Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

«Πέντε νυχτερινοί ταξιδιώτες ζητάνε εξιλέωση»

Γιάννης Καμπύλης
Αντέγραψα το χρώμα των ματιών σου πάνω στις λέξεις, που μιλούν για χωρισμό κι έσβησα τα συνθήματα απ' τα μαλλιά σου, να μην δακρύσει της ανάγκης ο καημός. Ανακυκλώνουν τις πολιτικές με ψευδαισθήσεις.


Ξενύχτησαν τα νέα περιμένοντας, αλλά αυτά δεν ήρθαν· κι έτσι περάσανε ανατολές και δύσεις, πριν ψάλλουνε οι μύστες την ακολουθία της συγγνώμης και οι αυλικοί ν’ αρχίσουνε τα φθονερά τους σχόλια. Ο ήλιος εξακολουθεί παρθένος να γυρίζει. Γιάννης Καμπύλης
«Πέντε νυχτερινοί ταξιδιώτες ζητάνε εξιλέωση», εκδ. Πέρασμα, Πειραιάς, 2012.

''Τα λυπημένα Χριστούγεννα των ποιητών''

Μίλτος Σαχτούρης
''Τα Λυπημένα Χριστούγεννα των Ποιητών'' στην Ελένη Θ. Κωνσταντινίδη

Είναι τα λυπημένα Χριστούγεννα 1987
είναι τα χαρούμενα Χριστούγεννα 1987
ναι, τα χαρούμενα Χριστούγεννα 1987!
σκέπτομαι τόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα…
Α! ναι είναι πάρα πολλά.
Πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
ο Διονύσιος Σολωμός
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
ο Νίκος Εγγονόπουλος
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
ο Μπουζιάνης
πόσα ο Σκλάβος
πόσα ο Καρυωτάκης
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα
πέρασε ο Σκαλκώτας
πόσα
πόσα
Δυστυχισμένα Χριστούγεννα Ποιητών.

Από τη συλλογή Καταβύθιση (1990) [πηγή: Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα(1980-1998), Κέδρος, Αθήνα 2001, σ. 67]
 (αναδημοσίευση από:ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL.../index_1_01_sachtouris.html

Γιώργος Θέμελης, Φάτνη

III. Φάτνη

Μέσα μας γίνεται η Γέννηση.
Έξω στέκει το σχήμα της -
Μας φανερώνεται.

Εδώ που στήσαμε τη φάτνη,
Εδώ που κρεμάσανε το άστρο,
Είναι σα μια μεγάλη πέτρα -
Πέτρα υψηλή, μετέωρη.
Ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας.

Το Βρέφος, ο Ιωσήφ και η Μαρία,
Τ' αγαθά ζώα. Οι Άγγελοι
Σταματημένοι σε μια πτήση
Ψηλά, στη σιωπή, παίζοντας όργανα.

Άρπα, κορνέτα, βιολί και φυσαρμόνικα.

Ακίνητοι σαν από πορσελάνη,
Με σιωπή απόλυτη, μουσική.

(Η Νύχτα απλώνεται σαν την ηχώ
Αυτής της μουσικής, της σιωπής,
Της μουσικής των Αγγέλων μέσα μας, έξω μας).

Αν στέκουν εδώ, πετούν εκεί,
Στον άλλο χώρο∙ αντλούν
Αίμα σκληρό απ' το αίμα μας,
Αγάπη απ' την αγάπη μας.

Παίρνουν τα όνειρά μας και τα ψηλώνουν.

Η Μόνα στέκει κοντά τους ακίνητη,
Σαν από πορσελάνη, αγγίζει τα εύθραυστα πόδια τους.

Βλέπει το αόρατο στο μαγικό καθρέφτη του ορατού.

Τι τώρα, τι πάντα.

Ω καθαρότατη ψυχή,
Άμωμη, αμόλυντη, ανυπόκριτη.

Ο χρόνος ανοίγει σαν το φεγγίτη που μας φωτίζει.

Τα παίρνουμε και τα πλαγιάζουμε
Μέσα σ' ένα κουτί …

Χάρης Παπασάββας,Η Περισπωμένη Μένει...

Η ΠΕΡΙΣΠΩΜΕΝΗ....ΜΕΝΕΙ
Ζοῦμε το δράμα μιᾶς κυματιστῆς γραμμῆς
σε μια λέξη ποῦ σ' όλο τον κόσμο τραγουδιέται..
Α γ α π ῶ...
Βουλιάζει το υπέδαφος τοῦ σ 'αγαπῶ,
αναριγεῖ στο όριο μιᾶς περισπωμένης,
ρυθμιστής και μόριο ζωῆς και θανάτου.
Κάτω απ' το βάρος της ,ανοιχτά
μένουν τα χείλη τοῦ ωμέγα,
στάζοντας κόκκινους λεκέδες
σε μεταξένιο δέρμα.
Χουζουρεύει στον θρόνο τοῦ ωμέγα
αναπνέοντας και βυθίζοντας,
τρικάταρτο καράβι σε
φουρτουνιασμένη θάλασσα,
λίγο πριν ο γλυκόπικρος ήχος τῆς άγκυρας
αναστατώσει ...
το χαιρετῶ ,
το αναχωρῶ ,
το χαμογελῶ.....
Πετρωμένη αμετακίνητη μοῖρα μιᾶς αρχαίας
καμπουριασμένης γριᾶς ,
βαραίνει δυο μισάνοιχτους κύκλους τῆς ζωῆς,
και με φλογερές αξόμπλιαστες
καμπύλες καίει τις καρδιές.
Αγαπῶ και δεν μπορῶ να σκεφτῶ,
μα ούτε να κοιμηθῶ
με το βάρος τῆς περισπωμένης.
Ευχή μου να βρεῖ άλλον εραστή,
ή μια λανθάνουσα γομολάστιχα
κι εκεῖ να αφήσει το τριμμένο λάβαρο της.
ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ

 (ο πίνακας ζωγραφικής είναι της Φωτεινής Παππά)

Λουκάς Νικολαΐδης,Πριν Κατακλιθώ

ΠΡΙΝ ΚΑΤΑΚΛΙΘΩ
--------------
Τούτο το Δείλι,
ένα Σύννεφο ημίλευκο-δειλό
ζωγραφίζει της ύπαρξής του την ιστορία
πάνω στου γαλάζιου Ουρανού τον καμβά,
ένα μικρό Αχναστέρι πιο κει
ρωτάει τη μάνα του Σελήνη
για το "Πως",από "Ποιόν και "Πότε" γεννήθηκε,
και από το μισάνοιχτο παραθύρι μου,
ανεμπόδιστες εισβάλλουν οι μυρουδιές
από τ' ανθισμένα ρόδα του κήπου μου...
Έξω,
ένα ψιλαγέρι φερμένο από του Πελάγου τα μέρη,
ψιθυρίζει της θάλασσας τα μυστικά,
κι από την καρδιά μου σιωπηλά,
αθέλητά μου ξεκολλάει ένας κρυφός Στεναγμός!
Προτού κατακλιθώ για τον Ύπνο μου,
(ελπίζω όχι τον Αιώνιο ακόμα),
αφήνω το Φεγγάρι να καίει
ωσάν το Αγιοκέρι της Λαμπρής
ακριβώς στο κέντρο της Νύχτας
μέχρι να έλθει το Πρωί,
που θα ανατείλει αναμμένο
το "Τεράστιο Καντήλι"...της Ημέρας.
 Λουκάς Νικολαΐδης

Λουκάς Νικολαΐδης,Νιόφερτος ήλιος

ΝΙΟΦΕΡΤΟΣ ΗΛΙΟΣ
---------------
Καθώς αφουγκράζομαι
των Άσπρων μου Ονείρων την Ηχώ,
ένας Ήλιος Νιόφερτος πασχίζει
μέσα από τες γρίλιες του παραθυριού,
το φως του...να περάσει!

Κι ενώ διαβαίνει Αλλοπρόσαλλος ο Μάρτης
με τους ανταριασμένους του καιρούς,
με τις απρόβλεπτές του μουσκεψιές,
με τις λιακάδες του τις άρρωστες
και τα σκληρά του αγέρια,

Εγώ,σαν ξαστερώνει τις Αυγές ο Ουρανός
και της Νυχτιάς το πούσι αρχίζει να στεγνώνει,
ξεχύνομαι στους κήπους και στες καμποσιές
της Άνοιξης να δρέψω Αγρολούλουδα,
και,με το πρασινοκόκκινο χαλί,

πάλι ωσάν και Χτες...να ματαγίνω ένα!
Και μέσα μου,φλέγονται ξανά οι Αποθυμιές,
και ματαγίνομαι Παιδί,και Γλάρος και Αηδόνι!
Είναι βλέπεις κι αυτή η Άνοιξη,
που τα μυαλά μου κάθε Χρόνο...παίρνει!
 Λουκάς Νικολαΐδης

Καψωμενάκη Φαίδρα,Αγάπη είναι ...

Αγάπη είναι .....
Δώσ'μου το χέρι σου
να ακουμπήσω της μοναξιάς
μου την νύκτα
και μ'αστέρι το βλέμμα σου
την αυγή να περιμένω ...
Κράτησε το χέρι μου
δύναμη να πάρω
τα μονοπάτια μιας ζωής
τα αδιάβατα
να διαβώ
Σου κρατώ το χέρι
και δεν φοβάμαι ,μια χούφτα
ηλιαχτίδες το φώς τους
μου χαρίσαν
Το φώς που μόνο ή αγάπη
χαράζει
Τόσο φώς που καμιά νύκτα
δεν το τρομάζει .....
Φαίδρα .
η φωτογραφία από:https://www.seppic.com/fluidanov-20x

Ένα ποίημα του Βασίλη Κ.Παπά

Αυτό το σκοτάδι, λίγο έλειψε να μας τυφλώσει.
Έπεφτε πάνω στους ελαιώνες των γονέων μας.
Έτρεφε τα αμπέλια των αστεριών,
ακουμπούσε στο πατρικό μας σπίτι
και άγγιζε στις φωλιές τις ψυχές των πουλιών.
Περπατούσαμε και αντρειωνόμασταν στην ράχη της μοίρας.
Αυτό το σκοτάδι, λίγο έλειψε να μας τυλίξει.
Αλλά εμείς στα παλιά κουφώματα
βλέπαμε με τις σκορπισμένες πυγολαμπίδες.
Δίπλα στα μνήματα των προγόνων,
σφίγγοντας στα δόντια μας τα δαγκωμένα πρωινά
και τον ασκό του Αιόλου.
Β.Κ.Π.

ο πίνακας της Σοφίας Βλάχου

Τόμας Σ.Έλιοτ,Το Ταξίδι των Μάγων

Το Ταξίδι των Μάγων

«Μας βρήκε κρύο τσουχτερό
Στην πιο τραχιά περίοδο της χρονιάς
Για ένα ταξίδι και ταξίδι τόσο μακρινό:
Δρόμοι που βούλιαζαν, καιρός ξυράφι
Μέσα στο καταχείμωνο.»
Γδαρμένες οι καμήλες, με πληγές στα πόδια, χολιασμένες
Να κείτονται απάνου στο μισολιωμένο χιόνι.
Ήταν ώρες που νοσταλγούσαμε
Τα θερινά παλάτια στις πλαγιές, τα λιακωτά,
Τις μεταξένιες κόρες να κερνάν σερμπέτια.
Κι ύστερα οι καμηλιέρηδες με βλαστημιές και μούρμουρο
Να παίρνουν δρόμο, να ζητάν πιοτί, γυναίκες,
Τις νύχτες οι φωτιές να σβήνουν, να μην έχουμε κατάλυμα
Κι οι πόλεις εχθρικές κι οι κωμοπόλεις μίζερες
Και τα χωριά μες στη βρομιά και την ακρίβεια:
Μας βρήκαν μέρες δύσκολες.
Και τελικά κρίναμε πιο σωστό να ταξιδεύουμε τη νύχτα,
Με λίγον ύπνο στ’ αρπαχτά,
Όπου ακούγαμε φωνές να τραγουδάν στ’ αυτιά μας
Πως όλα αυτά ήταν μια αποκοτιά.

Κι ύστερα ξημερώματα φτάσαμε σε μια ήμερη κοιλάδα,
Υγρή, κάτω απ’ τη ζώνη του χιονιού, που μοσχοβόλαε χλωρασιά,
Μ’ ένα μικρό ποτάμι και μ’ έναν νερόμυλο που χτύπαε στο σκο…

Χριστόφορος Τριάντης~Τα Κλουβιά~

ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ Για να μειώσουν την απήχηση που είχαν οι απεργοί πείνας στον λαό,οι κυβερνώντες αποφάσισαν να τους κλείσουν σε κλουβιά και να τους περιφέρουν στα τσίρκα της χώρας.Είχαν ως στόχο να  εξευτελίσουν εντελώς τον πολιτικό τους αγώνα.Και όντως οι απεργοί έγιναν σπουδαίο θέαμα για χιλιάδες ανθρώπους που πήγαιναν να περάσουν την ώρα τους μπροστά στα κλουβιά.Στέκονταν με τις ώρες και θαύμαζαν τούς περιβόητους αγωνιστές,τους μαχητικούς αμφισβητίες της καθεστηκυίας τάξης.Ακόμα και σχολεία έρχονταν για να παρακολουθήσουν ένα τέτοιο ιδιαίτερο σκηνικό.Όλοι οι επισκέπτες πλήρωναν εισιτήριο,εξαιρούνταν τα παιδιά.Σιγά-σιγά οι απεργοί πείνας ξέχασαν τους λόγους για τους οποίους αγωνίζονταν,και επιδίδονταν σε θεατρινισμούς,γελοία κόλπα και παρακάλια,προκείμενου να διατηρήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και να κερδίσουν τη συμπάθειά της.Από την άλλη μεριά,οι ιδιοκτήτες των τσίρκων βλέποντας να αυξάνονται τα κέρδη τους(λόγω των πολλών επισκέψεων)τούς χρηματοδοτούσαν μυστικά.Στο τέλο…

Αντώνης Χρ.Περδικούλης~Ψυχή μου~

ΨΥΧΗ ΜΟΥ Πότε αυγή πότε σκοτάδι Της αύρας σου που με τυλίγει Ψυχή μου εσύ μενεξεδένια

Της σκέψης σου αβρή εικόνα Σαλπίζει μέσα μου ένα θαύμα Πότε πληγή και πότε χάδι...
Αντώνης Χρ.Περδικούλης Για την εν πλώ ποιητική συλλογή<<Θέρος Αλίμενο>>

Μαριάνθη Παπάδη~Αριθμός 23, Πέραμα~

Μαριάνθη Παπάδη~Ραγισμένα Δάκρυα~

Ραγισμένα Δάκρυα 
Για εκείνα,τα μεγάλα που δεν έζησες 
 Για όσα όνειρα δεν άγγιξες 
Για όλες τις καρδιές που κλείδωσες 
Μην κλαις. 
Ποτάμι η ζωή, σέρνει και σέρνεται. 
Τρέξε.

Ταξίδεψε με στης θάλασσας το μάτι 
στου ζωηρού ανέμου την πνοή, 
κράτα με στου ήλιου το υφάδι 
τα βλέφαρα ν’ ανοίγω κάθε χαραυγή.
 Περπάτησέ με στο φύλλωμα του δάσους 
θύμησες για να προσπερνώ 
τραγούδησε μου μόνο την αγάπη, 
 πληγές αγγίζω, για να ζω.
Παπάδη Μαριάνθη

Θάνος Ζορμπάς~Satira (16 & 1 εδ.γ Σ.)

Satira
(16 & 1 εδ.γ Σ.)
Η σκωπτική είν' ορισμός πράξης του σατιρίζειν
που στέκει λογοτεχνικά όταν διακωμωδεί
γελοιοποιεί τα θέματα υμνεί και καθορίζει
την άσκηση της κριτικής κι απέ κατευωδεί.

Ο ρόλος της αρχίζει εκεί που η υπομονή τελειώνει
με τα κακώς τα κείμενα που έχουν βιαστεί
απηύδην κ' είναι προπομπός έγερσης που υψώνει
Αριστοφάνη, Όμηρο, Μολιέρ ως δικαστή.

Η συμβολή στη τέχνη του λόγου είναι μεγάλη
ο τρόπος της αποτελεί πνευματική τροφή
φρουρείται συνταγματικά και είναι το κεφάλι
οριοθεσίας, μέθεξης, νόμου και νού τροφή.

Ελεύθερη σε τεχνική δικαιωμάτων άρχει
και υσχηρή σε δύναμη φρουρός και διαταγή
εφόσον περιορισμός σαφέστατα υπάρχει
στη φύση και τη σχέση ορισμών μ' εναλλαγή.

Φορείς είναι τα πρόσωπα τ' απλά κι απο τις τέχνες
π' ασκούν δραστηριότητα με αντίληψη καφτή
ματαιόπονα δε ψάχνονται και είν' ευρεσιτέχνες
ρυθμίζουν τη ποιότητα σε ορθία και κοφτή.

Καλλωπισμός ή (animus) δημιουργία (corpus)
κατάταξη, συνείδηση, ναι θα προστατευτεί
απο σεμνούς,…

Λορέντζος Μαβίλης~Λήθη~

Καλότυχοι οἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνε
τὴν πίκρια τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσει
ὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήσει,
μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι.

Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνε
στῆς λησμονιᾶς τὴν κρουσταλλένια βρύση·
μὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίσει,
ἂ στάξει γι᾿ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.

Κι ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται.
Διαβαίνοντας λιβάδια ἀπὸ ἀσφοδύλι,
πόνους παλιούς, ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.

Ἂ δὲ μπορεῖς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δείλι,
τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:
Θέλουν μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.

Λορέντζος Μαβίλης~Στὴν Πατρίδα

Πατρίδα, σὰν τὸν ἥλιο σου ἥλιος ἀλλοῦ δὲ λάμπει.
Πῶς εἰς τὸ φῶς του λαχταροῦν ἡ θάλασσα κι οἱ κάμποι,
πῶς λουλουδίζουν τὰ βουνά, τὰ δάσ᾿, οἱ λαγκαδιὲς
στέρνοντάς του θυμίαμα μυριάδες μυρωδιές!

Ἀφρολογοῦν οἱ ρεματιὲς καὶ λαχταρίζ᾿ ἡ λίμνη,
χίλιες πουλιῶν λαλιὲς ἠχοῦν, τῆς ὀμορφιᾶς του ὕμνοι,
σ᾿ ἄπειρ᾿ ἀστράφτουν χρώματα παντοῦ λογῆς λογῆς
τ᾿ ἀγέρα τὰ πετούμενα τὰ σερπετὰ τῆς γῆς.

Κι αὐτὸς σηκώνει τ᾿ ἀλαφρὰ τῆς καταχνιᾶς μαγνάδι,
κι ἡ κάθε στάλ᾿ ἀπὸ δροσιὰ γυαλίζει σὰν πετράδι,
κάθε ἀχτίδα του σκορπᾶ μὲ τὴν ἀναλαμπὴ
χαρά, ζωὴ καὶ δύναμη κι ἐλπίδα ὅπου κι ἂν μπεῖ.

Φαντάζεις σὰν τὸν ἥλιο σου κι ἐσύ, καλὴ πατρίδα,
καὶ μάγια σὰν τά μάγια σου στὸν κόσμο ἀλλοῦ δὲν εἶδα.
Ἡ γῆ σου εἶναι παράδεισος, κι αἰώνια γαλανὸς
γύρω σου καθρεφτίζεται στὸ πέλαγ᾿ ὁ οὐρανός.

Κι οἱ νύχτες σου μὲ τ᾿ ἄστρα τους, μὲ τὴ γαλάζια πάστρα,
μὲ τ᾿ ἀηδονολαλήματα, τρεμάμενα σὰν τ᾿ ἄστρα,
μὲ τὸ φεγγάρι ποὺ περνᾶ, σὰν τ᾿ ὄνειρο εὐτυχίας
στὴ μέση τῆς ἀπέραντης οὐράνιας ἡσυχίας.

Οἱ νύχτες σου δροσοβολοῦν χιλι…

Νικηφόρος Βρεττάκος~ Άπλωνα, θάλασσα~

Άπλωνα, θάλασσα, τα χέρια παντού,
Ζητώντας απ’ όλα βοήθεια κι αγάπη.
Όλα μου έδωσαν. 
Κ’ εκτός από τον ομιλούντα σου φλοίσβο και τον ρυακίζοντα ουρανό, η ψυχή μου πήρε απ'όλα,
θησαύρισε πράγματα. Κ’ έγινε ομοίωση,
σώμα μικρό του παντός.
Η φωνή του
φωνή μου, φως μου το φως του.
Η ψυχή μου, 
ο κόσμος που γίνεται λόγος. Η ψυχή μου,ο λόγος
                      που γίνεται κόσμος.

Κωστής Παλαμάς~Μία Πίκρα~

Μία Πίκρα
Τα πρώτα μου χρόνια τ’ αξέχαστα τα ’ζησα
κοντά στ’ ακρογιάλι,
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.
Και κάθε φορά που μπροστά μου η πρωτάνθιστη
ζωούλα προβάλλει,
και βλέπω τα ονείρατα κι ακούω τα μιλήματα
των πρώτω μου χρόνω κοντά στ’ ακρογιάλι,
στενάζεις, καρδιά μου, το ίδιο αναστένασμα:
Να ζούσα και πάλι
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.
Μια μένα είν’ η μοίρα μου, μια μένα είν’ η χάρη μου,
δε γνώρισα κι άλλη:
Μια θάλασσα μέσα μου σα λίμνη γλυκόστρωτη
και σαν ωκιανός ανοιχτή και μεγάλη.
Και νά! μέσ’ στον ύπνο μου την έφερε τ’ όνειρο
κοντά μου και πάλι
τη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
τη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.
Κ’ εμέ, τρισαλίμονο! μια πίκρα με πίκραινε,
μια πίκρα μεγάλη,
και δε μου τη γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα
της πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ακρογιάλι!
Ποια τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου
και ποια ανεμοζάλη,
που δε μου την κοίμιζες και δεν τ…

Αντρέας Ντίνας~Ο Άπορος~

Ο Άπορος
Θερισμένος από πείνα,
δυστυχία κι αρρώστια,
ο άντρας δεν άντεξε
άλλο να περιπλανιέται.

Κι έγειρε λειψό κορμί
κι απαρηγόρητη ψυχή
σε μια αχτιδόλουστη
άκρη του μονοπατιού.

Ό,τι είχε, ένα κουρελόπανο
με λίγο ξερόψωμο μέσα
όμως αδυνατούσε να φάει,
με δυσκολία ανάσαινε.

Δεν άργησαν να κλείσουν
τ’ αδύναμα μάτια του,
μες απ’ τα πεύκα ξεμύτισαν
της πανώλης τα κοράκια.

Χορεύοντας κυκλικά πάνω
απ’ τ’ άψυχο σώμα του,
του πήραν το πνεύμα και
χάθηκαν ανάμεσα στα δέντρα.

Η αχνή δέσμη φωτός
ξεγλίστρησε παραπέρα
και ο σκελετός του
έμεινε να κείτεται
άταφος και ξεχασμένος.
Αντρέας Ντίνας
 (Andreas Gerd)

Χριστόφορος Τριάντης

ΘΕΑΤΡΟ Ή ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Αν με ρωτούσε κάποιος τι αγαπούσα περισσότερο:τη φιλοσοφία ή το θέατρο,θα απαντούσα ευθαρσώς το θέατρο. Νέος έπαιζα σε φοιτητικούς θιάσους ερασιτεχνικά και στη συνέχεια,θα μπορούσα να πω πιο επαγγελματικά.
Βέβαια στο τέλος,με τράβηξε η φιλοσοφία.
Στη φιλοσοφία όμως,συμμετέχεις μόνο νοερά,με σκέψεις και λέξεις,ο μεγάλος απών είναι το σώμα.
Μένει κυριολεκτικά εκτός ανθρώπινων διαδικασιών.
Κι όταν παίρνει μέρος,αυτό αφορά την πνευματική κούραση και τίποτ’άλλο.
Αλλά στο θέατρο,σώμα και λόγος γίνονται ένα.
Είσαι ένα σύνολο.
Όταν π.χ. εκφράζεις τον έρωτα σου,πηγαίνεις ολάκερος  προς το αντικείμενο του πόθου σου.
Επιτυγχάνεις να γίνεις ο καθολικός άνθρωπος που αγαπά με το σώμα,την καρδιά και τις λέξεις. 
Στο θέατρο οι σκέψεις γίνονται μεγάλες πράξεις. 

