Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Dhimitër Kokaveshi:ΜΑΝΑ


ΜΑΝΑ
Ένοιωσα μέσα μου
όχι ιδέες
για αγάπη, πως να αυξήσω
πληθώρα
πολυτέλεια θησαυρού
ψυχής, μάνας;...
Δεν είναι η έμπνευση είναι!...
Πνοές, που έδωσε
ζωής!... Ποτάμια ο θησαυρός
στα πιο πολύτιμα
ψυχής σου στοργή ζωής
μιας αγκαλιάς
δεν γνώρισα, δεν ένοιωσα
στιγμή!...
Πιο δροσερή, στην πιο θωρακισμένη
αγκαλιά, χαράς!...
Την ζω, σε ζω, και μες το πόνο
σαν με πνίγουν
σκέψεις;... Μου άφησες σε φως
με χάρισες
μου χάρισες!... Αλληλοκράτημα
την αγκαλιά σου μάνα
σε μια εικονογράφηση δεν θα αφήσω
αιώρα ψυχής
το χάδι στα μαλλιά κι ο ύπνος μου;!...
Πιο παιδικός
κι απ' της ζωής τα κείμενα
στοργή σου
παράκληση,... γλυκιά!... Αξίας
αίσθησης
συναίσθημα!... Μου έδωσες
ζωή!...
Έστω μικρή, σε βάσανα «καλόψυχων αξίες τους;»
Αντίθεση
στο φάρδος σου, μανά!... Δεν ξέρω
τι τον τάισε
τι μετοχές, του κόσμου μας
υψώνουν;....
Ας επιστρέψει και στην μάνα του
λίγο στοργή
αυτή!... Του την χρεώνω.
Dhjk © 08-05-2016
Dhimitër Kokaveshi

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης