Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια Λιακάδα... ~Marilou Levanda~


Κρύφτηκες μέσα σ' έναν ήλιο
που δεν άφησαν τα σύννεφα να βγει...
σ' ένα όνειρο που έχασε το δρόμο του...
Έγινες ο χαμένος παράδεισος...
Η θάλασσα που φοβήθηκα να ταξιδέψω...
Το χλωμό φάντασμα μιας παρατημένης ζωής...
Θυμάμαι δυό μάτια...
φθινοπωρινούς ουρανούς...
γεμάτα παράπονο
που σου αρνήθηκα μια λιακάδα...
Χρόνια περίεργα...
Αφημένα σ' έναν άνεμο ψεύτη...
σ' έναν τυχοδιώκτη καιρό...
Χαμογελούσε μπροστά η ζωή...
κι αυτή ψεύτρα...
Συνωμοσία της μοίρας
για να πάμε αλλού...
Και τώρα...έτσι αναπάντεχα...
αποκαλύπτεσαι...
έρχεσαι χαμογελαστός
μέσα σε μια υγρή ομίχλη...
δίπλα στη θάλασσα...
δείχνεις τόσο σίγουρος
πως κρατάς σφιχτά τη ζωή που
ονειρεύτηκα...
Τη ζωή που αντάλλαξα με καλοκαίρια
προδότες...
Η ζωή παράλογη...ανελέητη
έφερε μόνο χειμώνες...
Δοκιμάζει τώρα αντοχές...
Με κοιτάει ειρωνικά πίσω
από την εικόνα σου...
χάνεται στην ομίχλη...
Κι εσύ...αλάτι στην πληγή...
στοιχειώνεις το παρόν μου
μ' ένα χαμόγελο τόσο αθώο
που μου φέρνει δάκρυα..
Οι φθινοπωρινοί ουρανοί σου
διψούν ακόμα για μια λιακάδα...
Που να τη βρω να στην χαρίσω...
Μόνο χειμώνες κατοικούν εδώ...
Κρατάς σφιχτά
τη ζωή που ονειρεύτηκα...
φυλακισμένη...δέσμια μιας υπόσχεσης
που δεν κράτησα...μιας λιακάδας
που σου στέρησα...
Χαμογελάς γλυκά και φεύγεις...
Τραβάς προς το φως...
αγκαλιά με το όνειρο...
Μένει η ομίχλη...
Μένει το παρόν που γελάει ειρωνικά...
Με πλησιάζει όσο ξεμακραίνεις
κουβαλώντας στην κουρασμένη πλάτη του
άλλον ένα χειμώνα...
Η ζωή δοκιμάζει αντοχές...
Ο παράδεισος χάθηκε...
Δε ξέρω καν αν υπήρξε ποτέ...
Ποτέ δε θα μάθω...
Την απάντηση την κρατάς σφιχτά...
την παίρνεις μαζί σου...καθώς μ' αφήνεις...
καθώς χάνεσαι...
αγκαλιά με τη ζωή που ονειρεύτηκα...
λουσμένος στο φως...

Marilou Levanda


(η φωτογραφία από το διαδίκτυο)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ του Χριστόφορου Τριάντη

Στο τραπέζι του δασκάλου, υπήρχαν σύκα και δροσερό νερό. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της σχολής. Ένας νέος ήρθε να τον δει.Τον πλησίασε. «Ήρθα να γραφώ στη σχολή.Μόνο κοντά σας,θα βρω την αλήθεια». «Ποια  αλήθεια;» «Πώς θα γίνω άριστος!» «Άκου νέε,για να το επιτύχεις αυτό, πρέπει να ακολουθείς σε όλη τη ζωή,κάποιες αρετές.Πρώτα να ‘σαι γενναιόδωρος,  έτσι θα κερδίζεις ανθρώπους.Μετά είναι η ειλικρίνεια,να μη λες ψέματα,στους άλλους και τον εαυτό σου.Ακόμα, χρειάζεται να καλλιεργείς  την εξυπνάδα σου , για ν’ αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Υπάρχει και η αρετή της ευσπλαχνίας , αν την “εξασκείς” οι φτωχοί θα σ’ αγαπούν πραγματικά. Τέλος,  ο σεβασμός, αν σέβεσαι τους ανθρώπους  και τον Θεό,  θα γίνεις σοφός».