Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση: Δώρα Μεταλληνού


Αυτομόλησα και χάθηκα στους αιθέρες...
Το χέρι που με κρατούσε δεν μπόρεσε να κρατήσει την καλούμπα
Έπαρση τόση...
Άφησα πίσω τους συνταξιδιώτες και παιχνίδισα με τα σύννεφα!
Ξάπλωσα στης ματαιοδοξίας τα απατηλά σεντόνια.
Ημουνα μόνο εγώ! Μόνο ΕΓΩ πήγα τόσο ψηλά!
Στο πέταγμα νότεψαν της ουράς μου τα χάρτινα χάμουρα
Ψηλά ....πιο ψηλά....όλο και πιο ψηλά
Δε σκέφτηκα ούτε μια φορά να κοιτάξω τον αρωγό μου σ' αυτή την ξέφρενη πορεία...
Σε κάποιον πάτησα για να ανέβω
Με της ανεμυαλιάς τον ενθουσιασμό Ικάρια κατορθώματα πραγμάτωσα.
Η ύβρις τιμωρείται!
Ο θώκος δεν κρατάει στο διηνεκές
Μουσκεμένες αυταπάτες,
Μια πιρουέτα στα σύννεφα
κι ύστερα;
Ολοταχώς για επώδυνη προσγείωση
Ένας τσακισμένος σταυραετός
.κουρέλι στα αζήτητα...
Και εκείνο το χέρι που με κρατούσε;
Απόστασε ....
δεν περίμενε πια....
Δώρα Μεταλληνού

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης