Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτωβρίου 1, 2016

Τρία ποιήματα~Θανάσης Τσίρος~

Η θέα του δειλινού
Οι τελευταίες αναλαμπές
του δύοντος ηλίου
γέμισαν χρώματα τα σύννεφα
τη θάλασσα,τον ουρανό
γέμισαν και τα μάτια μου
από σένα!
***
Οκτώβρης είμαι,είπε
κι άπλωσε μία χούφτα
γεμάτη ουρανό και φως.
Δικά σας!είπε
για να κερνάτε τις κρύες νύχτες
που έρχονται
τα όνειρά σας
και να γεμίζει έρωτα
η αγκαλιά σας.
***
Τα φύλλα πέφτοντας
αφήνουν γυμνό
το δέντρο της καρδιάς μου.
Πώς χαμηλώνει ο κόσμος
μες στην καταχνιά
που υψώνεται
απ΄τα βάθη των ματιών σου
πώς αναδύεται σιγά-σιγά
της άνοιξης η ελπίδα.
***
Θανάσης Τσίρος



Νίκος Πλωμαρίτης,~Θυμάμαι~

Θυμάμαι εκείνη την ολόφωτη νύχτα
καθώς τα χέρια σου σαν πεντάνευρα φύλλα
καρυδιάς,
τα πέρναγες στεφάνι στον λαιμό μου.
Ετσι πολιορκημένος αφέθηκα να κοιτάζω
τον κόσμο να ετοιμαζεται
για την μεγάλη έξοδο στον γαλαξία του
βλέμματος σου.
Μεγάλωσα τα όρια, ψήλωσα τον ουρανό
για να χωρέσει μέσα η αγάπη
που τρέφεται απο σένα.
Όλες οι αισθήσεις, μηνύματα ειρήνης αντανακλούν
και με ωθούν στα απέραντα της ελευθερίας.
Ενα εκκρεμές δημιουργίας η παρουσία σου
και πάνω στο τικ-τακ γραμμένο το ονομά σου.
Ενας ασταμάτητος ρυθμός που κινεί τους δείκτες
της πορείας με ανιχνευτή
το φως των μαυροσμάραγδων ματιών σου.
Nίκος.Πλωμαρίτης
(φωτογραφία:Oleg Oprisco)