Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~Τρία ποιήματα του Γιώργη Δρυμωνιάτη~

Έτσι απαλά, έτσι απλά, σαν σύγνεφο να μ' ακουμπάς.
Κι όταν με δεις και βρέχομαι στα μάτια κι αν εντός σου
τρυπώσω για να μουσκευτώ ως τ' άκρα της ψυχής,
τότε ανατόλευε απαλά τον Ήλιο των ματιών σου.
Στο μουσκεμένο μου όνειρο ξεφόρτωνε το φως σου
και δίνε μου ανάσες σου στ' άκρα της μιας στιγμής.
Δεν σου ζητώ ανάσταση, ούτε τον κόσμον όλο.
Ζητώ μονάχα έτσι απλά να ζω στην ύπαρξή σου,
να δρω και να φωτίζομαι, οδεύοντας μαζί σου
κατ' από τον μεσουράνιο, τον ψυχικό σου θόλο
και να δοξάζω τη ζωή δια μέσου της μορφής σου!

γ.π.κ-δρ.
Από την ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ

Πρωτόπλαστο διάταγμα

Όταν ο Αδάμ αγκάλιασε για πρώτη φορά την Εύα,
στάθηκε έκθαμβος ο Ήλιος στο λιοστάσι του
και τους κοίταζε με τα μεγάλα του μάτια.
Πρώτη του φορά έβλεπε φως μες στο σύμπαν.
Κι ο Θεός, θυμωμένος που τον ξεπέρασαν, διέταξε:
«Ο πιο δύσκολος δρόμος
θα είναι ο δρόμος της αγάπης.
Θα σταυρώνεται όποιος τον διαλέξει».
Κι ύστερα το ξανασκέφτηκε.
«Κι απ’ αγάπη θ’ ανασταίνεται», είπε…

γ.π.κ-δρ.
Από την «ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ


Τίποτα μες στο τίποτα

Ένας σπουργίτης παντρεμένος μ’ έναν άνεμο,
ένας αλήτης που είχε σπιτωθεί στο φως
πέρασε , χαμογέλασε και έκλαψε
ως μ’ είδε στα σκοτάδια μου.
Αχ του Θεού μικρό –μικρό εσύ πετούμενο,
πως ξέρεις να γελάς, να κλαις μαζί μου, πώς;
Φύγε και μην ξανάρθεις, ανεμόφερτε.
Δεν μου αξίζει λύπηση.
Ένας σπουργίτης παντρεμένος με τη θλίψη μου,
ένας αλήτης που δεν έχω αγάπη εγώ,
κάτω από σένα είμαι, μικρέ πετούμενε.
Τίποτα μες στο τίποτα.
Γέλασε πάλι ο παντρεμένος με τον άνεμο.
Έκλαψα πάλι στα σκοτάδια μου εγώ.
Όλα στον κόσμο ανώφελα ψιθύρισα
κι έσβησα των ματιών το φως.

γ.π.κ - δρ.
Γιώργης Δρυμωνιάτης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …