Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αστερίας στην άμμο ανάσκελα~Χρίστος Γεωργούσης~


Μαζεύω μανουσάκια
και λέω φωναχτά το μικρό σου όνομα.
Ατενίζω τον ήλιο
και λάμπει στο νου μου το δικό σου χαμόγελο.
Ανθίζει η ψυχή μου
κι ευωδιάζουν από σένα τα σπλάγχνα μου.
Γαληνεύει το πέλαγος
και σε νανουρίζω στη μνήμη μου.

Και συ έγινες φλέβα νερού μυστική,
θαλασσινό απόβροχο, χρώμα του δειλινού,
αστέρι πρώτου μεγέθους, συγκίνηση άσβηστη
πεταλίδα απολιθωμένη σ' απόμακρο βράχο.
Και η ψυχή μου αστερίας ριγμένος στην άμμο ανάσκελα.
 Γεωργούσης Χρίστος

(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης