Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εύα Λόλιου.

Μου άρεσαν τόσο τα δέντρα
που απαρνήθηκα το ''μυρμήγκι''
που με γέννησε.
Για μάνα παραδεχόμουν τη γη.
Στα σπλάχνα της η αναγέννηση.
Άρχισα να τινάζω κλαριά
στο κορμί μου.
Γιατί μου άρεσαν τα δέντρα,
οι μυώδεις κορμοί τους
τα λεπτεπίλεπτα κλαριά τους
π' ανθίζουν πάνω τους
τρυφερούδια τα άνθη.
Αβίαστα πώς ψηλώνουν..
φτάνουν στον ουρανό
να γαντζωθούν απ' τα άστρα,
πολυέλαιοι που φέγγουν
τα μαύρα μονοπάτια του κόσμου.
Κόρφοι τρυφερότητας
για τα ορφανά αγριοπούλια.
Κι εκείνες οι νύμφες του δάσους
πώς γεννιούνται απ' την ψυχή τους.
Τρέφονται με ρετσίνι
μετουσιώνοντας πεταλούδες
και μεταξοσκώληκες.
Για μάνα παραδεχόμουν τη γη,
απαρνήθηκα τον άνθρωπο.
Άρχισα να τινάζω κλαριά
στο κορμί μου
και πριν ριζώσουν τα πόδια μου
πρόλαβα να ανέβω σε αυτή
την βουνοκορυφή για να σας
μιλήσω.
Ανεβείτε στα κλαριά μου,
ν' αγγίξουμε τον ουρανό.
Ακόμη νοιάζομαι.
Υπάρχει μια φλέβα
κόκκινη, ρέει στα φυλλοκάρδια μου,
η αιτία να μ' απασχολούν τα
μικρά ''μυρμήγκια'' στο χώμα.

Εύα Λόλιου.
28-6-2017

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».