Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι" - Τζίνα Ψάρρη


(απόσπασμα)
"Κουράστηκα να προσπαθώ, τέρμα οι ρόλοι που διάλεξα να παίζω συνέχεια. Με παρέσυραν τόσο που δεν κατάλαβα πως έμεινα ορφανή από αξίες. Τις φτήνυνα τόσο που έμειναν να μοιάζουν με απλούς σκακιστικούς κανόνες και δεν κατάλαβα πότε άφησα το σκάκι να παίζεται στις πλάτες μου, πότε η μοναξιά μου έγινε ασφυκτική. Γι' αυτό αυτοκτονούν οι άνθρωποι. Σε τερατώδεις πόλεις, στοιβάζονται σε πλατείες και μπαρ, καταπίνοντας τεράστιες ποσότητες αλκοόλ και μοναξιάς. Μιας μοναξιάς όμως τόσο διαφορετικής από κείνη της ατέλειωτης πεδιάδας σε μια ύπαιθρο, που σε κάνει μεταφυσικά να νιώθεις ένας μικρός θεός. Αυτό θέλω να ζήσω. Να βρω την πεδιάδα μου και να τρέχω ανάλαφρη κάτω απ' τον ήλιο. Δεν γίνεται όμως και η σκέψη πονάει. Ανάμεσα σ' αυτό που θέλω να ζήσω και στο αδιάκοπο πηγαινέλα του μεγαλύτερου μέρους της ζωής μου, έχει σφηνωθεί αυτό που με χωρίζει από την ευτυχία. Ζω αυτοεξόριστη μέσα στην ίδια μου την ψυχή. Τρέχω ακατάπαυστα πίσω από πυρετώδεις ουτοπίες, πιστεύοντας ότι έτσι εκπληρώνω τις πιο βαθιές μου επιθυμίες. Και μένω ν' αποζημιωθώ μόνο και μόνο επειδή έμεινα αφοσιωμένη στο κάθε τι που αγάπησα με πάθος".

"Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι" - Τζίνα Ψάρρη

(Υπάρχει χρώμα στο γκρίζο; Πώς λευτερώνεται η ψυχή απ' τα δεσμά της; Ποιές σκέψεις είναι αυτές που πονάνε το περισσότερο;
Απορίες, απαντήσεις, συζητήσεις και άλλα πολλά, στο βιβλίο και στο Κερατσίνι μια βραδιά)......



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης