Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

~Τρία ποιήματα του Γιώργη Δρυμωνιάτη~

Έτσι απαλά, έτσι απλά, σαν σύγνεφο να μ' ακουμπάς.
Κι όταν με δεις και βρέχομαι στα μάτια κι αν εντός σου
τρυπώσω για να μουσκευτώ ως τ' άκρα της ψυχής,
τότε ανατόλευε απαλά τον Ήλιο των ματιών σου.
Στο μουσκεμένο μου όνειρο ξεφόρτωνε το φως σου
και δίνε μου ανάσες σου στ' άκρα της μιας στιγμής.
Δεν σου ζητώ ανάσταση, ούτε τον κόσμον όλο.
Ζητώ μονάχα έτσι απλά να ζω στην ύπαρξή σου,
να δρω και να φωτίζομαι, οδεύοντας μαζί σου
κατ' από τον μεσουράνιο, τον ψυχικό σου θόλο
και να δοξάζω τη ζωή δια μέσου της μορφής σου!

γ.π.κ-δρ.
Από την ΙΧΝΗ ΠΑΧΝΗΣ

Πρωτόπλαστο διάταγμα

Όταν ο Αδάμ αγκάλιασε για πρώτη φορά την Εύα,
στάθηκε έκθαμβος ο Ήλιος στο λιοστάσι του
και τους κοίταζε με τα μεγάλα του μάτια.
Πρώτη του φορά έβλεπε φως μες στο σύμπαν.
Κι ο Θεός, θυμωμένος που τον ξεπέρασαν, διέταξε:
«Ο πιο δύσκολος δρόμος
θα είναι ο δρόμος της αγάπης.
Θα σταυρώνεται όποιος τον διαλέξει».
Κι ύστερα το ξανασκέφτηκε.
«Κι απ’ αγάπη θ’ ανασταίνεται», είπε…

γ.π.κ-δρ.
Από την «ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ


Τίποτα μες στο τίποτα

Ένας σπουργίτης παντρεμένος μ’ έναν άνεμο,
ένας αλήτης που είχε σπιτωθεί στο φως
πέρασε , χαμογέλασε και έκλαψε
ως μ’ είδε στα σκοτάδια μου.
Αχ του Θεού μικρό –μικρό εσύ πετούμενο,
πως ξέρεις να γελάς, να κλαις μαζί μου, πώς;
Φύγε και μην ξανάρθεις, ανεμόφερτε.
Δεν μου αξίζει λύπηση.
Ένας σπουργίτης παντρεμένος με τη θλίψη μου,
ένας αλήτης που δεν έχω αγάπη εγώ,
κάτω από σένα είμαι, μικρέ πετούμενε.
Τίποτα μες στο τίποτα.
Γέλασε πάλι ο παντρεμένος με τον άνεμο.
Έκλαψα πάλι στα σκοτάδια μου εγώ.
Όλα στον κόσμο ανώφελα ψιθύρισα
κι έσβησα των ματιών το φως.

γ.π.κ - δρ.
Γιώργης Δρυμωνιάτης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)