Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση: Βασίλης Παπαμιχαλόπουλος



Με τις μικρές σα φαναράκια λέξεις μου
φωτίζω τα μονοπάτια της σκέψης
αφού πάντα βραδινός και πάντα αργοπορημένος φτάνω.
Βλέπεις όσο κι αν λειαίνω τη ματιά μου
στις αιχμές των μεγάλων αστερισμών
ξεχωρίζω δεν ξεχωρίζω τις μορφές των πραγμάτων
αγγίζω δεν αγγίζω το κάτι.
Κι αν το χέρι μου ποτέ δε λαθεύει πάνω στο κορμί σου
είναι γιατί το εξερευνώ με τις ώρες
σε κάποιες ξεχασμένες φωτογραφίες σου
στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Πολύ χρόνο έχασα να απεκδυθώ τους χειμώνες.
Πολύς χρόνος μένει ακόμα
ν’ απεκδυθώ
τις λέξεις
τη λεοντή
το φόβο
και να σταθώ
πραγματικά γυμνός απέναντί σου.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης