Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση,Μάνος Καστέλης

                                                 
Αριθμητικές Δυναστείες
Η ώρα πλησιάζει δώδεκα δυνάστη
φίμωσε με.
Εγώ και με το ρούχο της σιωπής
δε θα σωπάσω.
Κλείσε με σε τέσσερις τοίχους
σφίξε κι άλλο στον λαιμό μου το σχοινί.
Θα μιλήσω.
Και όρθιος εδώ στις επτά πύλες
των αδιάβατων δρόμων θα μιλήσω
δυνάστη,
για τα κακοποιημένα μου όνειρα,
για τις μαύρες πέτρες που κατέβασε το ποτάμι σου
σκεπάζοντας μάρμαρα ιερά.
Τους καιρούς που γκρέμισες,
θα τους ξανά χτίσω δυνάστη.
Θα ντύσω με φύλλα τα σκοτωμένα μου
δέντρα
και θα φέρω πίσω τα πουλιά.
Και δε θα μετράω πια εκείνους που λείπουν.
Θα μετράω εκείνους που έρχονται.
Γιατί εδώ κυλούν τα κύματα της αυγινής
αχτίδας.
Εδώ αναπνέει το μέλλον της γελαστής
ζωής.
Γιατί εδώ μιλάει η Ιθάκη η Κνωσός,
η Αθήνα η Σπάρτη η Πέλλα η Δήλος
οι Δελφοί.
Για σένα μιλάει το Μπούχενβαλντ
το Σαξενχάουζεν και το Νταχάου.
Πάρε λοιπόν τα χάρτινα κουρέλια σου
και τιςχειμωνιάτικες νύχτες
που αναστάτωσαν
τον Παρθενώνα δυνάστη
και βγες στον γνωστό
δρόμο της επιστροφής, που πάει
στο βροχερό Βερολίνο.
Εγώ με τα στεφάνια της Άνοιξης
και με το χρώμα της Ανατολής θα επιστρέψω
στο Άργος νικητής.
Και θα ναι τα σκούρα σπίτια χαμηλά γύρω μου.
Και θα 'χω το ίδιο μπόι
με της πατρίδας τα βουνά.

Ω, αφού μείναμε τόσο μόνοι
γιατί δεν αγκαλιαστήκαμε;
Μάνος Καστέλης


 (η φωτογραφία είναι του Igor Morski)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης