Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση~Dhimitri Jani Kokaveshi~

Αναδημοσίευση από την προσωπική σελίδα:''Της θάλασσας και της ψυχής''
Dhimitri Jani Kokaveshi
Χ
Σαν μ’ αγκαλιάζεις
νύχτες σου
στο φως μου!...Ξημερωνεις!
Dhjk©22-12-2016

 Χ
Έπαιζα.... κι έστρωνα ήλιο, σε μια σκακιέρα γνώσεις γεμάτων ανατολές τον φόρτωνα,.. ηλιοβασιλέματα σαν παραμύθια σε μία δυνατή παροδική πνοή... ανέμων, φουρτούνιαζαν, σκισμένα κύματα τρυπώνουν... κύμα, ποδοπατεί ακρογιαλιές, δεν του αφήνω κι ας ματώνω.
Ματώνω,… με τα βράχια ανυπακοής, ήλιου, θρύψαλα σωριάζονται σαν λάμψεις.
Στις λάμψεις αν έχουν άρνηση, δεν συνιστώ, δεν τις ποθώ,… υπηρεσίες που ορίζουν αποστάσεις σε υποταγές οφειλόμενες υπηρεσίας, συμμορφώνω!...
Δίχως λάμψεις δεν αφήνω, δεν προχωρώ, πρωινά που χάνουν ομορφιές… του σύμπαντος φωτίζονται από χαρά εξάντλησης θεϊκής η ηθική – της στέγη;...
Ανησυχώ!...
Της διάλυσης απ' την αγάπη σε σκοτάδια ανατροπής, θα τα φρουρώ.
Dhjk©05-08-2016

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΙΣ.
Ερωτικές, επιτυχίες
αναμέτρησης
αγάπης, δεν κρατούσε!...
Προκλητικές
φροντίδες, όνειρα
κι ισχυρισμούς
σε παρουσίες της φωτιάς
πως ν’ αρνηθεί:! ... ...
Dhjk©16-12-2014

X
Πάνω σε αριθμούς... και το συναίσθημα μετρούσε.
Μετρούσε!... Κάθε προφορά σε λέξεις ενώ το καθαρό βλέμμα;…
Άτονο, σε μία συνέχεια μόλυνσης του δυσάρεστου είχε πληγή.
Η μετάφραση, δεν είχε νόμισμα ενώ η έκφραση,. .. τα όνειρα της;!...
Τεράστια... φτώχεια, θα φορτωθώ.
Dhjk©18-12-2015
Φωτογραφία του χρήστη Της  Θάλλασας  Και  Της  Ψυχής.
 Χ
 Σαν μία νταντέλα επεξεργασμένη κούρασης η ομορφιάς, παρακινούσε… το βλέμμα, κέντριζε.... το σώμα της, βράχος κι ο βράχος;!...Κύμα ακτής πιο αιχμηρό, δροσιάς...σαν ένα κλάμα πρόσφερε... τη θάλασσα, κρατούσε σε ηρεμίες της φιλόδοξες η επίσημες τελετές προς την ακτή, δεν παρατούσε ... αγκαλιές.
Dhjk ©13-12-2013
 Dhimitri Jani Kokaveshi
 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Χριστόφορος Τριάντης~Δημιουργία~

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ   Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.   Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή. Ολύμπια αγάλματα και μυθικά σύμβολα βρήκαν τον δρόμο τους και έφτασαν στο σπίτι για μετοχή στα υψηλά: προσευχές και ευαγγέλια. Μια ωραία συντροφιά για τον ιδιοκτήτη.   Στην κεντρική είσοδο είναι χαραγμένα γράμματα, λάμψεις για τα βαθιά μεσάνυχτα και τις μυστικές ώρες. Στα δωμάτια υπάρχουν καθρέφτες για ν’ αποκρυσταλλώνονται οι ιδέες και οι επιθυμίες. Στους διάδρομους, απαγορεύονται : τα μετριοπαθή αποτυπώματα, οι σημάνσεις λογαριασμών, αριθμών και ματαιοτήτων. Στην οροφή, οι ήλιοι καθορίζουν τις σκέψεις, την απραξία και την ανάπαυση.    Κι όλα τα στηρίγματα και οι κολόνες, είναι σαν φανέρωση (κι επιφάνια)  για πρόσωπα και χαρακτήρες. Η σκόνη, όση …

Κατερίνα Γιαννακοπούλου

3ο Βραβείο Ποίησης 22οΠαγκόσμιο Συνέδριο Ποίησης
ΩΔΗ ΣΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Η αυλαία έπεσε πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ζούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη. Ο καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη. Οι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες”, οι αστραπές “μαστίζουν” Κι εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη… Κοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο “ζωολογικό μας κήπο”. Οι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας. Ανοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν. Ασφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους…του απρόσωπου πλήθους. Η πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους. Μην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω. Πώς δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Χρυσού Αιώνα του Περικλή; Ερευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας για να βρούμε πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς …

ΚΛΑΡΙΣΕ~Του Χριστόφορου Τριάντη~

Η Κλαρίσε δούλευε σαν δακτυλόγραφος σε μια εταιρεία. Έμενε μαζί με άλλες τέσσερις κοπέλες σ’ ένα μικρό διαμέρισμα,στη Μπραζίλια.Κυριολεκτικά ήταν η μια πάνω στην άλλη.Η Κλαρίσε δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, γιατί ήταν ένα φτωχό κορίτσι από την επαρχία και έπρεπε να μοιράζεται το ενοίκιο και τα έξοδα.Μια μέρα τηλεφώνησε στον διευθυντή της και του είπε πως έπρεπε να μείνει κλινήρης,γιατί ήταν άρρωστη.Αυτή η απουσία από τη δουλειά ήταν μια μικρή ευτυχία.Επιτέλους μόνη.Έφτιαξε καφέ και βγήκε  στο μπαλκόνι.Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη  πολλές φορές κι είδε πόσο όμορφη ήταν.Τραγούδησε, χόρεψε.Κατάλαβε πώς ήταν  η ελευθερία για μια νέα γυναίκα.Ήξερε ότι αυτό θα διαρκούσε λίγο,για την Κλαρίσε όμως,ήταν πάρα πολύ.
Τριάντης Χριστόφορος


 (η φωτογραφία από το διαδίκτυο)