Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση:Όλγα Κανελλοπούλου- Ντινοδήμου

               Στα άδεια όνειρα της χώρας μας
ΣΤΑ ΑΔΕΙΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ
Την πανσέληνο υμνούσαμε βόλτα σαν έκανε,
κατακόκκινο βάζοντας φουστάνι.
Άρωμα μαγιόδεντρων στα μέσα του χειμώνα,
στα άγια σου τα χώματα φύτρωνε ανεμώνα.
Μ’ αρώματα των λουλουδιών
οι κήποι της ζωής μας, αγιόκλημα και γιασεμί
ανάσα της ψυχής μας.
Εκείνα τα πουλιά με τα λευκά φτερά τους…
Τώρα τη στιγμή ατενίζουμε που τα χρώματά της ακουμπά,
την ελπίδα που περνά και δε γυρίζει πια.
Το ράπισμα της απολαβής ηχηρό.
Ασύχαστοι μένουμε σημάδι αλλαγής δε βλέπουμε,
σαν άχορδο βιολί… ακούμε μόνο κραυγή σιωπής.
Ο χρόνος δρασκελίζει
περπατώντας με παπούτσια τρύπια…
μάρτυρας της ντροπής που τη χώρα μας μολεύει,
ξοδεμένα, ξεχασμένα τα όνειρα.
Σ’ αγκυροβόλι απραξίας άραξες.
Πού πήγε όλο αυτό το χρώμα, αυτό το άρωμα,
αυτή η ομορφιά σου ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ!





 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης