Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ


Αφ-Ορισμοί Ποιήσεως.
Μια Τρέλα και η τέχνη μας.
Ελκυστικά Εξεζητημένη
Πολυδιάστατα απρόσιτη
Μα λάγνα
Όμοια φυγόκεντρου κορμιού
σαρκώματος εσχάτου
Για να απωθούνται διαγραφόμενες
Πληγές βουβές υπνωτισμένες
Αγγίζοντας πυρήνες Ανιστόρητους
Ναυάγια και σημεία…

Ποίηση είναι να ουρλιάζεις για Δικαίωση
γνωρίζοντας πως δεν υφίσταται Αδικία
δεν υφίσταται φωνή
να εισακουστεί...
Ποίηση είναι να αγνοείς κάθε πυρήνα αδιεξόδου
απλά και μόνο γιατί δεν υφίσταται αντίδοτο.
Ποίηση είναι κάποιο λάβαρο κενό
μονότονα εχθρικό
λυγμικό και χαύνο
σαν παρθένο
που όλο ολοφύρεται
πέρα μακριά από Επαναστάσεις
γνωρίζοντας καλά όλες τις ήττες
και τα αίματα όλα τα πτώματα
ένα-ένα...
Ποίηση είναι ο ανεξακρίβωτος χρόνος υποτροπής
κάθε αλύτρωτα θιγμένου
πόνου όπου οι Φοβίες μεταλλάσσονται σε κάτι Αβέβαια Σκληρό Στυγνό
και χάσκον που γογγύζοντας εξιστορεί λατρεύοντας τα Πάθη όλου του Κόσμου
λίγο προτού κυλήσουνε Ουρανοί Περιφερόμενοι σε Κάποια Φαντασία
ή Κάποια Λήθη.
Ποίηση είναι κάτι Πάναγνα Θλιμμένες
όσιες- άδειες Πόρνες
αχαμνές και τεθλασμένες
που τραυλίζοντας επινοούν μιαν απληστία
να Ικετεύσουνε το "κάτι"
αλαλάζοντας για κάποιο ξένο μίασμα
που διαρκώς θα τις διαφθείρει.
Ποίηση είναι κάτι παρόμοιο
με Ψύχωση
καθώς ξεφεύγει
απ' το ορμητικό καλούπι
της Παθιασμένης Εμμονής.
Ποίηση είναι κάτι
Λυπηρά κι Ανούσια Ξεμωράματα
που ξέφυγαν από το γήρας τους
ώστε είναι αλήθεια
αυτό το ψέμα...
φωλιάσανε σε κάθε νεογνό
ως απροκάλυπτοι αφορισμοί
με κούφιες νουθεσίες.
Ποίηση είναι κάθε λογική
που υποκρίνεται ότι σκιαγραφεί
το Μένος μιας Παράνοιας
για κάποιο δήθεν Ιερό Σκοπό
Αχαριστίας.
Ποίηση είναι κάθε κίβδηλη "λέρα"
που ολοφύρεται
για κάποιο Ήθος ξεχασμένο.
Ποίηση είμαι Εγώ,
Εσύ κι ίσως κανένας
και τα πάντα.
Ίσως και κάθε τι
που μας ξεπέρασε
καθώς χανόμασταν στο χάος...
Να βρίσκουμε
Να χάνουμε.
Ποίηση είναι κάποιο άδειο χώμα
με πανάρχαιες φωνές
όλων εκείνων που προσμένουν...
ότι υπήρξαν.
Ποίηση
είναι
η πλήρωση χαμένων ριζικών.
Ποίηση είναι το χαμένο πλήθος
κάποιου Τραυματικού
υγρού τοπίου
που όλο φωνάζει
πως ιάθηκε
επικυρώνοντας
την Ανασφάλεια.
Ποίηση είναι ο λυγμός
που θες να κρύψεις.
Ποίηση είναι ο εγωισμός
που δεν λέει ποτέ να υποκύψει
να υποταχτεί.
Ποίηση: η Αν-οικείωση του Τετριμμένου.
Η τέφρα του Ρεαλισμού
που απαρνιόμαστε
βιώνοντας το κάθε απόκρυφο
στυγνό στοιχείο διαφθοράς μας.
Ποίηση είναι κάθε τρένο που σιχάθηκε
τις γραμμές, τους χάρτες
τις προδιαγεγραμμένες του πορείες
"ξωπέταξε" κάθε τυφλό του οδηγό
και βεβήλωσε στοργικά κάθε μία δεσμώτριά του ράγα, το ίδιο του το Σώμα...
ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ: ΠΕΠΟΙΘΗΣΙΟΓΟΝΑ, ΕΚΔ. ΝΟΩΝ ΑΘΗΝΑ 2012
#book #βιβλίο #poetry #ποίηση #litterature #λογοτεχνία #διαβάζω
  Ποίηση, Λήκυθος -ιστολόγιο λογοτεχνίας επιμέλεια: Μαρία Γ. Τζανάκου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)