Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία Ποιήματα:Αντώνης Θ.Παπαδόπουλος


ΤΟ ΑΛΑΤΙ
 Τα κύματα σκεπάσαν το μουράγιο. 
΄Εσυρα μακρυά το βήμα μου να μη βραχώ, 
η ανάσα τους όμως υγρή με τυλίγει. 
Πυκνές σταγόνες στεγνώνουν αλάτι στο κορμί
 πάνω σε 'κείνο το άλλο αλάτι, 
που θόλωσε το βλέμμα, 
κρύβοντας πίσω του τη ρότα τόσων ταξιδιών.

Η ΣΕΙΡΗΝΑ 
΄Ολη τη μέρα φεύγεις περιμένοντας το σούρουπο 
να δεις τον εαυτό σου να πέφτει από το μπαλκόνι, 
βουλιάζοντας μαλακά στο σκοτάδι του δρόμου. 
Εσύ που γύρεψες να βγεις από ρούχα που σε γδύνουν, 
που πέταξες μακρυά φαγητά που σε τρώνε, 
ανοίγοντας στους τοίχους φωτεινά χαμόγελα, 
ακούς και πάλι χωρίς ανατριχίλα, 
με θλίψη όμως βουβή και στεναγμό, 
μια σειρήνα να ουρλιάζει πλησιάζοντας, 
κάθε στιγμή που δοκιμάζεις τα φτερά σου.

ΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ
Πάει, έρχεται.
Κάποτε παίρνει να συγυρνά.
Ανοίγει με τις ώρες τις ντουλάπες,
σκύβει πάνω από τα μπαούλα,
μα στο συρτάρι εκείνο ποτέ δε στέκεται,
αφήνοντάς το επίτηδες κλειστό.
Τίποτα καινούργιο δεν έβαλε σ' αυτό.
Τίποτα παλιό δε θέλησε να βγάλει.
Με τον καιρό άλλαξε επίπλωση,
άλλαξε τρόπους και ντυσίματα.
Γύρω του όλα είναι πια διαφορετικά.
Μέσα του όλα είναι τόσο αλλαγμένα
κι είναι γιαυτό που το συρτάρι αυτό το προσπερνά.
Θέλει κουράγιο ν' αντικρύζεις τα ενθύμια
προπάντων όταν σ' όλα έχεις αλλάξει.

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


(η φωτογραφία από: http://eikonespoukratw.blogspot.gr/2015/07/blog-post_5.html)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης