Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτεμβρίου 21, 2016

Τρία ποιήματα του Βασίλη Σιουζουλή

Κάναμε την ψευδαίσθηση Αλήθεια Νιώσαμε έξω απ’ την ενοχή της ημέρας Και μισή την ευθύνη ότι βγαίνουμε απ’ το χορό. Η αράχνη του Λειβαδίτη Πάνω στον τοίχο Έρχεται να υπενθυμίσει Το λάθος Διαβάζουμε τις δυνάμεις μας Είκοσι ώρες κλεισμένοι Στο δωμάτιο Ύστερα περπατάμε στην πλατεία παριστάνοντας τους κουτσούς.  ***
Άνοιξα την καρδιά σου                               
και βρήκα Άνοιξη Κοιτάζω τη δική μου αδέξιος περιποιητής ανθέων Η λέξη δάσκαλος σε μια γωνία φοβισμένη Τέτοια ομορφιά και πώς να την αγγίξει Χρόνο καιρό τώρα  ψάχνω ένα στίχο που να ταιριάζει στο μπόι της.
(Αδέξιος περιποιητής Ανθέων εκδόσεις,ΓΡΗΓΟΡΗ2012)



Πέταξα τα γηρατειά μου έτσι λερωμένα και βαριά Φόρεσα τα είκοσι Και ξαπλωμένος απολαμβάνω Ζώη που φυτρώνει στον ήλιο Και την τρέφει το φως Αύριο θα βρω λίγες ελιές να πορευτώ κι ένα κρασάκι να ονειρευτώ Έτσι μου είπε φίλος απ΄τα Κύθηρα
Μόνο τα νιάτα απολαμβάνουν τέτοια ομορφιά κι εγώ. Βασίλης Σιουζουλής














Διήγημα:Κάτι στον τρόπο της~Της Τζίνας Ψάρρη~

Η μουσική της. Ένα τεράστιο παλιρροϊκό κύμα σαρώνει τη μοναξιά που περικλείει τη ζωή της. Ένα κύμα ογκούμενο, για να κρύψει τον θλιβερό ορίζοντα. Ορίζοντα που δεν έχει λόγο ύπαρξης χωρίς πιάνο.
Η Αγγελίνα γυρνούσε και ξαναγυρνούσε στο πιάνο, αλλιώς ασφυκτιούσε. Διαφωνούσα. Δεν έπρεπε να πω γνώμη; Παιδί της αδελφής μου ήταν, η μοναδική ανιψιά μου. Αδέξιο το σώμα της, αβέβαιο. Έτσι γεννήθηκε, με αναπηρικές παραμορφώσεις. Ισχίο και κάτω άκρα λαβωμένα. Πάνω σε μπαστούνια ακουμπισμένη η δεκάχρονη κοντούλικη ζωή της. Με μόνη ενθουσιώδη ευκαμψία στα δάχτυλα των χεριών. Κίνηση γεμάτη χάρη σε άσπρα και μαύρα πλήκτρα. Και μια αόριστη αίσθηση μεταξύ πανικού και έξαψης να πλανιέται στον αέρα μαζί με τις νότες. Κάτι στον τρόπο της υπαινισσόταν αυτοπροβολή. Ότι αυτό που έκανε, το έκανε καλά. Θα έπρεπε να νιώθει έτσι, θα έπρεπε να ξέρει πως υπάρχει κάτι για το οποίο όφειλε ν” αγωνιστεί. Κι όλο διάλεγε μοτίβα που η λυπημένη τους αρχή μεταλλασσόταν σε σχεδόν χαρούμενο τέλος. Το σώμα εγκα…

~Οι εποχές που αλλάζουν συνήθειες~Ελένη Βακαλό

Επηρεάζουν στο δέρμα
Κι όταν κλείσεις τα μάτια σου πιο πολύ το αισθάνεσαι
Πως θ' αλλάξεις τοπίο
Αφού πρώτα οι κινήσεις αδιόρατες στο φλοιό από μέσα αρχίζουν
Είναι όπως αν βρίσκεσαι δίπλα σε θάλασσα
Και ακόμη η καμπύλη του δρόμου την κρύβει
Κατεβαίνοντας
Ο αέρας νωρίτερα τη θαλάσσια αρμύρα σου φέρνει
Και τα είδη της θάλασσας και τα σχήματα
Ο αέρας που έρχεται
Στην αφή μας πιο πριν τ' ακουμπάει
Πάλι όμως αιφνίδια σου φαίνονται
Κατεβαίνοντας στ' ακρογιάλι
Έτσι γίνεται και σε μένα όταν δω
Τα φυτά που απότομα ανοίγουνε απ' τη μια μέρα στην άλλη

Πιθανόν να περιέχει η αίσθηση
Σ' εποχές που ακάλυπτες μένουνε
Και το σχήμα
Των νεκρών μας σωμάτων


Ελένη Βακαλό
Από τη συλλογή Ο τρόπος να κινδυνεύομε