Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαριάνθη Πλειώνη.


ΔΙΑΒΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ.
Της γης τα δάχτυλα μ’αγγίζουν ματωμένα.
Στ’ άχρωμα σύννεφα ο ήλιος ξεψυχά.
Η βία, ο πόλεμος, με φέρανε στα ξένα,
η ανάγκη ξόβεργα με γράπωσε γερά.
Ποιο χέρι ανάλγητο στον ουρανό μοιράζει,
αγάπη,χάδι,γέλιο,ειρήνη,ζεστασιά,
πόνου καπνός στα δάκρυα μου απαγκιάζει,
η μοιρασιά σαν πέτρα στο λαιμό βαριά.
Χέρια, φωνές, βλέμματα φόβου στοιβαγμένα,
σ’ένα βαγόνι νύχτα,ατέλειωτη βροχή.
Ούτε μια στάλα δεν περίσσεψε για μένα,
δίχως αντίκρισμα κληρονομιά,η ντροπή.
Έχω τις τσέπες μου απελπισία γεμάτες.
Θλίψη απέραντη μια θάλασσα κρατώ.
Έσβησαν,χάθηκαν οι λιγοστές μου αυταπάτες.
Σπίτι η γη, που είναι για μένα σφαλιστό.

Μαριάνθη Πλειώνη.


 Το ποίημα:Διαβάτης Ξένος''τιμήθηκε με έπαινο στον διαγωνισμό "Καισάριος Δαπόντες" στη Σκόπελο,το 2016,γραμμένο για όσους αναγκάζονται να ξεριζωθούν από τον τόπο τους.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».