Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στέλιος Κοντοδήμος

ΠΑΡΕ ΜΕ ΣΤΟ ΌΝΕΙΡΟ
Σαν όνειρο σχημάτιζα την μορφή σου...
Η λάμψη σου γκρέμισε το σκοτάδι...
Η ψυχή μου αναρριχήθηκε στον ουρανό...
Χάθηκε σαν άγγελος στ' απέραντο γαλάζιο...
Φλέρταρε λεηλατώντας τις ηλιαχτίδες στο σύμπαν...
Λάφυρο άρπαξε το φως απ' τη πανσέληνο...
Έντυσε την μορφή σου να λάμπεις...

Στον ωκεανό της όρασης σου θα κολυμπώ...
Στην κύτη του κορμιού σου βυθίζομαι...
Με τις άκρες των δαχτύλων...
Ακρωτηριάζω τρυφερά την ύπαρξη...
Ιχνηλατώντας τις άγνωστες καμπύλες σου...
Αποτύπωσα το σώμα μου στο δικό σου...
Γεύτηκα τα υγρά σου χείλη...
Ταξίδεψα...
Φυλάκισα τις ανάσες σου μέσα μου...
Εξιτάροντας τις αισθήσεις μας στην Ανατολή...
Οι επιθυμίες κατά-δίκασαν την δύση σε θάνατο...
Προσκυνώ με ευλάβεια την γένεση των στιγμών...
Σφαλίζω τα μάτια πριν εισχωρήσω στο όνειρο...
Χτίσαμε την ζωή μας στον παράδεισο...
Η αγάπη σκόρπισε έντονα το πάθος σε ωκεανό...
Παλίρροια οργασμών μας...
Χάραξα την ηδονή έντονα στα σπλάχνα μας...
Το όνειρο στάθηκε αδύναμο να παρα-μείνει όνειρο...
Παρα-δόθηκε ξεψυχώντας στην αγκαλιά μας...
Οι Θεοί υποθήκευσαν ισόβια την ζωή μας...
Στις εγκάρσιες τομές μας...
Τρέμω τον θεό έρωτα...
Εκστασιάζομαι στο βελούδινο κόσμο του...
Τρέμω και αφήνομαι στο όραμα που ζούμε...
Ψυχή μου...
Εσύ...
Στέλιος Κοντοδήμος
Β' Έπαινος Α' Λογοτεχνικού Διαγιαγωνισμού. Π.Σ.Π.Γ..
https://www.youtube.com/watch…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)