Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θάνος Ζορμπάς ~Πρίμο σεκόντο~ (κιθάρα)


Πρίμο σεκόντο
(κιθάρα)
Μόνον η τρυφερή ψυχή σαν το χλωρό κλαδάκι
υπόκλιση στον άνεμο σκαρώνει το Βορριά.
Ο γέροντας, ο γνωστικός και το μικρό παιδάκι
ορθώνει το ανάστημα με πήχες στη θωρριά.

Ο κόσμος ο πολυπαθής σοφία απ' τη σοφία
ψάχνει .. λες απ' τη μύγα της ξύγκι να καρπωθεί
~ η κότα δεν κακάρισε ας φόρεσε λοφία ~
Ο αλέκτορας ο πτερνιστής ψοφά να ηγηθεί.
Κουτσοί, στραβοί όλοι μαζί στον Άη Παντελεήμων
χαράζοντας τ' αγέρωχο γι' αυτούς το πιο σωστό
μη με ρωτάτε πως τη (φλόξ) κατέχει ο νοήμων
σπαθί μιλώ .. αν τόξερα .. δω νά μη δοξαστώ ..
Παναθεμά σε θάλλασα με τους παλιονοτιάδες
το αγριωπό του πέλαγου ~ πουνέντης, καγχασμός
την αύρα, τη μεθοκοπιά σαν σκάν οι σοροκάδες
το Μπάτη το περγιάλινο ~ ο αβρός κυματισμός.
Από βουνό ροβόλημα σε κάμπο, πεδιάδα
από το Δρύ, τον Έλατο, το Γκί, στο ταπεινό
χαμόμηλο .. ο ξεπεσμός που γίνηκε θρυάδα
φυτίλι τετραμπούμπουνο, πικύντινο, δεινό.
Άσε τα πολυόμματα τα Χερουβείμ που πάνε
στα δεξιά φυλλάτοντας τα νώτα Του Θεού
κι απέ τα εξαπτέρυγα τα Σεραφείμ που σπάνε
μαντείες με Σανσκριτικά απ' όξω απ' τη Σεούλ ..
Ο δράκοντας με το θεριό θέμελα ανατρανίζει
η άβυσσος φαντάζει μας πατρίδα, σπιτικό
και η κότα βάφει το αυγό χρυσό όθε ν' αξίζει.
Κατακαυμένη Ρούμελη .. παντέρμο ριζικό ..

Ζορμπάς Θάνος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».