Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση:Μάνος Καστέλης


ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ
Το σπίτι μας
ήταν μια ξώπορτα στολισμένη
από ξανθές απρόσμενες εκπλήξεις
με κόκκινα παράθυρα ανοιχτά που έσταζε
απ' το περβάζι τους το μέλι.
Με πόρτες που κρέμονταν στα περάσματα
των ανέμων για να μπαίνουν τα σφιχταγκαλιάσματα
και να βγαίνουν χρόνια ατάραχα.

Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Με την μικρή Μυρτώ να μαζεύει αμέριμνα
απ' τους ασβεστωμένους τενεκέδες του ιάκυνθου
τριζόνια και πεταλούδες
τον Λάμπρο πασαλειμμένο με νερομπογιές
να ζωγραφίζει με καστανιές κι ευκάλυπτους
τα δάση του.
Την μάνα μας ν'αγκαλιάζει τ' απομεσήμερα
τις τραμουντάνες και ν' απλώνει στο σχοινάκι
της αυλής του πατέρα τ' άσπρα πουκάμισα.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Το σπίτι που περνούσε ο αέρας και μάζευε
χαρούμενες φωνές.
Το σπίτι που ακούγαμε τις ώρες να περνούν
με τον γλυκό αντίλαλο της νιότης
με τα ζεστά χάδια του πατέρα που τα μετρούσαμε
με τις δουλειές που 'χαν περάσει από τα χέρια του.
Το σπίτι που κληρονομήσαμε έρωτες, αρραβωνιάσματα
και περιβόλια.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Το σπίτι των καλεσμένων
κρυμμένο πίσω από απέραντες εξοχές.
Παραδομένο ολότελα στην αντηλιά
και στα ξανθά αλώνια.
Τραγουδισμένο με βραδινούς σφυγμούς
και θερινές ανάσες.
Τα σπασμένα όνειρα ήρθαν μετά
φέρνοντας μαζί τους κρύα δειλινά
και διαλυμένα καλοκαίρια.
Τα Κυριακάτικα ρούχα πνίγηκαν
στην καθημερινότητα των λυγμών.
Όταν πέθανε τ' αγιόκλημα,
τρέξαμε σε σκοτεινές
ντουλάπες και σε βροχερούς καιρούς
να βρούμε μαύρα φορέματα.
Πυκνές ομίχλες σκέπασαν τα σκοτωμένα
Χριστούγεννα, τις χρυσές στιγμές,
τις ασημένιες ημέρες.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Μέχρι που ήρθε εκείνος ο νυχτερινός
επισκέπτης και κάθισε χωρίς να μιλήσει
στο τραπέζι μας
και ασυγκίνητος άρχισε να τρώει με βουλιμία
τα ενθύμια.

Καστέλης Μάνος

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».