Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Μάνος Καστέλης

                                                 
Αριθμητικές Δυναστείες
Η ώρα πλησιάζει δώδεκα δυνάστη
φίμωσε με.
Εγώ και με το ρούχο της σιωπής
δε θα σωπάσω.
Κλείσε με σε τέσσερις τοίχους
σφίξε κι άλλο στον λαιμό μου το σχοινί.
Θα μιλήσω.
Και όρθιος εδώ στις επτά πύλες
των αδιάβατων δρόμων θα μιλήσω
δυνάστη,
για τα κακοποιημένα μου όνειρα,
για τις μαύρες πέτρες που κατέβασε το ποτάμι σου
σκεπάζοντας μάρμαρα ιερά.
Τους καιρούς που γκρέμισες,
θα τους ξανά χτίσω δυνάστη.
Θα ντύσω με φύλλα τα σκοτωμένα μου
δέντρα
και θα φέρω πίσω τα πουλιά.
Και δε θα μετράω πια εκείνους που λείπουν.
Θα μετράω εκείνους που έρχονται.
Γιατί εδώ κυλούν τα κύματα της αυγινής
αχτίδας.
Εδώ αναπνέει το μέλλον της γελαστής
ζωής.
Γιατί εδώ μιλάει η Ιθάκη η Κνωσός,
η Αθήνα η Σπάρτη η Πέλλα η Δήλος
οι Δελφοί.
Για σένα μιλάει το Μπούχενβαλντ
το Σαξενχάουζεν και το Νταχάου.
Πάρε λοιπόν τα χάρτινα κουρέλια σου
και τιςχειμωνιάτικες νύχτες
που αναστάτωσαν
τον Παρθενώνα δυνάστη
και βγες στον γνωστό
δρόμο της επιστροφής, που πάει
στο βροχερό Βερολίνο.
Εγώ με τα στεφάνια της Άνοιξης
και με το χρώμα της Ανατολής θα επιστρέψω
στο Άργος νικητής.
Και θα ναι τα σκούρα σπίτια χαμηλά γύρω μου.
Και θα 'χω το ίδιο μπόι
με της πατρίδας τα βουνά.

Ω, αφού μείναμε τόσο μόνοι
γιατί δεν αγκαλιαστήκαμε;
Μάνος Καστέλης


 (η φωτογραφία είναι του Igor Morski)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …