Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία ποιήματα:~Δενδρινός Γεράσιμος~



ΣΧΙΣΜΕΣ
Φροντίστε τα παιδιά μου όποτε φύγω απ’ τη ζωή.
Στις ίδιες σχισμές των βράχων του βουνού
που ανεβήκαμε κάποτε μαζί,
ξοδεύοντας ώρες ατέλειωτες και βλέμματα
στο αγνάντεμα της πόλης των επισήμων,
εκεί θα είναι στο εξής προορισμένα
να ζουν χωρίς γονείς.
Ικετεύοντας τον ουρανό κάθε νύχτα
με τα χέρια να διαπερνούν το σκοτάδι,
θα ’ρθει μέρα που θ’ απαλλαγούν
απ’ τη λύπη και την αποστροφή.
Αποκτώντας στο μεταξύ άλλο πρόσωπο,
με αυτό θα κατέβουν ξανά απ’ το βουνό,
και με άλλα μάτια θ’ αντικρίσουν
αυτόν τον κόσμο.

 ΝΕΠΑΛ
Κάποτε θα ξαναδώ τους δαιδαλώδεις δρόμους
της πόλης σου, Κατμαντού,
αρχαίο προάστιο της ψυχής μου που εκτόπισαν
τα πανύψηλά σου όρη.
Για θέα είχα, θυμάμαι, τις ταράτσες,
τα σοκάκια, τους ευωδιαστούς καπνούς,
τα σμήνη των περιστεριών που πετούσαν
συντονισμένα για να κατακλύσουν πλατείες,
ναούς και λασπωμένα αυλάκια του πλακόστρωτου,
με το νερό της βροχής να ραίνει
τ’ αδύνατα μάγουλα των παιδιών
με το σταχτοκίτρινο δέρμα,
σαν αγίασμα ενός ουράνιου ποταμού,
που έχασε τον δρόμο του
προς τους κήπους του Παραδείσου.
Ασυντόνιστος θρήνος ακουγόταν από κάπου,
σαν θυμίαμα που παραμένει στον αέρα
πολλές μέρες μετά τη μεγάλη λιτανεία.
Θα περπατήσω μόνος στην ενδοχώρα παρέα
με τον αόρατο άγγελο που έχασε τα φτερά του,
κρατώντας για χάρη μου λουλούδια
που ποτέ δεν μου πρόσφερε
το γένος των ανθρώπων.
Κι όταν χαμηλώσει ξανά ο ορίζοντας
πάνω στους κουρασμένους μου ώμους,
τότε θα βουρκώσω βλέποντας ξανά το άγαλμά σου
να στέκεται μπροστά μου ασάλευτο,
ανίκανο εντελώς να μου προσφέρει
την οποιαδήποτε δωρεά.

ΖΟΦΕΡΗ ΛΑΜΨΗ
Ο νέος έφερε πάνω του μια λάμψη –
ο ίδιος ήτανε μια λάμψη
σε πόλη της θεσσαλικής γης.
Έκρυβε όμως μέσα του ανεξίτηλα σημάδια
από συναντήσεις με τυχαίους.
Γύρω του όλοι οι άλλοι, παραδοσιακοί,
φαινομενικά ευτυχείς, με παιδιά και σύζυγο –
ζωή εκ των προτέρων κανονισμένη.
Κι αυτός όμορφος αλλά πάντα μόνος,
παραδομένος ολότελα στις επιθυμίες,
στο καθημερινό ψάξιμο στο διαδίκτυο,
στις μετακινήσεις σε νομούς,
απομακρυσμένα χωριά,
για πρόσκαιρα αγγίγματα της νύχτας,
μήπως κι απαλύνει, έστω και για λίγο,
τη διαβρωτική μοναξιά του,
τα βασανιστικά σύνδρομα της στέρησης.

(αναδημοσίευση από:http://fractalart.gr/)

 (η φωτογραφία από:http://www.bloodyloud.com/surreal-world-albulena-panduri/)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …