Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιουλία Κορμέντζα


Με πόθο ψυχής
χρόνια σπατάλησα ν’ αναζητώ
στην γήινη πατρίδα
την πάγκαλη ομορφιά ζωής.
Μα ακόμη δεν την είδα
σε αυτόν τον κόσμο που ζω.
Και σαν παραδέρνει το μυαλό,
με της ψυχής τις φτερούγες
αεροβατώ
στου ονείρου τις ρούγες
εκεί που ευφραίνεται η καρδιά
με των άστρων την παρέα.
Κι όποιος με κοιτά
και με ειρωνεία με ρωτά
-πότε απ’ τα σύννεφα θα κατεβείς;
Του χαμογελώ
και του απαντώ ευθύς.
Ποτέ! Μου αρέσει πάρα πολύ η θέα
πάνω εδώ!
Κι είναι όλα τόσο φανταστικά κι ωραία
ψηλά στον ουρανό!
Έλα κι εσύ, το μπορείς,
με τις δικές σου φτερούγες ν’ ανεβείς
την ομορφιά του απείρου να δεις
ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης