Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ


Αφ-Ορισμοί Ποιήσεως.
Μια Τρέλα και η τέχνη μας.
Ελκυστικά Εξεζητημένη
Πολυδιάστατα απρόσιτη
Μα λάγνα
Όμοια φυγόκεντρου κορμιού
σαρκώματος εσχάτου
Για να απωθούνται διαγραφόμενες
Πληγές βουβές υπνωτισμένες
Αγγίζοντας πυρήνες Ανιστόρητους
Ναυάγια και σημεία…

Ποίηση είναι να ουρλιάζεις για Δικαίωση
γνωρίζοντας πως δεν υφίσταται Αδικία
δεν υφίσταται φωνή
να εισακουστεί...
Ποίηση είναι να αγνοείς κάθε πυρήνα αδιεξόδου
απλά και μόνο γιατί δεν υφίσταται αντίδοτο.
Ποίηση είναι κάποιο λάβαρο κενό
μονότονα εχθρικό
λυγμικό και χαύνο
σαν παρθένο
που όλο ολοφύρεται
πέρα μακριά από Επαναστάσεις
γνωρίζοντας καλά όλες τις ήττες
και τα αίματα όλα τα πτώματα
ένα-ένα...
Ποίηση είναι ο ανεξακρίβωτος χρόνος υποτροπής
κάθε αλύτρωτα θιγμένου
πόνου όπου οι Φοβίες μεταλλάσσονται σε κάτι Αβέβαια Σκληρό Στυγνό
και χάσκον που γογγύζοντας εξιστορεί λατρεύοντας τα Πάθη όλου του Κόσμου
λίγο προτού κυλήσουνε Ουρανοί Περιφερόμενοι σε Κάποια Φαντασία
ή Κάποια Λήθη.
Ποίηση είναι κάτι Πάναγνα Θλιμμένες
όσιες- άδειες Πόρνες
αχαμνές και τεθλασμένες
που τραυλίζοντας επινοούν μιαν απληστία
να Ικετεύσουνε το "κάτι"
αλαλάζοντας για κάποιο ξένο μίασμα
που διαρκώς θα τις διαφθείρει.
Ποίηση είναι κάτι παρόμοιο
με Ψύχωση
καθώς ξεφεύγει
απ' το ορμητικό καλούπι
της Παθιασμένης Εμμονής.
Ποίηση είναι κάτι
Λυπηρά κι Ανούσια Ξεμωράματα
που ξέφυγαν από το γήρας τους
ώστε είναι αλήθεια
αυτό το ψέμα...
φωλιάσανε σε κάθε νεογνό
ως απροκάλυπτοι αφορισμοί
με κούφιες νουθεσίες.
Ποίηση είναι κάθε λογική
που υποκρίνεται ότι σκιαγραφεί
το Μένος μιας Παράνοιας
για κάποιο δήθεν Ιερό Σκοπό
Αχαριστίας.
Ποίηση είναι κάθε κίβδηλη "λέρα"
που ολοφύρεται
για κάποιο Ήθος ξεχασμένο.
Ποίηση είμαι Εγώ,
Εσύ κι ίσως κανένας
και τα πάντα.
Ίσως και κάθε τι
που μας ξεπέρασε
καθώς χανόμασταν στο χάος...
Να βρίσκουμε
Να χάνουμε.
Ποίηση είναι κάποιο άδειο χώμα
με πανάρχαιες φωνές
όλων εκείνων που προσμένουν...
ότι υπήρξαν.
Ποίηση
είναι
η πλήρωση χαμένων ριζικών.
Ποίηση είναι το χαμένο πλήθος
κάποιου Τραυματικού
υγρού τοπίου
που όλο φωνάζει
πως ιάθηκε
επικυρώνοντας
την Ανασφάλεια.
Ποίηση είναι ο λυγμός
που θες να κρύψεις.
Ποίηση είναι ο εγωισμός
που δεν λέει ποτέ να υποκύψει
να υποταχτεί.
Ποίηση: η Αν-οικείωση του Τετριμμένου.
Η τέφρα του Ρεαλισμού
που απαρνιόμαστε
βιώνοντας το κάθε απόκρυφο
στυγνό στοιχείο διαφθοράς μας.
Ποίηση είναι κάθε τρένο που σιχάθηκε
τις γραμμές, τους χάρτες
τις προδιαγεγραμμένες του πορείες
"ξωπέταξε" κάθε τυφλό του οδηγό
και βεβήλωσε στοργικά κάθε μία δεσμώτριά του ράγα, το ίδιο του το Σώμα...
ΣΥΛΛΟΓΗ: ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ: ΠΕΠΟΙΘΗΣΙΟΓΟΝΑ, ΕΚΔ. ΝΟΩΝ ΑΘΗΝΑ 2012
#book #βιβλίο #poetry #ποίηση #litterature #λογοτεχνία #διαβάζω
  Ποίηση, Λήκυθος -ιστολόγιο λογοτεχνίας επιμέλεια: Μαρία Γ. Τζανάκου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».