Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Τραγούδι Του Φλύαρου Ποταμού~Μάνος Καστέλης~

Μυθιστόρημα
(απόσπασμα )
Δε θα μπορέσω να σου απαντήσω για την αγάπη που με ρωτάς Ραφίκ, αν πρώτα δε σου μιλήσω για την Γυναίκα.
Αν δε σταθώ στην ουράνια ομορφιά που θέλγει και στην ακαταμάχητη έμπνευση που καθοδηγεί! Κι ο γέρος αφού βολεύτηκε όσο μπορούσε καλύτερα, είπε:
Την παρομοίασαν με την μετριότητα, και την κατηγόρησαν ότι δανείζεται ουράνια χρώματα για να φαντάζει ωραία. Λένε πως βλέπουν επάνω της τη ματαιότητα, ντυμένη με τα πλουμιστά ρούχα της Κυριακής. Την αποκάλεσαν φτηνή πραμάτεια, είδος προς συζήτηση και συναλλαγή.
Μα τίποτα απ'όλα αυτά εσύ μη πιστεψεις. Είναι λόγια του δρόμου Ραφίκ, κλείσε τ' αφτιά σου και προσπέρασε τα.
Η Γυναίκα συνέχισε ο γέρος, είναι το ώριμο στάχυ που με χάρη περίσσια λικνίζεται στα εύφορα λιβαδοχώραφα της ζωής!
Είναι πάθος, κίνηση, δημιουργία! Είναι χρώμα ευλογημένο που χρειάζεται προστασία και περιποίηση. Είναι άρωμα που αναδύεται
από τα ροδοπέταλα των κήπων της Άνοιξης.Αν την παραμελήσεις θα τιμωρηθείς γιατί το χρώμα που σε μάγευε θα ξεφτίσει και το άρωμα που σε μεθούσε θα εξανεμιστεί.
Η Γυναίκα δεν είναι ο χρυσός που λάμπει, είναι η αξία που δικαιώνεται. Αν εσύ θα ΄σαι ο αργαλειός, εκείνη θα 'ναι για σένα
το στημόνι και το υφάδι. Δεν είναι ένας τυχαίος συνοδοιπόρος, είναι ο ακριβός σύντροφος! Δε θα 'ρθει στο κάλεσμά σου για να παρακολουθεί, θα σταθεί στο πλευρό σου για να συμμετέχει.
Η παρουσία του ενός θα'ναι η ανταμοιβή για τον άλλον.
Μαζί της, δεν έχεις δικαίωμα μόνο να διεκδικείς, μαζί της έχεις και την υποχρέωση να μοιράζεσαι.Εσύ θα δρέψεις την καινούργια σοδειά, εκείνη θα την αλωνίσει. Με το χάραμα εσύ θα ζυμώσεις κι εκείνη θα ψήσει. Μα σαν θα φτάσει το γλυκό μεσημέρι γύρω από το ευλογημένο τραπέζι, μαζί θα γευτείτε το ζεστό ψωμί και μαζί θα το χορτάσετε! Και ο γέρος, αφού έφτυσε τους σπόρους που είχε στο στόμα του, πήρε το παγούρι στα χέρια του και ήπιε λαίμαργα! Σκούπισε ύστερα με το μανίκι τα χείλη του και συνέχισε:
Είναι πλάσμα που θέλγεται, χωρίς να κατακτάται. Μπορεί να σου προσφέρεται, ποτέ μην πιστέψεις ότι σου ανήκει. Η Γυναίκα είναι το πλάσμα που προσφέρει το σώμα της! Ποτέ όμως την ψυχή της!
Ό,τι ζει κι ό,τι κινείται, ποτέ δε κερδίζεται. Ο καθένας έχει τον ίσκιο του Ραφίκ και κανείς δε μπορεί τον ίσκιο του άλλου να τον κάνει δικό του.Το σκοινί που είναι δεμένο γύρω από το περιστύλι της αυλής σου,θα είναι πάντα εκεί για να σου θυμίζει, ότι το άλογο που ιππεύεις δικό σου δε θα γίνει ποτέ! Να μη ξεχάσεις Ραφίκ, ότι ο δρόμος που μαζί θα διαλέξετε θα είναι ένας, αλλά τα προσκέφαλα στο κρεβάτι σας θα είναι δύο. Και παρότι η νύστα του ενός θα κοιμίζει τον άλλον, θα βλέπετε διαφορετικά όνειρα, Και με φωνή πιο τραχιά ο γέρος πρόσθεσε:
Η Γυναίκα Ραφίκ, είναι η γέφυρα που θα σε περάσει στην απέναντι όχθη.Εκεί που εσύ θ' ανταμώσεις κάποτε τα παιδιά σου. Χωρίς αυτήν, δε θα τα συναντήσεις ποτέ! Εκείνοι που δεν την σεβάστηκαν,ασέλγησαν στην ανεκτίμητη προσφορά της. Και όσοι δεν την προστάτεψαν, περιφρόνησαν το σημαντικότερο πλάσμα της δημιουργίας! 

 Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Μάνου Καστέλη,
<<Το τραγούδι του φλύαρου ποταμού>>
Εκδόσεις ΙΑΜΒΟΣ,Αθήνα 2006

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης