Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δενδρινός Γεράσιμος~Χάνοντας~


Άκουσε, σε παρακαλώ, και τούτο,
 σαν μνήμη πρωινή ή απόδειπνο:
«Απέμεινε για σένα αυτή η μουσική της θλίψης,
μια δέηση ως τα πέρατα του κόσμου,
 για να μπορείς ν’ αντέξεις τον θόρυβο της κτίσης,
 την αδυσώπητη μανία του καιρού».
 Όποτε ο αέρας χτυπάει την πόρτα
και στην αυλή μαζεύονται  πουλιά,
 θαρρείς πως σου θυμίζουν την αγάπη
που χάθηκε για πάντα.
 Η στοργή όμως που χάρισες απλόχερα
στο άλσος των ελαφιών,
 στο άγονο έδαφος της ερήμου,
αυτή υπάρχει σαν την παγωμένη πάχνη,
που λιώνει ακαριαία στη θέρμη του ήλιου-
βάλσαμο για όλες τις  φυλές της άμμου,
 που δεν γνώρισαν ποτέ κανένα διαβάτη
 μήτε Θεού πρόσωπο.

Γεράσιμος Δενδρινός

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης