Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΣΤΟ ΦΕΓΓΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ~ Όλγα Κανελλοπούλου-Ντινοδήμου


ΣΤΟ ΦΕΓΓΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ
Σε τόπους αντίξοους, στην εσχατιά της Υεμένης…
σε είδα πως πέρασες στο φώς της σελήνης.
Την κιθάρα σου έπαιζες χορεύοντας στο ρυθμό της
στη μακρινή Τζακάρτα.
Μαγικός αυλός το γέλιο σου, πλάνεψε τη ζωή μου,
όνειρο αιθέριο τα μάτια σου, μάγεψαν την ψυχή μου.
Μουσικά δοξάρια παίζουν κάθε βράδυ
καθώς όλα τ’ άστρα φέγγουν στο δικό σου.
Στοργή στου δειλινού τ’ αδράχτι
έπλεξε η ψυχή μου να ‘ρθεις κοντά της.
Κοίτα με, άπλωσα το χέρι γέφυρα
να προχωρήσεις... μη στέκεσαι.
Άκου με, η ψυχή μου πάλλει στη ματιά σου
μουσική για να κοιμάσαι ήρεμα.
Δέξου με, ανοιχτή η αγκαλιά μου
για να ξεφεύγεις από τις Ερινύες.
Σβήσε τη νύχτα, ανάβοντας φεγγάρι την καρδιά σου,
κράτησε την αγνότητα των κρίνων
και δος μου τ’ άρωμά τους.
Ο χρόνος θρυμματίζεται, στο παίξιμο από μια νότα
βιολιού Στραντιβάριους και η καρδιά μου πεταλούδα
πάντα στη γύρη τής ψυχής σου αρμενίζει.
Στο πρώτο φύσημα τ’ αγέρα, έπεσε μήλο κόκκινο,
το άρπαξες στο χέρι, μου το πρόσφερες...
κι έγινε όνειρο, τραγούδι των μεγάλων μας στιγμών.
Η έκρηξη των αρωμάτων της ψυχής,
καθρέφτης μέθης στη ματιά σου.
Ηρακλής, υιός Διός και Αλκμήνης,
μας χάρισε τη δύναμη Αγγέλων
ή ένα τεράστιο άγαλμα Δυναστείας Κομμαγηνής αγαπημένο.
Η εμπειρία του άδραχτου, μόνο έτσι επιτυχής.
Η συνουσία του μηδέν με το τίποτα…..
κάτι όμορφο γεννιέται….. ενός λεπτού σιγή…
Ευδαιμονία!
ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΟΛΓΑ
Από την ποιητική συλλογή <<Θέμα Συνειδήσεως>> 1979
Από την ποιητική συλλογή <<Θεοί Εσμέν>>2015.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)