Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Τραγούδι Του Φλύαρου Ποταμού~Μάνος Καστέλης~

Μυθιστόρημα
(απόσπασμα )
Δε θα μπορέσω να σου απαντήσω για την αγάπη που με ρωτάς Ραφίκ, αν πρώτα δε σου μιλήσω για την Γυναίκα.
Αν δε σταθώ στην ουράνια ομορφιά που θέλγει και στην ακαταμάχητη έμπνευση που καθοδηγεί! Κι ο γέρος αφού βολεύτηκε όσο μπορούσε καλύτερα, είπε:
Την παρομοίασαν με την μετριότητα, και την κατηγόρησαν ότι δανείζεται ουράνια χρώματα για να φαντάζει ωραία. Λένε πως βλέπουν επάνω της τη ματαιότητα, ντυμένη με τα πλουμιστά ρούχα της Κυριακής. Την αποκάλεσαν φτηνή πραμάτεια, είδος προς συζήτηση και συναλλαγή.
Μα τίποτα απ'όλα αυτά εσύ μη πιστεψεις. Είναι λόγια του δρόμου Ραφίκ, κλείσε τ' αφτιά σου και προσπέρασε τα.
Η Γυναίκα συνέχισε ο γέρος, είναι το ώριμο στάχυ που με χάρη περίσσια λικνίζεται στα εύφορα λιβαδοχώραφα της ζωής!
Είναι πάθος, κίνηση, δημιουργία! Είναι χρώμα ευλογημένο που χρειάζεται προστασία και περιποίηση. Είναι άρωμα που αναδύεται
από τα ροδοπέταλα των κήπων της Άνοιξης.Αν την παραμελήσεις θα τιμωρηθείς γιατί το χρώμα που σε μάγευε θα ξεφτίσει και το άρωμα που σε μεθούσε θα εξανεμιστεί.
Η Γυναίκα δεν είναι ο χρυσός που λάμπει, είναι η αξία που δικαιώνεται. Αν εσύ θα ΄σαι ο αργαλειός, εκείνη θα 'ναι για σένα
το στημόνι και το υφάδι. Δεν είναι ένας τυχαίος συνοδοιπόρος, είναι ο ακριβός σύντροφος! Δε θα 'ρθει στο κάλεσμά σου για να παρακολουθεί, θα σταθεί στο πλευρό σου για να συμμετέχει.
Η παρουσία του ενός θα'ναι η ανταμοιβή για τον άλλον.
Μαζί της, δεν έχεις δικαίωμα μόνο να διεκδικείς, μαζί της έχεις και την υποχρέωση να μοιράζεσαι.Εσύ θα δρέψεις την καινούργια σοδειά, εκείνη θα την αλωνίσει. Με το χάραμα εσύ θα ζυμώσεις κι εκείνη θα ψήσει. Μα σαν θα φτάσει το γλυκό μεσημέρι γύρω από το ευλογημένο τραπέζι, μαζί θα γευτείτε το ζεστό ψωμί και μαζί θα το χορτάσετε! Και ο γέρος, αφού έφτυσε τους σπόρους που είχε στο στόμα του, πήρε το παγούρι στα χέρια του και ήπιε λαίμαργα! Σκούπισε ύστερα με το μανίκι τα χείλη του και συνέχισε:
Είναι πλάσμα που θέλγεται, χωρίς να κατακτάται. Μπορεί να σου προσφέρεται, ποτέ μην πιστέψεις ότι σου ανήκει. Η Γυναίκα είναι το πλάσμα που προσφέρει το σώμα της! Ποτέ όμως την ψυχή της!
Ό,τι ζει κι ό,τι κινείται, ποτέ δε κερδίζεται. Ο καθένας έχει τον ίσκιο του Ραφίκ και κανείς δε μπορεί τον ίσκιο του άλλου να τον κάνει δικό του.Το σκοινί που είναι δεμένο γύρω από το περιστύλι της αυλής σου,θα είναι πάντα εκεί για να σου θυμίζει, ότι το άλογο που ιππεύεις δικό σου δε θα γίνει ποτέ! Να μη ξεχάσεις Ραφίκ, ότι ο δρόμος που μαζί θα διαλέξετε θα είναι ένας, αλλά τα προσκέφαλα στο κρεβάτι σας θα είναι δύο. Και παρότι η νύστα του ενός θα κοιμίζει τον άλλον, θα βλέπετε διαφορετικά όνειρα, Και με φωνή πιο τραχιά ο γέρος πρόσθεσε:
Η Γυναίκα Ραφίκ, είναι η γέφυρα που θα σε περάσει στην απέναντι όχθη.Εκεί που εσύ θ' ανταμώσεις κάποτε τα παιδιά σου. Χωρίς αυτήν, δε θα τα συναντήσεις ποτέ! Εκείνοι που δεν την σεβάστηκαν,ασέλγησαν στην ανεκτίμητη προσφορά της. Και όσοι δεν την προστάτεψαν, περιφρόνησαν το σημαντικότερο πλάσμα της δημιουργίας! 

 Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Μάνου Καστέλη,
<<Το τραγούδι του φλύαρου ποταμού>>
Εκδόσεις ΙΑΜΒΟΣ,Αθήνα 2006

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)