Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

 
Το συμβούλιο έληξε
Τα σύννεφα αποφάσισαν
Σφιχταγκαλιάστηκαν
Εναντιώθηκαν στα προστάγματα του Ήλιου
Έμειναν ακίνητα
Ακίνητα ανάμεσα στις σκάλες του Ουρανού
Γάμος θα γινότανε
Ο αρχηγός τους, βαστούσε ανάλαφρα το βελούδινο χέρι της Θεάς Βροχής
Τι ομορφιά!
Ο Άνεμος, σε μια γωνιά περίμενε την μέλλουσα σύζυγό του
Τι ανυπομονησία!
Το κατάλευκο πέπλο της έσταζε διαμαντένιες δροσοσταλίδες
Αναζωογόνηση της φύσης
Λίμνες
Ποτάμια
Θάλασσες
Πυκνά δάση
Απέραντη δροσιά!
Όλα τους τραγουδούσαν σκοπούς μελωδικούς
Άπλωναν ικετευτικά τα χέρια για μια μονάχα δροσοσταλίδα μαγική
Τοπία υπέροχα ήταν
Αληθινά
Μπορεί και φανταστικά
Σίγουρα όμως θεσπέσια
Και η χαρά του γάμου συνεχιζότανε
Οι φτερωτοί ένοικοι των αιθέρων πίναν στην υγειά των μελλονύμφων
Όμορφη η φύση
Γλυκόπιοτο και μεθυστικό το κρασί
Μεθυστικό σαν τους μελωδικούς ρυθμούς της άρπας των χελιδονιών
Η Θεά Βροχή πλησίαζε τον Άνεμο
Χαιρότανε
Η υπέρτατη Θεά!
Μια Θεά που περιφρονητικά ύψωσε το βλέμμα της σε μιαν αχτίδα Ήλιου
Όμως
Αμέσως τα μάτια της κλείσανε
Τα έσφιξε
Δάκρυσαν από τον πόνο
Τα σύννεφα την κοιτούσαν τρομαγμένα
Ξέραν τις συνέπειες
Ουρλιαχτά!
Η Βροχή ξάφνου πέταξε το πέπλο της
Το ποδοπάτησε
Οι δροσοσταλίδες κυλούσαν ασταμάτητα
Βροχή
Η Βροχή έφερε πλημμύρα
Η πλημμύρα καταστροφές
Και οι καταστροφές θάνατο
Το ολόλευκο πέπλο έγινε μωβ
Κομματιάστηκε
Χρυσομαλλούσες Κόρες θρηνούσαν
Έπεφταν στο βρεγμένο χώμα
Κυλιόντουσαν
Κόβαν τις πλεξούδες τους
Τις θάβανε βαθιά
Βαθιά
Σε σημείο που ούτε ο Θεός δεν γνώριζε
Μπήγαν τα νύχια στα ολόλευκα πρόσωπά τους
Με δύναμη
Με θυμό
Και φόβο
Βλέπεις;
Ματωμένα τα πρόσωπά τους
Τώρα το χάος
Φωνές
Φωνές
Φωνές
Η Βροχή φωνάζει
Ζητάει συγχώρεση
Ικετεύει
Ικετεύει τον Ήλιο
Αναζητά το φως της
Και οι κόρες συνεχίζουν να θρηνούν
Θρήνος πάνω από φέρετρα αδειανά
Γκρεμισμένα σπιτικά γυρεύουν τον επίγειο παράδεισο των ονείρων των ιδιοκτητών τους
Τα «Γιατί» και «Πώς» πνίγονται ταξιδεύοντας σε αγριεμένες θάλασσες
Αγριεμένες;
Ο Ήλιος ετοιμάζει τις ηρεμιστικές ενέσεις
Μόλις πριν λίγο ο Άνεμος ταπεινωμένος είχε συνθηκολογήσει
Μα ποιος θα ξαναυφάνει το κουρελιασμένο πέπλο;
Αληθινά, αυτό κανείς δεν το λογαριάζει
~Μαρία Γ. Τζανάκου~
Συλλογή: Συμπαντικές Καταδύσεις, Αθήνα 2005

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …