Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στέλιος Κοντοδήμος

ΠΑΡΕ ΜΕ ΣΤΟ ΌΝΕΙΡΟ
Σαν όνειρο σχημάτιζα την μορφή σου...
Η λάμψη σου γκρέμισε το σκοτάδι...
Η ψυχή μου αναρριχήθηκε στον ουρανό...
Χάθηκε σαν άγγελος στ' απέραντο γαλάζιο...
Φλέρταρε λεηλατώντας τις ηλιαχτίδες στο σύμπαν...
Λάφυρο άρπαξε το φως απ' τη πανσέληνο...
Έντυσε την μορφή σου να λάμπεις...

Στον ωκεανό της όρασης σου θα κολυμπώ...
Στην κύτη του κορμιού σου βυθίζομαι...
Με τις άκρες των δαχτύλων...
Ακρωτηριάζω τρυφερά την ύπαρξη...
Ιχνηλατώντας τις άγνωστες καμπύλες σου...
Αποτύπωσα το σώμα μου στο δικό σου...
Γεύτηκα τα υγρά σου χείλη...
Ταξίδεψα...
Φυλάκισα τις ανάσες σου μέσα μου...
Εξιτάροντας τις αισθήσεις μας στην Ανατολή...
Οι επιθυμίες κατά-δίκασαν την δύση σε θάνατο...
Προσκυνώ με ευλάβεια την γένεση των στιγμών...
Σφαλίζω τα μάτια πριν εισχωρήσω στο όνειρο...
Χτίσαμε την ζωή μας στον παράδεισο...
Η αγάπη σκόρπισε έντονα το πάθος σε ωκεανό...
Παλίρροια οργασμών μας...
Χάραξα την ηδονή έντονα στα σπλάχνα μας...
Το όνειρο στάθηκε αδύναμο να παρα-μείνει όνειρο...
Παρα-δόθηκε ξεψυχώντας στην αγκαλιά μας...
Οι Θεοί υποθήκευσαν ισόβια την ζωή μας...
Στις εγκάρσιες τομές μας...
Τρέμω τον θεό έρωτα...
Εκστασιάζομαι στο βελούδινο κόσμο του...
Τρέμω και αφήνομαι στο όραμα που ζούμε...
Ψυχή μου...
Εσύ...
Στέλιος Κοντοδήμος
Β' Έπαινος Α' Λογοτεχνικού Διαγιαγωνισμού. Π.Σ.Π.Γ..
https://www.youtube.com/watch…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».