Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~Τρία ποιήματα του Γιώργη Δρυμωνιάτη~

Έτσι απαλά, έτσι απλά, σαν σύγνεφο να μ' ακουμπάς.
Κι όταν με δεις και βρέχομαι στα μάτια κι αν εντός σου
τρυπώσω για να μουσκευτώ ως τ' άκρα της ψυχής,
τότε ανατόλευε απαλά τον Ήλιο των ματιών σου.
Στο μουσκεμένο μου όνειρο ξεφόρτωνε το φως σου
και δίνε μου ανάσες σου στ' άκρα της μιας στιγμής.
Δεν σου ζητώ ανάσταση, ούτε τον κόσμον όλο.
Ζητώ μονάχα έτσι απλά να ζω στην ύπαρξή σου,
να δρω και να φωτίζομαι, οδεύοντας μαζί σου
κατ' από τον μεσουράνιο, τον ψυχικό σου θόλο
και να δοξάζω τη ζωή δια μέσου της μορφής σου!

γ.π.κ-δρ.
Από την ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ

Πρωτόπλαστο διάταγμα

Όταν ο Αδάμ αγκάλιασε για πρώτη φορά την Εύα,
στάθηκε έκθαμβος ο Ήλιος στο λιοστάσι του
και τους κοίταζε με τα μεγάλα του μάτια.
Πρώτη του φορά έβλεπε φως μες στο σύμπαν.
Κι ο Θεός, θυμωμένος που τον ξεπέρασαν, διέταξε:
«Ο πιο δύσκολος δρόμος
θα είναι ο δρόμος της αγάπης.
Θα σταυρώνεται όποιος τον διαλέξει».
Κι ύστερα το ξανασκέφτηκε.
«Κι απ’ αγάπη θ’ ανασταίνεται», είπε…

γ.π.κ-δρ.
Από την «ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ


Τίποτα μες στο τίποτα

Ένας σπουργίτης παντρεμένος μ’ έναν άνεμο,
ένας αλήτης που είχε σπιτωθεί στο φως
πέρασε , χαμογέλασε και έκλαψε
ως μ’ είδε στα σκοτάδια μου.
Αχ του Θεού μικρό –μικρό εσύ πετούμενο,
πως ξέρεις να γελάς, να κλαις μαζί μου, πώς;
Φύγε και μην ξανάρθεις, ανεμόφερτε.
Δεν μου αξίζει λύπηση.
Ένας σπουργίτης παντρεμένος με τη θλίψη μου,
ένας αλήτης που δεν έχω αγάπη εγώ,
κάτω από σένα είμαι, μικρέ πετούμενε.
Τίποτα μες στο τίποτα.
Γέλασε πάλι ο παντρεμένος με τον άνεμο.
Έκλαψα πάλι στα σκοτάδια μου εγώ.
Όλα στον κόσμο ανώφελα ψιθύρισα
κι έσβησα των ματιών το φως.

γ.π.κ - δρ.
Γιώργης Δρυμωνιάτης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».