Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουλίου 19, 2016

Τρία ποιήματα,του Γιώργου Ν.Μανέτα

Μνήμες
.
Στον άταφο ναύτη
.
Στην γοερή σού ορκίζομαι κείνη κραυγή του φάρου
και στου βυθού που ξάπλωσες την άμμο τη νωπή,
θύρα να βρω στα βάθη της ν’ ανταμωθώ του Χάρου
τ’ ανήλια εκείνα δώματα που κατοικεί η σιωπή.
.
Κι όταν θα βρω το σκοτεινό του Χάροντα λημέρι,
τα πιο ακριβά μαλάματα θα δώσω και σκουτιά,
για να σου σφίξω ακόμη μια στερνή φορά το χέρι
πριν σε πλαγιάσει ατίμητο του ερέβους η ερημιά.
.
Πριν να σε λούσει πένθιμα το φως απ’ το φεγγάρι
και πριν της λήθης τ’ όνομα στην πέτρα σου γραφτεί,
βάζω την πένα στο χαρτί και κάνω την δοξάρι
για να τους πω πως χάθηκες δίχως κλαυθμό, ταφή:
.
Λέξεις συλλέγω ιάσμινες να πλέξω το στεφάνι
μα η ρίμα βγάζει συμφορά και στεναγμού λυγμό.
Στο θλιβερό ταξίδι σου, η πένα μου αποκάνει,
πενθεί και υγραίνει ως να ‘τανε κι εκείνη από πνιγμό.
.
©Γιώργος Μανέτας
.
Θύμηση
.
Πάλι χθες στο εικονοστάσι σαν να σβήστηκε το φως μου·
γιε μου - εσύ, πικρό κομμάτι της ζωής μου, μακρινό...
σε ποιας θάλασσας τη μέση, σε ποιαν άκρη αυτού του κόσμου
ταξιδεύ…

Τρία ποιήματα,του Κώστα Καρούσου

Ήρθες..

Ήρθες του νόστου πρωτόπλαστη
με πλήρη εξάρτηση λέξεων
ευλογίας-αρμονίας-θανάτου !!
όπως γιατρεύεις τις αποστάσεις
κι απασφαλίζεις τις ιδέες
κύτταρο-φιλί-κάνιστρο !!
με την αντιστροφή του ήλιου,
με πλήρη αφύπνιση σώματος,
ηδονής-υδρίας-απέραντης !!
Κ.Καρούσος..16/7/2016



 Των αγρών το φέγγος...

Των αγρών το φέγγος ελαχτάρησα,
μεγάθυμο στου στίχου το κατώφλι
ορθωμένο θυμίαμα των αιώνων...

Την καρδιά μου εμοίρασα στο θάμπος
της μηλόσαρκης ευγένειας των σχημάτων,
και στην ανθοφόρα δίκη της φύσης...

Φως λαχταριστό με σάρκα γη
με σκαλωσιές από λιοπύρι απάνεμο
του κόσμου η αμύρωτη λαχτάρα.!!!..
Κ.Καρούσος [ Τρεις Ωδες ]



Ωδή Πρώτη

Ω δύναμη του Λόγου, τα νεφρά σου
πειθαρχείς, το χρόνο στο κατάκρημνο
φιλί σου πάντοτε πώς ημερεύεις;
Πώς την ακοή σου να φέρω μέσα μου
στην κραυγή των εκλείψεων, διάκοσμος
να ξεχύνεσαι ή κοχλασμός της γης;
Συ σπας την εφταχρωμία της ψυχής
μπρος - πίσω ψηλαφείς τ’ ανάστημά σου
τ’ αύριο δεν ξέρεις πόσο θα ‘ναι κοντά
10)Σ’ ένα δειλινό ψάρεμα του κύκνου
χλωμό πά…