Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτεμβρίου 11, 2016

Τρία ποιήματα,του Χριστόφορου Τριάντη

Λάμψη Σκιάχτηκαν οι δαίμονες απ’ τη λάμψη του φεγγαριού. Είχε πάνω του παιδικές φωνές και μια θάλασσα ονείρων . Ω! Λάμψη του φεγγαριού σκέπασες τους ναούς των αθώων και τα καράβια των ναυαγισμένων Κι ένα κομμάτι σου έπεσε στις καρδιές των κοριτσιών τις ώρες που περίμεναν στους λόφους με τις μνήμες ν’ ανθίσουν οι ροδιές . 


Χαρά Η χαρά ντύνει το βαθύ σκοτάδι και φως έρωτα το κάνει . Τα μάτια σταμάτησαν να ταξιδεύουν στις σκοτεινές βελανιδιές  κι άρπαξαν τη χαρά γυμνή , μέχρι την αυγή .



Η πολιτεία Έφυγε η ομίχλη από την πολιτεία . Κι οι δρόμοι μύρισαν φρέσκο ψωμί και παιδικές φωνές . Τα όνειρα ανέβαιναν τις λεωφόρους , Γεμάτα πρωινή δροσιά και φως Να , ο θάνατος και ο χρόνος έχασαν το χρώμα τους. Οι άντρες γέννησαν παιδιά που θα γίνονταν ποιητές στην πολιτεία των παραμυθιών . 

 Ποίηση:Χριστόφορος Τριάντης






1)artwrk:Κώστας Ρηγούλη

2)artwrk:Michael Gorban
Σάντρο Μποτιτσέλι...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/santro-botitseli-o-anagennisiakos-zografos-doulepse-gia-tous-panischirous-…

Τρία ποιήματα:Μαρία Πολυδούρη

Λησμονιά

Μ᾿ ἐρωτευμένη τὴν καρδιὰ σὲ γνώρισα ἄγριο Δάσο.
Ἔπινα στὸ ἀεροφίλημα τὴ μυστικὴ εὐωδιά σου.
Πρόσμενα μὲ τὸ ξάστερο σκοτάδι νὰ περάσω,
ὅταν τ᾿ ἀερινὸ στοιχιὸ περνοῦσε στὰ κλαδιά σου.
Σὲ γνώρισα σ᾿ ἐρωτικὲς νύχτες ρυτιδωμένη
θάλασσα σὰν τὸ μέτωπο τῆς συλλογῆς, περνοῦσε
πάνω σου χάδι ἡ σκέψη μου καὶ πάντα ἡ ἀνθισμένη
ἄκρη σου μὲ τὰ εὐωδιαστὰ φύκια μὲ προσκαλοῦσε.
Σᾶς γνώρισαν οἱ ἐρωτικὲς νύχτες μου ὡραῖα λουλούδια,
διάφανα, ἀχνά, πολύχρωμα, σὰ φωτεινὰ σημάδια.
Βαριὰ ἡ δροσιὰ σὰ φίλημα καὶ ξεχυνόνταν χνούδια
χρυσὰ ᾿πό τὰ σμιγμένα σας βλέφαρα στὰ σκοτάδια.
Τώρα στὸ φῶς τῆς ἀρνησιᾶς δομένα, ἔτσι ἀλλαγμένα
μοῦ δείχνεσθε, στὴ συλλογὴ τὸ νοῦ μου πάω νὰ χάσω.
Τάχα εἶστε σεῖς ποὺ γνώρισα; Σεῖς εἶστε ἀγαπημένα
λουλούδια, θάλασσα ἀργυρή, πυκνὸ τῶν πεύκων Δάσο;


Τα χέρια σου

Ἀκούω τὴ γλώσσα ποὺ λαλοῦν τὰ δυό σου χέρια-ὦ χέρια!
καθὼς σιγοσαλεύουνε λευκά,
στὸν Πύργο τῆς ἀπελπισιᾶς κρυμμένα περιστέρια
ἀπὸ μακριὰ τὰ ξαγναντῶ, σύμβολα εἰρηνικά.
Μιλοῦνε, δὲ μιλοῦν; Ἀχεῖ βαθιὰ μέσ᾿ στὴν κ…

Τρία ποιήματα,της Χριστίνας Γαλιάνδρα

ΑΓΑΠΗΜΈΝΕ ΜΟΥ
Για σένα όλοι οι χτύποι της καρδιάς μου
Τα απόρθητα τα κάστρα του μυαλού
Για σένα απ’ τα χείλη η δροσιά μου
Η ολόθερμη ανάσα του κορμιού
Για σένα μοναχά παράπονό μου
Υπάρχουν παραθύρια σ’ουρανό
Να βγαίνω και να ψάχνω τη μορφή σου
Ώσπου τα χνάρια σου στη γη μου να πατώ
Για σένα ατελείωτα τα βράδια
Πνιγμένη στων δακρύων ποταμό
κι οι μέρες μου να μοιάζουν για σκοτάδια
Γυρεύοντας στο φως σου να λιαστώ.


ΑΙΝΊΓΜΑΤΑ ΑΓΆΠΗΣ
Μη με ρωτάς τι νιώθω
Μη με ρωτάς στιγμή
Νιώθω να αιωρούμε
και δεν πατώ στη γη.
Αέρινο το σώμα.
Ψυχή στο πουθενά
και συ να περιμένεις
το σ’ αγαπώ ξανά!
Στην δόλια την καρδιά μου
τι προσπαθείς να βρείς
Στα αινίγματα αγάπης
τη λύση δε θα βρείς
Μη με ρωτάς για σκέψεις.
Το στόμα μου κλειστό.
Δεν πιάστηκα από λέξεις
ποτέ μου όσο ζω.
Το χάδι, τ’ άγγιγμά μου.
Του πόθου το φιλί.
Θα γίνουν της αγάπης
για σένα συνοδοί.



ΑΝΑΛΗΦΘΏΜΕΝΟΙ
Δε θέλω να μου δώσεις κάτι.
Ούτε να πάρω.
Να μοιραστούμε θέλω.
Ένα χιτώνα.
Ένα σανδάλι.
Ένα ποτήρι που θα βουτήξουνε τον άρτο τους.
Αναληφθ…