Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Τραγούδι Του Φλύαρου Ποταμού~Μάνος Καστέλης~

Μυθιστόρημα
(απόσπασμα )
Δε θα μπορέσω να σου απαντήσω για την αγάπη που με ρωτάς Ραφίκ, αν πρώτα δε σου μιλήσω για την Γυναίκα.
Αν δε σταθώ στην ουράνια ομορφιά που θέλγει και στην ακαταμάχητη έμπνευση που καθοδηγεί! Κι ο γέρος αφού βολεύτηκε όσο μπορούσε καλύτερα, είπε:
Την παρομοίασαν με την μετριότητα, και την κατηγόρησαν ότι δανείζεται ουράνια χρώματα για να φαντάζει ωραία. Λένε πως βλέπουν επάνω της τη ματαιότητα, ντυμένη με τα πλουμιστά ρούχα της Κυριακής. Την αποκάλεσαν φτηνή πραμάτεια, είδος προς συζήτηση και συναλλαγή.
Μα τίποτα απ'όλα αυτά εσύ μη πιστεψεις. Είναι λόγια του δρόμου Ραφίκ, κλείσε τ' αφτιά σου και προσπέρασε τα.
Η Γυναίκα συνέχισε ο γέρος, είναι το ώριμο στάχυ που με χάρη περίσσια λικνίζεται στα εύφορα λιβαδοχώραφα της ζωής!
Είναι πάθος, κίνηση, δημιουργία! Είναι χρώμα ευλογημένο που χρειάζεται προστασία και περιποίηση. Είναι άρωμα που αναδύεται
από τα ροδοπέταλα των κήπων της Άνοιξης.Αν την παραμελήσεις θα τιμωρηθείς γιατί το χρώμα που σε μάγευε θα ξεφτίσει και το άρωμα που σε μεθούσε θα εξανεμιστεί.
Η Γυναίκα δεν είναι ο χρυσός που λάμπει, είναι η αξία που δικαιώνεται. Αν εσύ θα ΄σαι ο αργαλειός, εκείνη θα 'ναι για σένα
το στημόνι και το υφάδι. Δεν είναι ένας τυχαίος συνοδοιπόρος, είναι ο ακριβός σύντροφος! Δε θα 'ρθει στο κάλεσμά σου για να παρακολουθεί, θα σταθεί στο πλευρό σου για να συμμετέχει.
Η παρουσία του ενός θα'ναι η ανταμοιβή για τον άλλον.
Μαζί της, δεν έχεις δικαίωμα μόνο να διεκδικείς, μαζί της έχεις και την υποχρέωση να μοιράζεσαι.Εσύ θα δρέψεις την καινούργια σοδειά, εκείνη θα την αλωνίσει. Με το χάραμα εσύ θα ζυμώσεις κι εκείνη θα ψήσει. Μα σαν θα φτάσει το γλυκό μεσημέρι γύρω από το ευλογημένο τραπέζι, μαζί θα γευτείτε το ζεστό ψωμί και μαζί θα το χορτάσετε! Και ο γέρος, αφού έφτυσε τους σπόρους που είχε στο στόμα του, πήρε το παγούρι στα χέρια του και ήπιε λαίμαργα! Σκούπισε ύστερα με το μανίκι τα χείλη του και συνέχισε:
Είναι πλάσμα που θέλγεται, χωρίς να κατακτάται. Μπορεί να σου προσφέρεται, ποτέ μην πιστέψεις ότι σου ανήκει. Η Γυναίκα είναι το πλάσμα που προσφέρει το σώμα της! Ποτέ όμως την ψυχή της!
Ό,τι ζει κι ό,τι κινείται, ποτέ δε κερδίζεται. Ο καθένας έχει τον ίσκιο του Ραφίκ και κανείς δε μπορεί τον ίσκιο του άλλου να τον κάνει δικό του.Το σκοινί που είναι δεμένο γύρω από το περιστύλι της αυλής σου,θα είναι πάντα εκεί για να σου θυμίζει, ότι το άλογο που ιππεύεις δικό σου δε θα γίνει ποτέ! Να μη ξεχάσεις Ραφίκ, ότι ο δρόμος που μαζί θα διαλέξετε θα είναι ένας, αλλά τα προσκέφαλα στο κρεβάτι σας θα είναι δύο. Και παρότι η νύστα του ενός θα κοιμίζει τον άλλον, θα βλέπετε διαφορετικά όνειρα, Και με φωνή πιο τραχιά ο γέρος πρόσθεσε:
Η Γυναίκα Ραφίκ, είναι η γέφυρα που θα σε περάσει στην απέναντι όχθη.Εκεί που εσύ θ' ανταμώσεις κάποτε τα παιδιά σου. Χωρίς αυτήν, δε θα τα συναντήσεις ποτέ! Εκείνοι που δεν την σεβάστηκαν,ασέλγησαν στην ανεκτίμητη προσφορά της. Και όσοι δεν την προστάτεψαν, περιφρόνησαν το σημαντικότερο πλάσμα της δημιουργίας! 

 Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Μάνου Καστέλη,
<<Το τραγούδι του φλύαρου ποταμού>>
Εκδόσεις ΙΑΜΒΟΣ,Αθήνα 2006

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …