Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουλίου 12, 2016

Ποίηση,Φώτης Μοσχολιός

Το φεγγάρι, τα φεγγάρια ή τα μάτια τ' ουρανού
καθώς φεύγουν
 τα βλέπω να γλιστρούν στο νερό και να χάνονται.
Την πρώτη νύχτα, του πρώτου μήνα, της πρώτης χρονιάς, των
χαμένων στιγμών
θα είμαι καταδικασμένος να παλεύω με τη διάρκεια.
Την αίσθηση της διάρκειας δεν την αντέχω˙
ολημερίς, σαν τεμπέλα ηχώ
κατεβαίνει από κάποια αδιόρατη άβυσσο και νύχτα
 πια, αφού πρώτα έχει γεράσει,
σκαρφαλώνει με πείσμα, στο σβέρκο του ανθρώπου
και γράφει…
Ο άνεμος ή το χάδι,
 έστω και για μια φορά στη ζωή του
ακόμα κι αν με φθείρει, δεν χάνεται.
Μεταλλάσσεται σε νέκταρ και χύνεται στο στήθος μου.
 Επιστρέφει στον εαυτό μου˙ μπροστά σε μια μικρή εσοχή -
μπαίνει και βγαίνει
και φυσικά, αυτό θα συνεχίσει να κάνει και μετά από ένα
εκατομμύριο χρόνια.

© φώτης mοσχολιος






Ο τοκετός, ο λόγος και οι ποιητές
το γάβγισμα και οι αστραπές
το ανώμαλο, το νοσηρό, το τίποτα
οι ατάλαντες σιωπές προ χθες
και συ
το πρώτο κλάμα και οι κραυγές


© φώτης mοσχολιος

Δεν απαντάμε, ποτέ, σε ποίημα
μα αν το θελήσουμε, νοερά μαζί του…