Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αυγούστου 28, 2016

Ποίηση,Ajmer Rode, Μετάφραση,Manolis Aligizakis

GIZA PYRAMIDS
Their stony grandstanding
urges you to look at your hands.
See what is possible with them.
I stand among those
looking in awe
the apex stone at 140 meters
the one that communes with gods
to receive blessings
coded in seven colors of sun.
Still under the spell
something in me moves my feet
to go and touch in reverence
the lowermost slab
supporting all those above it. To the apex.
ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΤΗΣ ΓΚΊΖΑΣ
Η πέτρινη περήφανή τους στάση
σε κάνει να κοιτάζεις τα χέρια σου.
Να δεις τί είναι εφικτό να φτιάξεις.
Στέκομαι μαζί μ’όλους
που θαυμάζουν
τον τελευταίο ογκόλιθο στην κορυφή
εκατό σαράντα μέτρα ψηλά
αυτόν που επικοινωνεί με τους θεούς
να αποσπάσει την ευλογία τους
κωδικοποιημένη στα επτά χρώματα του ήλιου.
Είμαι ακόμα υπνοτισμένος
καθώς κάτι μέσα μου υποκινεί τα πόδια μου
ν’ανέβω και μ’ ευλάβεια ν’αγγίξω
τον πιο χαμηλά τοποθετημένο ογκόλιθο
που υποβαστάζει όλους τους άλλους από πάνω του.
Μέχρι την κορυφή.
Ajmer Rode, translated by Manolis Aligizakis
 Από την υ…

Ποίηση,Ajmer Rode -Μετάφραση,Manolis Aligizakis

Ajmer Rode
~Παιδί της ερήμου~
Είμαι παιδί της ερήμου, λέει ο Σαγιέτ
αγαπώ τα χρώματά της, τη φωνή, τη σιωπή της.
Σταματά το άλογο με τη τόνγκα
εκεί που τελειώνει ο δρόμος κι αρχίζει η έρημος
κοντά στις πυραμίδες και δείχνει:
εκεί είναι το σπίτι μας, το βλέπετε
μένω με τους γονείς μου.
Η αδερφή μου ζει στη Νέα Υόρκη
αλλά έρχεται πίσω κάθε χρόνο.
Χτυπάει την πόρτα και λέει: Σαγιέτ
γύρισα. Αυτή τη φορά δεν ξαναφεύγω.
Και μετά πάει πάλι στη μεγάλη πόλη
και ξαναγυρίζει.
Τόση είναι η έλξη της ερήμου
Και πιάνοντας μια χούφτα άμμο
την αφήνει να γλυστρήσει απ’ τα δάχτυλά του


Child of the Desert

I am a child of the desert, says Sayed,
I love its colors its voice its silence.
He lets his horse and tonga stop
at the end of a desert road
around the pyramids and points out:
there, you see, our house, I live
with my parents
My sister -she lives in New York
but comes back here every year.
She knocks our door, says: Sayed,
here I am. This time I don’t go back.
Then she goes back to the big city and