Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαριάνθη Πλειώνη.


ΔΙΑΒΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ.
Της γης τα δάχτυλα μ’αγγίζουν ματωμένα.
Στ’ άχρωμα σύννεφα ο ήλιος ξεψυχά.
Η βία, ο πόλεμος, με φέρανε στα ξένα,
η ανάγκη ξόβεργα με γράπωσε γερά.
Ποιο χέρι ανάλγητο στον ουρανό μοιράζει,
αγάπη,χάδι,γέλιο,ειρήνη,ζεστασιά,
πόνου καπνός στα δάκρυα μου απαγκιάζει,
η μοιρασιά σαν πέτρα στο λαιμό βαριά.
Χέρια, φωνές, βλέμματα φόβου στοιβαγμένα,
σ’ένα βαγόνι νύχτα,ατέλειωτη βροχή.
Ούτε μια στάλα δεν περίσσεψε για μένα,
δίχως αντίκρισμα κληρονομιά,η ντροπή.
Έχω τις τσέπες μου απελπισία γεμάτες.
Θλίψη απέραντη μια θάλασσα κρατώ.
Έσβησαν,χάθηκαν οι λιγοστές μου αυταπάτες.
Σπίτι η γη, που είναι για μένα σφαλιστό.

Μαριάνθη Πλειώνη.


 Το ποίημα:Διαβάτης Ξένος''τιμήθηκε με έπαινο στον διαγωνισμό "Καισάριος Δαπόντες" στη Σκόπελο,το 2016,γραμμένο για όσους αναγκάζονται να ξεριζωθούν από τον τόπο τους.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης