Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτεμβρίου 28, 2016

Μαίρη Σουρλή~Διαμαντένιο χάδι~

Ω! προσφιλή μου ύπαρξη
άδικα ανασκάλεψες τους αστερισμούς
με του πείσματος το γινάτι.
Το πνεύμα ενσαρκώνεται στην εμορφιά ,
δε ζητιανεύει εύγε,
παρά σκέψη που στάζει κρυστάλλινο χάδι.
Αναστεναγμοί φιλιών τα μισάνοιχτα χείλη σου
ταξιδιάρικης θάλασσας στα μάτια σου αγνάντι.
Αν έβλεπες τι ψυχή ολόγυμνη
είχανε τα λόγια μου κρυμμένα,
δε θα γύρευες άλλον κήπο αγάπης
στη βαθύσκιωτη καρδιά σου.
Δεν μπορεί. Το αγρίμι μέσα σου να χτυπήσει
με πέτρες λέξεις τα πέταλα της ποίησης.
Θα ’ναι χωρίς ήχο.
Μη κουραστείς με την πένα σου
να εκθειάζεις την ευεργεσία του έρωτα
μαστιγώνοντας ό,τι αρνείται τα ιδεώδη.
Εσύ ’σαι για μένα ζηλευτό δώρο Θεού
φλογισμένος ουρανός, σπόρος λουλουδιού,
που ζητάει να μιλήσει στο ανεξήγητο φως.
Ελεύθερη βούληση… ανασασμοί ονείρων
ανεμπόδιστες πάντα οι αισθήσεις…
Στο λευκό της ψυχής μου μελωδίες στο φως
από στίχους χαράζω κάθε μέρα,
που γίνονται χαράς παιγνίδι, τρόπος ζωής,
ανιδιοτελή προσπάθεια στο ρίγος
που διαπερνά τα σπλάχνα σου
λαχτάρα στο άκουσμα Σ ’αγα…

Pablo Neruda, Ω πευκώνα μου,εσύ,απέραντε...

Ω πευκώνα μου, εσύ, απέραντε,
φλοίσβε των παρόχθιων κυμάτων,
σιγανό πηγαινέλα των φώτων,
της εκκλησιάς καμπάνα κατάμονη,
στάλα εσπερινή που ραντίζεις τα δικά σου
τα μάτια, παναγιά μου,
 κουκλί μου πεντάμορφο,
της στεριάς αχιβάδα,
μέσα σου εσένα τραγουδάει το χώμα!
Μέσα σου τραγουδάν τα ποτάμια,
και η ψυχή μου πλέει μαζί τους
και πάει όπου εσύ θέλεις
και όπου εσύ αγαπάς.
 Χάραξε μου ένα δρόμο στο τόξο
 εδώ των προσδοκιών σου,
κι εγώ, μέσα σε παραλήρημα,
εξαπολύω των βελών μου τα σμήνη.
Κι εγώ βλέπω εδώ τώρα γύρω μου
να με σφίγγει της ομίχλης σου η ζώνη
και η σιωπή σου να πνίγει
τις αλαφιασμένες μου ώρες.
Σε ξέρω, είσαι εσύ, με τα πέτρινα χέρια σου,
διάφανη εκεί όπου δένουν
 οι φελούκες των φιλιών μου
κι όπου φωλιάζουν οι κάθυγροι πόθοι μου.
Ω εκείνη η μυστηριακή φωνή σου
 όπου την αβγαταίνει
και τη λυγάει στα δυό η αγάπη,
 καθώς αντιλαλεί το σούρουπο
 και σβήνει πέρα!
 Έτσι σε μύχιες ώρες
 έχω ιδεί κι εγώ στον κάμπο
 τα στάχυα να λυγάνε
απ' το στόμα του ανέμου.

 Pablo Neruda,
( &qu…

Χριστόφορος Τριάντης~Για Πάντα~

Άνοιξα τα φτερά μου και πέταξα στης μουσικής τα κύματα . Και να , φως και θαλασσοπούλια ήρθαν σύντροφοί μου . Θεέ μου , δεν υπάρχει πια ο θάνατος ( έστω μια στιγμή ) Κι οι λέξεις έμειναν βουβές ( για πολύ). Ηαγάπη στουςβράχους του καλοκαιριού ανταμώνει τη χαρά , στον ήλιο της βυθίστηκα κι ο δρόμος μεγάλωσε ( για πάντα).
Χριστόφορος Τριάντης