Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

                               
                                               ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
                              Και λέει πως είχαν έβγει τα παιδιά
          και στάθηκαν στο γύρισμα του δρόμου.
          Είχαν άνθη τριγύρω τα κλαδιά
          και μαδούσαν στο γύρισμα του δρόμου,
          και πουλιά κελαδούσαν στα κλαδιά
         και χαρά ήταν το γύρισμα του δρόμου.
         Και στο ρείθρο κυλούσε το νερό
          και κυλούσε το ρείθρο τον αφρό
          σα να τίναζαν κλώνοι τον ανθό,
          και ήταν το φως, που χύνονταν,
         ξανθό και κρεμούσε στο γύρισμα του δρόμου.
          Και ξανθά ήταν αγόρια τα παιδιά
          κι ήταν σαν άνθη ορθά στην αμμουδιά,
          και κοιτάζαν στο γύρισμα του δρόμου,
         κοιτάζαν πως γύρω στο νερό κορασιές
          είχαν στήσει το χορό και τα ρόδα
          στο γύρισμα του δρόμου
          Και ξανθά είχαν μαλλιά κι οι κορασιές,
         σαν αέρινες είχαν φορεσιές,
          και τα χέρια τους ένευαν λευκά
          και τα μάτια τους έλαμπαν γλαυκά.
          Και οι κόρες κοιτούσαν τα παιδιά και γελούσαν,
          και είχαν ρόδα και κρίνα στην ποδιά,
          και γελούσαν οι κόρες στο παιδιά και τραγουδούσαν.
          Και τα παιδιά ξεχάσανε τους τρεις,
         που στο δρόμο περάσανε νωρίς,
          και ξεχάσαν πως έφτανε η βραδιά,
         και στεκόνταν στο γύρισμα του δρόμου
          και κοιτάζαν τις κόρες στο νερό
         πώς τινάζαν τα κρίνα στον αφρό,
          πώς μαδούσαν το ρόδα στο νερό,
         και κοιτάζαν στο θάμπωμα το ωχρό
          πώς σκορπούσαν οι κόρες στον αφρό
          και τα ρόδα στο γύρισμα του δρόμου
          Και στεκόντανε τώρα τα παιδιά
          και κοιτάζαν στο γύρισμα του δρόμου,
          σα ν' ακούανε μόνο το νερό,
          σα να βλέπανε μόνο τον αφρό
          και το βράδυ στο γύρισμα του δρόμου.



 Edward Atkinson Hornel, Μια ανοιξιάτικη παρέα. 1910. Μουσεία της Γλασκώβης.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …