Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος

                               
                                               ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
                              Και λέει πως είχαν έβγει τα παιδιά
          και στάθηκαν στο γύρισμα του δρόμου.
          Είχαν άνθη τριγύρω τα κλαδιά
          και μαδούσαν στο γύρισμα του δρόμου,
          και πουλιά κελαδούσαν στα κλαδιά
         και χαρά ήταν το γύρισμα του δρόμου.
         Και στο ρείθρο κυλούσε το νερό
          και κυλούσε το ρείθρο τον αφρό
          σα να τίναζαν κλώνοι τον ανθό,
          και ήταν το φως, που χύνονταν,
         ξανθό και κρεμούσε στο γύρισμα του δρόμου.
          Και ξανθά ήταν αγόρια τα παιδιά
          κι ήταν σαν άνθη ορθά στην αμμουδιά,
          και κοιτάζαν στο γύρισμα του δρόμου,
         κοιτάζαν πως γύρω στο νερό κορασιές
          είχαν στήσει το χορό και τα ρόδα
          στο γύρισμα του δρόμου
          Και ξανθά είχαν μαλλιά κι οι κορασιές,
         σαν αέρινες είχαν φορεσιές,
          και τα χέρια τους ένευαν λευκά
          και τα μάτια τους έλαμπαν γλαυκά.
          Και οι κόρες κοιτούσαν τα παιδιά και γελούσαν,
          και είχαν ρόδα και κρίνα στην ποδιά,
          και γελούσαν οι κόρες στο παιδιά και τραγουδούσαν.
          Και τα παιδιά ξεχάσανε τους τρεις,
         που στο δρόμο περάσανε νωρίς,
          και ξεχάσαν πως έφτανε η βραδιά,
         και στεκόνταν στο γύρισμα του δρόμου
          και κοιτάζαν τις κόρες στο νερό
         πώς τινάζαν τα κρίνα στον αφρό,
          πώς μαδούσαν το ρόδα στο νερό,
         και κοιτάζαν στο θάμπωμα το ωχρό
          πώς σκορπούσαν οι κόρες στον αφρό
          και τα ρόδα στο γύρισμα του δρόμου
          Και στεκόντανε τώρα τα παιδιά
          και κοιτάζαν στο γύρισμα του δρόμου,
          σα ν' ακούανε μόνο το νερό,
          σα να βλέπανε μόνο τον αφρό
          και το βράδυ στο γύρισμα του δρόμου.



 Edward Atkinson Hornel, Μια ανοιξιάτικη παρέα. 1910. Μουσεία της Γλασκώβης.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)