι σκέψεις..
χείμαρρος εικόνων του νου
απ’ τα καλντερίμια της ζωής,
βιοπάλης κι οάσεων αλλοτινού καιρού.
Γεύση αιωνιότητας..
Ύπαρξη γαληνεμένων σκιών.. κίνηση..
βελάσματα.. χλιμιντρίσματα..
κελαηδίσματα από αμέτρητα πουλιά,
γνώριμες φωνές.. ίχνη από βήματα..
απουσίας ανέπαφα αγγίγματα..
Αγκάλιασα με το βλέμμα
τα εγκαταλειμμένα χωράφια μας.
Μύρισα αρώματα από σπάρτα
ζωντάνεψε η μορφή του πατέρα.
Όλα αφέθηκαν στης ψυχής τα μάτια
που απλώθηκε να ξαποστάσει.
Ονειρικός κόσμος σιωπής..
Κατευθύνθηκα προς τον ιερό βράχο,
άκουσα Χερουβείμ ύμνων
απ’ τη λειτουργία της Αγίας Κυριακής.
Ουρανός, γη και κάθε ανησυχία
σμίγουν με ουράνια τόξα και με το Εμείς.
Συνέρρευσαν συγχωριανοί και συγγενείς
στην πλατεία Βαμβακούς κεράσματα,
χαμόγελα αμάραντα.
Πατρικής γραφής πνοές..
Εκεί που τους μεράκλωνε ο ήλιος
πάντα θα ξεχνάει να δύει στη μνήμη.
Τούτο το καλοκαίρι χόρτασα τη χαρά μου..
διάχυτη η συγκίνηση μου..
Ευχαριστημένη που γεννήθηκα εκεί
που ο αγνός έρωτας της εξοχής
ομόρφαινε τη φτώχεια.
Οι ακτίνες του ήλιου ανατέλλουν όνειρα
με της ελευθερίας τ’ ανοιχτά φτερά.
Πέρα από τη μελαγχολία της προσμονής
και τη φλόγα θανάτου υπάρχει η ομορφιά.
Ίσως υπάρχει ακόμη ελπίδα αλλαγής
προς το καλύτερο, αν όλα γύρω μας
τα δούμε μέσα απ’ τη νοσταλγική
κι άδολη παιδική ματιά,
αν κρατιέται το φως αλήθειας
κι ο σπόρος της αγάπης και καλοσύνης
στο έφορο έδαφος της καρδιάς..!

Μαίρη Σουρλή
10/7/ 2017



(οι φωτογραφίες είναι της Μάρης Σουρλή.Βαμβακού Λακωνίας)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης