Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατερίνα Γιαννακοπούλου


3ο Βραβείο Ποίησης
22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης

ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ

Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής.
                              Τίποτα δεν είναι όπως πριν.
Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη.
Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη.
Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν”
Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη…
Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”.
Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη
καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας.
Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν.
Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους.
Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της
κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους.
Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω.
Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα
μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή;
Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας
για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς ξεχάστηκαν ΙΔΑΝΙΚΑ κι ΑΞΙΕΣ.
Μα εμείς πάλι κρυφά όπως τον παλιό καλό καιρό
μέσα από δύσβατα ή αδιάβατα μονοπάτια και κρυφά σκολειά
θα ψάχνουμε Ομήρους, Σωκράτες, Πλάτωνες, Αριστοτέλες.
Κι ορθώνοντας το ανάστημα μας, ως άλλοι Αητοί, θα βροντοφωνάξουμε το «ΟΧΙ!».
«Δαναοί, δεν μας δελεάζουν οι προσφορές σας.
Δεν θα γίνουμε οι εταίροι των συμβαλλομένων
στο θλιβερό παζάρι σας, κι η συνείδησή μας…
Δεν είναι αντικείμενο “εκτεθειμένο” προς πώλησιν».
«Ήγγικεν η ώρα!» Όλοι εμείς οι από αιώνων απέθαντοι αγωνιστές
κι επειδή ειν’ ακατόρθωτο να γεννήσουμε μικρούς Χριστούς ή Αετόπουλα,
ας φτιάξουμε τους δικούς μας νεώτερους φιλοσόφους,
γιατί αλλιώς θα χαθούμε απόγεμοι
και θ’ απομείνουν μόνο κουφάρια και στάχτες.
Δεν έκλεισε ο κύκλος των χαμένων φιλοσόφων.
Δεν ναυαγεί η προσπάθεια όσο υπάρχουν μάτια.

                                              ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης