Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση:Μάνος Καστέλης


ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ
Το σπίτι μας
ήταν μια ξώπορτα στολισμένη
από ξανθές απρόσμενες εκπλήξεις
με κόκκινα παράθυρα ανοιχτά που έσταζε
απ' το περβάζι τους το μέλι.
Με πόρτες που κρέμονταν στα περάσματα
των ανέμων για να μπαίνουν τα σφιχταγκαλιάσματα
και να βγαίνουν χρόνια ατάραχα.

Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Με την μικρή Μυρτώ να μαζεύει αμέριμνα
απ' τους ασβεστωμένους τενεκέδες του ιάκυνθου
τριζόνια και πεταλούδες
τον Λάμπρο πασαλειμμένο με νερομπογιές
να ζωγραφίζει με καστανιές κι ευκάλυπτους
τα δάση του.
Την μάνα μας ν'αγκαλιάζει τ' απομεσήμερα
τις τραμουντάνες και ν' απλώνει στο σχοινάκι
της αυλής του πατέρα τ' άσπρα πουκάμισα.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Το σπίτι που περνούσε ο αέρας και μάζευε
χαρούμενες φωνές.
Το σπίτι που ακούγαμε τις ώρες να περνούν
με τον γλυκό αντίλαλο της νιότης
με τα ζεστά χάδια του πατέρα που τα μετρούσαμε
με τις δουλειές που 'χαν περάσει από τα χέρια του.
Το σπίτι που κληρονομήσαμε έρωτες, αρραβωνιάσματα
και περιβόλια.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Το σπίτι των καλεσμένων
κρυμμένο πίσω από απέραντες εξοχές.
Παραδομένο ολότελα στην αντηλιά
και στα ξανθά αλώνια.
Τραγουδισμένο με βραδινούς σφυγμούς
και θερινές ανάσες.
Τα σπασμένα όνειρα ήρθαν μετά
φέρνοντας μαζί τους κρύα δειλινά
και διαλυμένα καλοκαίρια.
Τα Κυριακάτικα ρούχα πνίγηκαν
στην καθημερινότητα των λυγμών.
Όταν πέθανε τ' αγιόκλημα,
τρέξαμε σε σκοτεινές
ντουλάπες και σε βροχερούς καιρούς
να βρούμε μαύρα φορέματα.
Πυκνές ομίχλες σκέπασαν τα σκοτωμένα
Χριστούγεννα, τις χρυσές στιγμές,
τις ασημένιες ημέρες.
Αυτό ήταν το σπίτι μας.
Μέχρι που ήρθε εκείνος ο νυχτερινός
επισκέπτης και κάθισε χωρίς να μιλήσει
στο τραπέζι μας
και ασυγκίνητος άρχισε να τρώει με βουλιμία
τα ενθύμια.

Καστέλης Μάνος

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης