Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αυγούστου 27, 2016

Τρία ποιήματα,της Όλγας Κανελλοπούλου- Ντινοδήμου

ΑΝΑΤΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Με έχουν επισημάνει οι άνεμοι
κι οι καταιγίδες της ζωής,
παγίδα εφήμερης κατάστασης.
Εσαεί χορογράφος της ποίησης
με λάβα στην ψυχή για μουσική,
νίκησα τα σκοτάδια και προχωρώ’
οδοιπόρος ουρανού, ταξιδιώτης φωτός,
αφήνω τον έναστρο ουρανό
κι ακροβατώ σε άλλων διαστάσεων
τις πύλες.
Διάκειμαι χιλιόχρονος, εποχής Φαραώ’
ακόμα ζωντανός και ορθός,
το φεγγάρι ζωγραφίζει τις στιγμές
κι εγώ στέλνω διαχρονικά λουλούδια,
στεφάνια αμάραντα,
για ελευθερία και ανάταση πνεύματος!

Όλγα Κανελλοπούλου -Ντινοδήμου
Από το βιβλίο μου<< Σεληνόφως>>




ΑΚΤΙΝΕΣ ΑΙΩΝΙΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
Ο αφρός του κύματος χαράκωμα τ’ ορίζοντα,
ακτίνες χαρίζει η σελήνη στο πέλαγος
ομορφιά δίνοντας και λάμψη.
Το τραγούδι μελωδικό ακούγεται
από πουλιών το στόμα.
Κούρσευες τη στιγμή ζητώντας
να παγώσει ο χρόνος.
Χείμαρρος ξεπηδούσαν οι ανάσες...
αιχμαλωσία ερωτική!
Η μελωδία των συναισθημάτων μαγική
πέρασμα στον παράδεισο υποδηλώνει,
πληρότητα ευτυχίας σ’ ένα ταξίδι θαυμάτων
στο σύμπαν!
Οι Δαναοί με μένος,…

Τρία ποιήματα,του Τόλη Νικηφόρου

λέξεις αμετανόητες
τα χρόνια μου έζησα εξόριστος ένας μισοσβησμένος στίχος σ' αρχαία μετόπη της γενέθλιας πόλης μέσα στο κάθε κύτταρό μου ήταν γραμμένη η προαιώνια ουτοπία έτσι ακριβώς όπως την είχε ονομάσει ο καθημερινός τριγύρω θάνατος πάντα ταξίδευα αφού ο βαρδάρης σου με γέννησε και το άλφα της αγάπης σου με σφράγισε, πατρίδα αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πύλες μου ποτέ το ψέμα δεν προσκύνησα την ποίηση δεν εγκατέλειψα τα κάστρα στο γαλάζιο όταν προσεύχονται πέρα ως πέρα φωταγωγημένα από τα μάτια των παιδιών (από τη συλλογή Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994) 

λουσμένη στην ομίχλη όπως το Σαββατόβραδο
λουσμένη στα δεκαοχτώ σου χρόνια θα σε περιμένω/ λουσμένη στην ομίχλη όπως το Σαββατόβραδο/ ένα όνειρο του φανοστάτη πάνω απ’ τη θάλασσα/ εκεί που ο δρόμος μόλις άρχισε εκεί που κάνει η δίψα το αδύνατο να ανθίσει/ εκεί που η προσμονή θαμπά φωτίζει/ χιλιάδες μυστικά και θαύματα (από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998)




ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

Τρία ποιήματα,της Φωτεινής Γεωργαντάκη Ψυχογιού

ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΟΝΥΠΕΤΗΣ
Πώς να προλάβω της μοναξιάς σου
την αοριστία;
Πώς να εντοπίσω τον ομόκεντρο θυμό,
τους λαθραίους επισκέπτες της νύχτας;
Το κατρακύλισμα της ομόηχης ησυχίας,
την παράξενα ανερχόμενη σιωπή;
Στα γλυκόπιοτα μονοπάτια της φυγής
στροβιλίζεται ο άμαχος πληθυσμός.
Κομμάτι κι εγώ στο ατέλειωτο κομβόι
στης ερήμου τα ηλιοκαμένα σωθικά.
Άγνωρα σημάδια, σκουραίνει ο καιρός.
Θεριεύει η σκέψη ανάμεσα στο φως
και στο τίποτα.
Στο λυγμό που κατάπιε η οργή μου,
βούλιαξε η θύμηση.
Γέρνω απαλά στο μαξιλάρι της νύχτας.
Ηρέμησαν οι ρίζες της καρδιάς.
Οι χτύποι της, ψαλμοί απαλοί,
αβίαστα εκδίδουν πιστοποιητικά
κατανόησης.
Γαία! Γύρω απ’ τον ομφαλό σου
κινείς τα νήματα, σαν ο ουρανός
γονυπετής εμπρός σου στοχάζεται.
13/8/2016
Ποιητική Συλλογή----- ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ-----


ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ Τ'ΑΛΩΝΙ
Όποτε ξεμακραίνει η Δύση,
ονειροπιάνομαι.
Ακροπατώ στο διάφανο του πέπλου της,
βαφτίζοντας νύχτα το δρόμο μου.
Έτσι, για να συμπράττω με τα αίθρια
των στίχων της.
Αγαπησιάρικες οι ώρες τ…