Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτεμβρίου 18, 2016

~Η Αγορά~ του Χριστόφορου Τριάντη

Πρόσωπα άδεια στην αγορά.
Ο θάνατος ξημεροβραδιάζεται
κι αυτός εκεί ,
περισσότερο από συνήθεια.
Ανάμεσα στ’ αυτοκίνητα περπατά,
χαζεύοντας μάρκες κι αριθμούς .
Περιμένει τους επόμενους πελάτες.
Έχει και υπομονή ( ανεξάντλητη)
και με τους δαίμονές του
αστεία σκαρώνει
την πλήξη να σκοτώνει.
Tα θαύματα έμειναν κλεισμένα στα μυθιστορήματα
κι οι αναγνώστες
προτίμησαν τον εαυτό τους .
Κανένας δεν κοιτάζει τον ουρανό.
Κι είναι όμορφος ο Σεπτέμβρης .
Γεμάτα έρωτα τά σύννεφά του
και ψιχάλες πίστης .
Όμως , οι όχλοι σπεύδουν
να χωθούν στην αγορά.
Οι φύλακές της χόρτασαν
να βλέπουν τα σπαράγματα
στων γυναικών τους ώμους.
Δίχως ντροπή τα φανερώνουν
για να κερδίσουν την αθανασία.
Και τα παιδιά στριφογυρίζουν στους δρόμους
για να ξεφύγουν απ’ τους μεγάλους
και του θανάτου τη συγκομιδή .

Ποίηση,Χριστόφορος Τριάντης 


 Art byLeonid Afremov

~Μάνα~ της Μαριάνθης Παπάδη

Μου αρέσει να νιώθω Τα κύματα την ώρα που η ανάσα τους αγγίζει την ακρογιαλιά. Το χάδι του αστεριού στην ξελογιάστρα νύχτα. Το πέταγμα του αετού σε ευλογημένο κάμπο. Το βόμβο των μελισσών στις στάλες της γύρης. Το χορό των μαγισσών σε πυκνό δάσος. Το μπλέξιμο των χεριών στης αγάπης τα δίχτυα. Τη φωνή των παιδιών σε  μικρές αλάνες. Μα πιότερο απ’ όλα να αντικρίζω Εσένα, υφάντρα της ζωής μου, Μάνα μου αγαπημένη. Μαριάνθη Παπάδη (ανέκδοτο κείμενο)

  Artwrok;Άρης Πασματζής.  (αναδημοσίευση από: http://www.booktourmagazine.com/news/mana1/

~ΟΙΗΣΗΣ ΑΡΜΑ ~Του Γιώργη Βώδινα

Σαν λαμπυρίζει χαραυγή στολή φοράς του γητευτή
δίμουρα μινυρίζεις σενάρια στοιχίζεις
Λέξεις στιλβώνεις δολερές να προκαλέσεις συμφορές
τα ''θέλω'' κουκουλώνεις αμόλυντος δηλώνεις
Ταμπεραμέντο νοσηρό επάρατο βαρύ χτικιό
στρεβλώνεις την αλήθεια σμιλεύεις παραμύθια
Χαιρεκακίας είσαι αρμός αστείρευτος χολής κρουνός
θολά τα κάτοπτρά σου αλλήθωρη η θωριά σου
Καμώνεσαι να ασελγείς κρεσέντα πλάθεις οιμωγής
κρύφιε μακελάρη σ' αιμοχαρές σαφάρι
Δεν είν' οι άνθρωποι πουλιά στου όπλου σου την μπαταριά
μήτε φλογέρες σε τεκέ να σου λαλούν τον αμανέ
Ρίξε τη μάσκα που φοράς σ΄ Αχέροντα λαμνοκοπάς
φθηνιάρη θεατρίνε την αφεντιά σου κρίνε
Χάρισμα βέρο η ζωή μα την λακτίζεις με σπουδή
στο ηλιοφώς δειλιάζεις στο έρεβος τυρβάζεις
Οίησης άρμα σεργιανάς κούρταλα τρύπια λαχταράς
γρίκα λοιπόν δυο λόγια κι ας είναι απ' τα κατώγια
'Κείνη η ψυχή που φτερουγά λευκή σαν περιστέρι
δεν είν' αυτή που αρνήθηκε αγάπη να προσφέρει
10 / 09 / 2016
( Vg Gv )

~ΡΩΓΜΕΣ~Ποίηση:Ιωάννη Βέλλη

"Ρωγμές, σ' ό,τι κοιτάζεις, αστάθεια ο χρόνος, οι συγκινήσεις, τρωτοί γίναμε στις ανάγκες μας και πληγωνόμαστε, καθημερινός ο διάλογος της απουσίας/ φθαρτές οι εικόνες που κρατήσαμε, οι συγγένειες, οι αγάπες, μίκρυναν οι ανοχές, διχάστηκαν οι σκέψεις μας, μαζευτήκανε/ θέλεις να πετάξεις ψηλά και στο απαγορεύουν οι τρόποι σου, όλα φτιαγμένα για τον καθωσπρεπισμό μας, ηλίθιες όλες οι αντιδράσεις όταν δεν καθοδηγούνται, έτσι μας έμαθαν/ θα βγω στην πόρτα, φωνάζοντας σαν να καταστράφηκε ο κόσμος, αν και αλήθεια είναι, το κράτησα μυστικό για να μη πληγώνεστε/ θα πετάξω όσα στα χρόνια μάζεψα, καίγοντας μέχρι το τελευταίο όνειρο, για να ζεσταθώ, μόνο γι' αυτό/ λένε η ελευθερία αποκτάται όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις και η επικινδυνότητα θα συμπλήρωνα, να προσέχετε." Γιάννης Βέλλης


"Οι περισσότεροι, κλεισμένοι πίσω από παράθυρα, περιμένανε με αγωνία λίγο φως, βαρεθήκανε στις βροχές, στ' απανωτά χειμωνιάσματα/ μερικοί θαρραλέοι το τολμήσανε κι αυτό, βγήκανε στο δρόμ…