Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα: Γιώργος Γώτης


ΤΟ ΡΟΠΤΡΟ
Πίσω απ’ την πόρτα το δωμάτιο στον τοίχο.
Η χαραμάδα φωτεινή κουρτίνα της σκόνης.
Βήματα στη σκάλα. Κανείς.
Χρόνια ή ζωή σου ένα σπίτι.
Χτυπώ την πόρτα και
Προσμένω να μ’ ανοίξεις.
Μες στα δωμάτια των χρόνων να γυρνώ
αναζητώντας της καθημερινότητας το θαύμα
μέχρι να  γίνουν έμπιστα σιγά-σιγά
τα πράγματα και να σιγομιλώ μαζί τους.
Χτυπώ την πόρτα.
Ίο χέρι μου έγινε αυτό το ρόπτρο
και το αδιάκοπο τακ-τακ
ο αντίλαλος της ερημιάς ή
το τραγούδι μου πού επανέρχεται…
Πριν από το θαύμα η θλίψη, η αγωνία
και της φθοράς η διαρκής δοκιμασία.
ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
Έσβησε των φωτογραφιών ο ήχος
όλοι σιώπησαν εντός τους.
Γονείς φίλοι συγγενείς
σε εορτές και λύπες με σφιγμένα χείλη
μιλούν μονάχα με το βλέμμα.
Κουράστηκαν τα τόσα χρόνια
να κουβεντιάζουν μεταξύ τους.
Έγινε ψίθυρος η ομιλία και οι δυνατοί ήχοι
του παρελθόντος ό καθρέφτης.
Ένα κομμάτι του αποτυπωμένου χρόνου
πάντα τις ίδιες ιστορίες
υπαγορεύει στους απέξω.
Ο έσω χώρος τοπίο της φωτογράφησης
συμπλήρωμα αναγκαίο πού
επανέρχεται διαρκώς.
Τώρα στα βουερά άλλοτε δωμάτια έχει ησυχία.
Αν ό,τι χάθηκε αυτό πού μένει είναι
η μικρού μήκους βουβή ταινία
του καθενός μας για τον χρόνο.
ΓΥΡΙΣΜΟΣ
Φτάνεις τη νύχτα και χτυπάς
από συνήθεια την πόρτα ενώ
έχεις στην τσέπη το κλειδί.
Σου απαντάει ο αντίλαλος όπου
μαζεύει γύρω μες στο σκοτάδι τις σκιές
σιωπηλές να σε κοιτάνε.
Σε άλλη εγκαρδιότητα σε είχαν συνηθίσει
αυτές οι ώρες της νυκτός.
Χωρίς απάντηση θα πεις το ήρθα και όλα
χωρίς να είναι ίδια θά’ ναι όπως πριν.
Τα λόγια οι κινήσεις και οι σκέψεις
γύρω σου θα συνάζουν φωτογραφίες γνώριμες.
Για άλλη μια φορά θα πεις το ήρθα
επειδή πάντοτε οφείλεις να επιστρέφεις
δίχως απάντηση να περιμένεις κι όμως
εκεί στη μέση θα σταθείς
πίσω οι τοίχοι και τα έπιπλα το σκηνικό
κι από την άδεια την πλατεία οι γνώριμες σκιές
για μάταιο αγκάλιασμα θα απλώνουνε τα χέρια.
Καθώς αργά κυλούν
του γυρισμού τα χρόνια
η νοσταλγία τραγουδιέται
διαφορετικά κάθε φορά εδώ.
Από τον χρόνο που είναι πάντοτε παρών
αέρινος καβαλάρης μες στη νύχτα ξεμακραίνει
και στον εξώστη αφουγκραζόμαστε σκυμμένοι
τα πέταλα του αλόγου του όπως
μπερδεύονται με το ημισέληνο φεγγάρι. 


O Γιώργος Γώτης γεννήθηκε στην Ανδραβίδα Ηλείας το 1956.
Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής των περιοδικών «Διάλογος» (1978-1983) και «Εκ Παραδρομής» (1985-1992). Από τις εκδόσεις «στιγμή» έχουν κυκλοφορήσει οι ποιητικές του συλλογές: «Όρθρου Βαθέος» (1988, εκτός εμπορίου), «Φυσική Ιστορία» (1991), «Κρυμμένη Εικόνα» (1999), «Χρονογραφία» (2007) και «Δίχως χάρτη» (2011). Από τις εκδόσεις του «Φοίνικα» τα: Γεώργιος Βιζυηνός, Μοσκώβ Σελήμ, 2002 {επίμετρο} και Αλέξανδρου Μωραϊτίδου, Άγιον Όρος, 2006 {επίμετρο}. Το 2008 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης του λογοτεχνικού περιοδικού «ΔΙΑΒΑΖΩ» για την ποιητική του συλλογή «Χρονογραφία». Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Ζει και εργάζεται ως οδοντίατρος στην Αθήνα.
Ο Γιώργος Γώτης έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: "Όρθρου βαθέος" (1988), "Φυσική ιστορία" (1991), "Κρυμμένη εικόνα" (1999) και "Χρονογραφία" (2007), όλες από τις εκδόσεις "Στιγμή" του Αιμίλιου Καλιακάτσου. Η "Χρονογραφία" τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης του περιοδικού "Διαβάζω", το 2008.
Τίτλοι :
(2015) Στοιχειώδη σώματα, Στιγμή
(2013) More Veneto, Στιγμή
(2011) Δίχως χάρτη, Στιγμή
(2007)Χρονογραφία, Στιγμή
(1999) Κρυμμένη εικόνα, Στιγμή
(1991) Φυσική ιστορία, Στιγμή
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2015) Μονόλογοι συγγραφέων, Vakxikon.gr
(2015) Μονόλογοι συγγραφέων, Vakxikon.gr
(2013) 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών, Κύκλος Ποιητών
(2012) Τα ποιήματα του 2011, Κοινωνία των (δε)κάτων
(2008)Τα ποιήματα του 2007, Κοινωνία των (δε)κάτων
Λοιποί τίτλοι
(1990) Παπανδρέου, Γεώργιος, 1859-1940, Η Ηλεία δια μέσου των αιώνων, Εκ Παραδρομής [επιμέλεια]
Κριτικογραφία
Με χρώμα το σκοτάδι [Κώστας Θ. Ριζάκης, Επιτάφιος δρόμος], Περιοδικό "Εμβόλιμον", τχ. 79, Άνοιξη-Καλοκαίρι 2016
Αφρικανική σκόνη [Βασίλης Λαδάς, Αφρικανική σκόνη], Περιοδικό "Οροπέδιο", τχ. 17, Καλοκαίρι 2016
Μικρογραφία της σύγχρονης Ελλάδας [Βασίλης Λαδάς, Παιχνίδια κρίκετ], "Η Αυγή", 23.6.2013
Γιώργος Γώτης, Χρονογραφία (εκδόσεις Στιγμή, 2007)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)