Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φωτόπουλος Μίμης,Αδελφέ μου...

 
 


ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ άγνωστε, 

που κάποιο πρωινό πικρό, 

μουντό, βροχερό, 

 καρφώθηκαν τα μάτια μου

 μ' αγωνία πάνω

 στο άσπρο πτώμα σου 

 στο πεταμένο πτώμα σου 

στην οδόν Αθηνάς. 

Κι είδα γύρω σου

 λυωμένα τα όνειρα σου

 μαδημένες τις ελπίδες σου 

άνθρωπε μου πονεμένε 

άγνωστη παρέα μου 

στην απέραντη γη μας. 

 Συγχώρεσέ με 

που δεν στάθηκα ώρες

 ατέλειωτες να σε κυττάζω 

με συμπόνοια,

 να κλάψω για το χαμό σου 

πάνω στο πτώμα σου 

να προσευχηθώ. 

 Πεινούσα πολύ 

 κι είχα πάρει τους δρόμους 

 με παγωμένα πόδια

 με παγωμένη σκέψη 

και γυρόφερνα

 την αγωνία μου 

στα σκουπίδια. 

 Κάθε τόσο χτυπούσαν 

την πόρτα μου 

 οι χαφιέδες του θανάτου 

φορώντας τον μαύρο μανδύα

 των πένθιμων νυχτιών

 του Γενάρη. 

Αυτοί είχαν βάλει 

τ' άστρα στην τσέπη τους

 είχαν κλειδώσει τον ήλιο. 

 Κι εμείς είχαμε μείνει 

στο σκοτάδι

 με συντροφιά τα καρφιά

 του γεροχειμώνα. 

Σαν παντιέρα συνδικάτου 

 που αργοκινιέται 

σε πένθιμη παρέλαση 

έγερνε η καρδιά μας 

στο ρημαγμένο ιστό 

 του κορμιού μας. 

Η κόλαση που είχε υφάνει 

η αράχνη των ψευτοχριστιανών 

στα σκουριασμένα μυαλά 

απίθανων καλογέρων 

είχε ζωντανέψει 

όπως οι ψείρες 

στα λερά ρούχα των φτωχών... 

Από τότε πέθαναν τόσα χρόνια ! 

Χορτάσαμε από παλαμάκια

 από αγύρτες και ήρωες 

 από «ζήτω» κι από «ελευθερία». 

Και πολλές φορές

 στα πένθιμα φθινοπωρινά απογεύματα, 

 στις πληχτικές καλοκαιριάτικες

 νυχτιές 

 ζωντανεύει μπροστά μου 

η κέρινη μορφή σου 

 αδελφέ μου άγνωστε. 

Συγχώρεσέ με

 που δε στάθηκα ώρες ατέλειωτες

 να σε κυττάζω

 με συμπόνοια να κλάψω 

για το χαμό σου 

πάνω στο πτώμα σου 

Να προσευχηθώ.

(από τη συλλογή,''Ημιτόνια'' 1960)
 Πηγή: 24γράμματα

 (η φωτογραφία από:https://dimartblog.com/2013/10/29/mimis-fotopoulos-1913-1986/)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».