Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Ένα κυκλάμινο ανθεί αιώνια"~Χρήστος Ζουλιάτης

"Ένα κυκλάμινο ανθεί αιώνια"
Τι ξαφνικό ήταν αυτό; Ποια μοίρα το 'χε γράψει:
Πως τούτο το κυκλάμινο ξεφύτρωσε στα βράχια;
Που βρήκε τέτοια αποκοτιά και τα 'σκισε στα δύο;
Πως τα ξεγέλασε και ορθώθηκε αντρείο ανάμεσά τους;
Ποιο το μεγάλο μυστικό που μέσα του να κρύβει;
Που βρήκε τόση δύναμη, που βρήκε τόσο θάρρος;
Μήπως στο χρώμα π' ακουμπά στου ήλιου τις αχτίδες;
Μήπως στα φυλλαράκια του που αγέρι τα χαϊδεύει ;
Μήπως στ΄αμέτρητα φιλιά τη νύχτα όταν κοιμάται
δροσοσταλίδες όμορφες πάνε και το δροσίζουν;
Μήπως στα όνειρα που υφαίνουνε του ποταμιού οι νεράιδες;
Θα είναι, άραγε εκεί, τούτο, τον άλλο μήνα;
Τούτο το χρόνο, τ' αλλουνού, ανάμεσα στα βράχια;
Τα ξερολίθια τα 'σκισε, στο χρόνο θα αντέξει;
Κι αν η αιωνιότητα σκληρή φερθεί μαζί του
και τ' άνθη και τα φύλλα του κατάχαμα τα ρίξει,
θα 'χει ριζώσει μέσα μου κι αιώνια θα μείνει.
Χρήστος Ζουλιάτης

 (https://www.youtube.com/watch?v=0YorJgsI8E0&feature=youtu.be)
 ΕΝΑ ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ ΑΝΘΕΙ ΑΙΩΝΙΑ
Ποίηση: Χρήστος Ζουλιάτης
Μουσική-Ερμηνεία-Πιάνο: Βασίλης Γαϊτάνος.



(φωτογραφία:Σοφία Καραγιάννη)


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης