Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φωτόπουλος Μίμης,Αδελφέ μου...

 
 


ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ άγνωστε, 

που κάποιο πρωινό πικρό, 

μουντό, βροχερό, 

 καρφώθηκαν τα μάτια μου

 μ' αγωνία πάνω

 στο άσπρο πτώμα σου 

 στο πεταμένο πτώμα σου 

στην οδόν Αθηνάς. 

Κι είδα γύρω σου

 λυωμένα τα όνειρα σου

 μαδημένες τις ελπίδες σου 

άνθρωπε μου πονεμένε 

άγνωστη παρέα μου 

στην απέραντη γη μας. 

 Συγχώρεσέ με 

που δεν στάθηκα ώρες

 ατέλειωτες να σε κυττάζω 

με συμπόνοια,

 να κλάψω για το χαμό σου 

πάνω στο πτώμα σου 

να προσευχηθώ. 

 Πεινούσα πολύ 

 κι είχα πάρει τους δρόμους 

 με παγωμένα πόδια

 με παγωμένη σκέψη 

και γυρόφερνα

 την αγωνία μου 

στα σκουπίδια. 

 Κάθε τόσο χτυπούσαν 

την πόρτα μου 

 οι χαφιέδες του θανάτου 

φορώντας τον μαύρο μανδύα

 των πένθιμων νυχτιών

 του Γενάρη. 

Αυτοί είχαν βάλει 

τ' άστρα στην τσέπη τους

 είχαν κλειδώσει τον ήλιο. 

 Κι εμείς είχαμε μείνει 

στο σκοτάδι

 με συντροφιά τα καρφιά

 του γεροχειμώνα. 

Σαν παντιέρα συνδικάτου 

 που αργοκινιέται 

σε πένθιμη παρέλαση 

έγερνε η καρδιά μας 

στο ρημαγμένο ιστό 

 του κορμιού μας. 

Η κόλαση που είχε υφάνει 

η αράχνη των ψευτοχριστιανών 

στα σκουριασμένα μυαλά 

απίθανων καλογέρων 

είχε ζωντανέψει 

όπως οι ψείρες 

στα λερά ρούχα των φτωχών... 

Από τότε πέθαναν τόσα χρόνια ! 

Χορτάσαμε από παλαμάκια

 από αγύρτες και ήρωες 

 από «ζήτω» κι από «ελευθερία». 

Και πολλές φορές

 στα πένθιμα φθινοπωρινά απογεύματα, 

 στις πληχτικές καλοκαιριάτικες

 νυχτιές 

 ζωντανεύει μπροστά μου 

η κέρινη μορφή σου 

 αδελφέ μου άγνωστε. 

Συγχώρεσέ με

 που δε στάθηκα ώρες ατέλειωτες

 να σε κυττάζω

 με συμπόνοια να κλάψω 

για το χαμό σου 

πάνω στο πτώμα σου 

Να προσευχηθώ.

(από τη συλλογή,''Ημιτόνια'' 1960)
 Πηγή: 24γράμματα

 (η φωτογραφία από:https://dimartblog.com/2013/10/29/mimis-fotopoulos-1913-1986/)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)