Τριάντης Χριστόφορος


*https://www.rizospastis.gr/story.do?id=2730159*Έργο του Θ. Παναγιώτου)

Παυλόπουλος Γιώργης (1924-2008)

ΑΣΚΗΣΗ
Άρχισε τότε να βγάζει προσεχτικά τα φτιασίδια
Η μορφή του σαν του πνιγμένου
κάτω από το νερό
κυμάτιζε περνώντας ολοένα
μέσα στον καθρέφτη
χωρίς να βουλιάζει
Σιγά-σιγά φανερωνόταν
πιο καθαρά το πρόσωπό του
Ξαφνικά το είδε
να πλησιάζει γρήγορα μικραίνοντας
και πάλι γρήγορα να μεγαλώνει
καθώς χανότανε σβησμένο
σε μια καταχνιά
Έκλεισε τα μάτια και στα τυφλά
πήγε ν’ αγγίξει το κρύσταλλο
μα δεν ήταν εκεί κανένας καθρέφτης
Τρομαγμένος ψηλάφισε τον αέρα
ψάχνοντας για το πρόσωπό του
φώναξε δυνατά ν’ ακούσει τη φωνή του
και η φωνή δεν έβγαινε από πουθενά.
Τότε κατάλαβε πως βρισκότανε πάλι
σε μιαν αόρατη σκηνή
χωρίς να τους βλέπει και χωρίς να τον βλέπουν
έτοιμος ν’ αρχίσει
υπολογίζοντας τώρα στην τέλεια παράσταση.
(Το σακί)


ΟΙ ΜΑΣΤΟΡΟΙ
Ξυπνήσαμε ακούγοντας χτύπους απόμακρους βαθιά στο θόλο
σαν κάτι να μαστόρευαν πολύ ψηλά στον Ουρανό.
Κάποιος έδειξε κατά τον ήλιο. Βλέπω είπε χρυσές σκαλωσιές
τους βλέπω είπε ν’ αλφαδιάζουν και να καρφώνουν εκεί πάνω.
Εμείς ψάχναμε ολοένα μες στο φως μα τίπο…

Παυλόπουλος Γιώργης (1924-2008)

*Παυλόπουλος Γιώργης (1924-2008)  
Ο Γιώργης Παυλόπουλος γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1924 και υπήρξε ένας από τους σημαντικούς ποιητές της γενιάς του.
Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στην γενέτειρά του. Το 1942 γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών, αλλά δεν παρακολούθησε ποτέ μαθήματα .Από το 1945 έως το 1950 έμεινε στην Αθήνα δουλεύοντας σε διάφορες επιχειρήσεις και ύστερα ξαναγύρισε στον Πύργο. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως λογιστής και γραμματέας στο ΚΤΕΛ Ηλείας.
Διετέλεσε τακτικό μέλος της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Πύργου από το 1982 μέχρι το 1990 και Πρόεδρος του Εφορευτικού της Συμβουλίου από το 1994 μέχρι το 2003.
Από τη θέση αυτή, προσέφερε τα μέγιστα στη βιβλιοθήκη του τόπου του, φροντίζοντας για τον εμπλουτισμό της με αξιόλογες εκδόσεις και  οργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος  του Συλλόγου Τέχνης “Πυργιώτικος Παρνασσός” που  λειτούργησε από το 1942 ( το 1943 αναγνωρίσθηκε από το Πρωτοδικείο Πύργου και απόχτησε νέα μέλη) μέχρι και …