Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση:Όλγα Κανελλοπούλου- Ντινοδήμου

               Στα άδεια όνειρα της χώρας μας
ΣΤΑ ΑΔΕΙΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ
Την πανσέληνο υμνούσαμε βόλτα σαν έκανε,
κατακόκκινο βάζοντας φουστάνι.
Άρωμα μαγιόδεντρων στα μέσα του χειμώνα,
στα άγια σου τα χώματα φύτρωνε ανεμώνα.
Μ’ αρώματα των λουλουδιών
οι κήποι της ζωής μας, αγιόκλημα και γιασεμί
ανάσα της ψυχής μας.
Εκείνα τα πουλιά με τα λευκά φτερά τους…
Τώρα τη στιγμή ατενίζουμε που τα χρώματά της ακουμπά,
την ελπίδα που περνά και δε γυρίζει πια.
Το ράπισμα της απολαβής ηχηρό.
Ασύχαστοι μένουμε σημάδι αλλαγής δε βλέπουμε,
σαν άχορδο βιολί… ακούμε μόνο κραυγή σιωπής.
Ο χρόνος δρασκελίζει
περπατώντας με παπούτσια τρύπια…
μάρτυρας της ντροπής που τη χώρα μας μολεύει,
ξοδεμένα, ξεχασμένα τα όνειρα.
Σ’ αγκυροβόλι απραξίας άραξες.
Πού πήγε όλο αυτό το χρώμα, αυτό το άρωμα,
αυτή η ομορφιά σου ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ!





 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».