Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τρία Ποιήματα:Αντώνης Θ.Παπαδόπουλος


ΤΟ ΑΛΑΤΙ
 Τα κύματα σκεπάσαν το μουράγιο. 
΄Εσυρα μακρυά το βήμα μου να μη βραχώ, 
η ανάσα τους όμως υγρή με τυλίγει. 
Πυκνές σταγόνες στεγνώνουν αλάτι στο κορμί
 πάνω σε 'κείνο το άλλο αλάτι, 
που θόλωσε το βλέμμα, 
κρύβοντας πίσω του τη ρότα τόσων ταξιδιών.

Η ΣΕΙΡΗΝΑ 
΄Ολη τη μέρα φεύγεις περιμένοντας το σούρουπο 
να δεις τον εαυτό σου να πέφτει από το μπαλκόνι, 
βουλιάζοντας μαλακά στο σκοτάδι του δρόμου. 
Εσύ που γύρεψες να βγεις από ρούχα που σε γδύνουν, 
που πέταξες μακρυά φαγητά που σε τρώνε, 
ανοίγοντας στους τοίχους φωτεινά χαμόγελα, 
ακούς και πάλι χωρίς ανατριχίλα, 
με θλίψη όμως βουβή και στεναγμό, 
μια σειρήνα να ουρλιάζει πλησιάζοντας, 
κάθε στιγμή που δοκιμάζεις τα φτερά σου.

ΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ
Πάει, έρχεται.
Κάποτε παίρνει να συγυρνά.
Ανοίγει με τις ώρες τις ντουλάπες,
σκύβει πάνω από τα μπαούλα,
μα στο συρτάρι εκείνο ποτέ δε στέκεται,
αφήνοντάς το επίτηδες κλειστό.
Τίποτα καινούργιο δεν έβαλε σ' αυτό.
Τίποτα παλιό δε θέλησε να βγάλει.
Με τον καιρό άλλαξε επίπλωση,
άλλαξε τρόπους και ντυσίματα.
Γύρω του όλα είναι πια διαφορετικά.
Μέσα του όλα είναι τόσο αλλαγμένα
κι είναι γιαυτό που το συρτάρι αυτό το προσπερνά.
Θέλει κουράγιο ν' αντικρύζεις τα ενθύμια
προπάντων όταν σ' όλα έχεις αλλάξει.

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


(η φωτογραφία από: http://eikonespoukratw.blogspot.gr/2015/07/blog-post_5.html)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ρυτίδα~ Του Χριστόφορου Τριάντη~

Ποιητικό πεζοτράγουδο Η ΡΥΤΙΔΑ Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή.Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία).Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση:όλα γυρνάνε γύρω από την επιθυμία για κάτι,και αυτό το κάτι έχει να κάνει κυρίως με τον έρωτα.Και να τα μασκαρέματα, οι επαναλήψεις(αλίμονο),τα λογύδρια και οι συνηθισμένες ατάκες προς το άλλο πρόσωπο,κανονικές επιθέσεις γοητείας κι όπου βγει.Υπάρχει μπόλικο και αξόδευτο αίσθημα.   Πέφτεις κυριολεκτικά πάνω στον άλλον,αραδιάζοντας τα ίδια και τα ίδια,φτάνει να ξεφορτωθείς αυτό που έχεις μέσα σου, τον αυτοτιτλοφορούμενο πόθο ή καημό.Στην ουσία,ο άλλος δεν σ’ ενδιαφέρει.Ξεκινάς από τα νύχια των ποδιών κι ανεβαίνεις ( όσο περνάνε τα χρόνια),έτσι καταφέρνεις και τη φτιάχνεις τη ρυτίδα στο μέτωπο (βαθιά ή αχνή,ανάλογα τα πρόσωπα).  Μα και παλιά, όσο κι αν κοπίαζες να διώχνεις τη θλίψη και την απελπισία,γρήγορα ερχόσουν ξανά στα ίδια και στα ίδια. Άτιμο παιχνίδι,για να το πω καλύτερα,κουρασμένο δρομολόγι…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …