Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία Ποιήματα:Αντώνης Θ.Παπαδόπουλος


ΤΟ ΑΛΑΤΙ
 Τα κύματα σκεπάσαν το μουράγιο. 
΄Εσυρα μακρυά το βήμα μου να μη βραχώ, 
η ανάσα τους όμως υγρή με τυλίγει. 
Πυκνές σταγόνες στεγνώνουν αλάτι στο κορμί
 πάνω σε 'κείνο το άλλο αλάτι, 
που θόλωσε το βλέμμα, 
κρύβοντας πίσω του τη ρότα τόσων ταξιδιών.

Η ΣΕΙΡΗΝΑ 
΄Ολη τη μέρα φεύγεις περιμένοντας το σούρουπο 
να δεις τον εαυτό σου να πέφτει από το μπαλκόνι, 
βουλιάζοντας μαλακά στο σκοτάδι του δρόμου. 
Εσύ που γύρεψες να βγεις από ρούχα που σε γδύνουν, 
που πέταξες μακρυά φαγητά που σε τρώνε, 
ανοίγοντας στους τοίχους φωτεινά χαμόγελα, 
ακούς και πάλι χωρίς ανατριχίλα, 
με θλίψη όμως βουβή και στεναγμό, 
μια σειρήνα να ουρλιάζει πλησιάζοντας, 
κάθε στιγμή που δοκιμάζεις τα φτερά σου.

ΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ
Πάει, έρχεται.
Κάποτε παίρνει να συγυρνά.
Ανοίγει με τις ώρες τις ντουλάπες,
σκύβει πάνω από τα μπαούλα,
μα στο συρτάρι εκείνο ποτέ δε στέκεται,
αφήνοντάς το επίτηδες κλειστό.
Τίποτα καινούργιο δεν έβαλε σ' αυτό.
Τίποτα παλιό δε θέλησε να βγάλει.
Με τον καιρό άλλαξε επίπλωση,
άλλαξε τρόπους και ντυσίματα.
Γύρω του όλα είναι πια διαφορετικά.
Μέσα του όλα είναι τόσο αλλαγμένα
κι είναι γιαυτό που το συρτάρι αυτό το προσπερνά.
Θέλει κουράγιο ν' αντικρύζεις τα ενθύμια
προπάντων όταν σ' όλα έχεις αλλάξει.

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


(η φωτογραφία από: http://eikonespoukratw.blogspot.gr/2015/07/blog-post_5.html)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)