Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση:Βάϊος Μεταξογιέννης

 Φωτογραφία του Vaios Metaxogiennis.

...κάπου να ακουμπήσω
χώμα να σπαταλήσω
δεν νέρωσα τον βράχο
τον κατάπια
δεν ήξερα να γράψω
στα κατάρτια
ήρθανε και άλλοι να κρυφτούν
κάποτε οι μέρες θα χωθούν
η καταχνιά
εκείνος που κατευόδωσε την άνοιξη
η πυρκαγιά
εκείνη που ανέβαλε την άφιξη
παίρνω το μέρος απ΄ τις στάχτες
μιλούν άλλες σαν χτες
σβήνω το θάμπος απ' τις κάμες
κλείνουν πολλές σαν θες
δεν δίνονται τα χνώτα στις γιορτές
είναι οι αδιάρρηκτες μομφές
γδύνονται δειλά την απανεμιά
φέρουν την ευθύνη της αδήλωτης χρονιάς
αυτές που εξαιρούνται τις ανάγκης
χαιρετούν λευκοί ευνούχοι ταυρομάχοι
οι καπνισμένοι σταυροί μνημεία αγάπης...
Βάϊος Μεταξογιέννης
(ζωγραφική- sharon cummings)



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης