Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι" - Τζίνα Ψάρρη


(απόσπασμα)
"Κουράστηκα να προσπαθώ, τέρμα οι ρόλοι που διάλεξα να παίζω συνέχεια. Με παρέσυραν τόσο που δεν κατάλαβα πως έμεινα ορφανή από αξίες. Τις φτήνυνα τόσο που έμειναν να μοιάζουν με απλούς σκακιστικούς κανόνες και δεν κατάλαβα πότε άφησα το σκάκι να παίζεται στις πλάτες μου, πότε η μοναξιά μου έγινε ασφυκτική. Γι' αυτό αυτοκτονούν οι άνθρωποι. Σε τερατώδεις πόλεις, στοιβάζονται σε πλατείες και μπαρ, καταπίνοντας τεράστιες ποσότητες αλκοόλ και μοναξιάς. Μιας μοναξιάς όμως τόσο διαφορετικής από κείνη της ατέλειωτης πεδιάδας σε μια ύπαιθρο, που σε κάνει μεταφυσικά να νιώθεις ένας μικρός θεός. Αυτό θέλω να ζήσω. Να βρω την πεδιάδα μου και να τρέχω ανάλαφρη κάτω απ' τον ήλιο. Δεν γίνεται όμως και η σκέψη πονάει. Ανάμεσα σ' αυτό που θέλω να ζήσω και στο αδιάκοπο πηγαινέλα του μεγαλύτερου μέρους της ζωής μου, έχει σφηνωθεί αυτό που με χωρίζει από την ευτυχία. Ζω αυτοεξόριστη μέσα στην ίδια μου την ψυχή. Τρέχω ακατάπαυστα πίσω από πυρετώδεις ουτοπίες, πιστεύοντας ότι έτσι εκπληρώνω τις πιο βαθιές μου επιθυμίες. Και μένω ν' αποζημιωθώ μόνο και μόνο επειδή έμεινα αφοσιωμένη στο κάθε τι που αγάπησα με πάθος".

"Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι" - Τζίνα Ψάρρη

(Υπάρχει χρώμα στο γκρίζο; Πώς λευτερώνεται η ψυχή απ' τα δεσμά της; Ποιές σκέψεις είναι αυτές που πονάνε το περισσότερο;
Απορίες, απαντήσεις, συζητήσεις και άλλα πολλά, στο βιβλίο και στο Κερατσίνι μια βραδιά)......



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης 







~Σιωπηλός άγγελος~

Γράφουν οι:Μαριάνθη Παπάδη &' Μαριάνθη Πλειώνη
Το έντονο κορνάρισμα από το μπλε Golf, που κινούνταν σαν αστραπή στη Λεωφόρο Κηφισίας έκανε τους οδηγούς να κοιτάνε με απορία τους επιβάτες του, μόλις αυτό βρισκόταν πίσω, πλάι, μπροστά τους. Στο κάθισμα του οδηγού ο Ιάσονας κάθιδρος προσπαθούσε να περάσει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε ανάμεσα από τα υπόλοιπα οχήματα, που ανέβαιναν κι αυτά προς τα πάνω. Δίπλα του σωριασμένη με ζωγραφισμένη την αγωνία στο αναψοκοκκινισμένο της πρόσωπο η ετοιμόγεννη Πηγή δάγκωνε τα χείλη της από τις σουβλιές που τρύπαγαν τα σωθικά της οι μικροί κοφτοί πόνοι. Λίγο πριν είχε ανακοινώσει με κλαούρικο* βλέμμα στο σύζυγό της, «πως τα νερά έσπασαν», όπως συνηθίζεται να λένε οι γυναίκες, μόλις φτάσει η μαγική εκείνη ώρα της γέννησης. Κάποιες ώρες αργότερα οι δυο τους παρέα με τα παππούδια, τις γιαγιάδες, αδέλφια και το υπόλοιπο σόι, η ελληνική υποδοχή των βρεφών σε όλο της το μεγαλείο, κοίταζαν με λατρεία το άγνωστο μέχρι τότε πλασματάκι τους. Έν…

Ποίηση: Κώστας Καρούσος

Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν φιλήσαμε ταπεινά
τ΄αυγινά στήθη του ήλιου
στους λόφους του πρόσκαιρου κόσμου !!
Τ΄αποκριάτικα βιτρώ των εκπτώσεων
και τη λιπόσαρκη γοητεία του ονείρου !!
Τ΄απρόσμενα χείλη της άνοιξης
και των οξειδωμένων αιγιαλών την εντροπία !!
Τ΄ολοκαύτωμα της αγάπης σου
στην αποδημία της λέξης που δύει !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
που δεν σταυροκοπήθηκε η αυγή
στη προκρούστεια κλίνη σου !!
Που μίσεψε το πέλαγος καράβια
για μια Τροία της Ελένης ανιστόρητη
χωρίς ασπίδες κ΄ ιαμβικές τραγωδίες !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας χαμένης ερωτικής ατλαντίδας
που αναδύεται στην άπειρη αίσθηση του βυθού !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
μιας παραπόντιας μέθης
που δε μεστώσαμε τ΄άλικο σταφυλλόγερμα
στ΄αμέθυστο φίλημα των άστρων !!
και της ψυχής μας το φέγγος
πάνω στα γυμνόστηθα κάλλη
της επίγειας οπτασίας μας !!
Για μιαν αμαρτία θα φύγουμε
για μιαν ακόλαστη ψυχή του ερέβους !!
Κώστας Καρούσος.

(η φωτογραφία από:Записи с меткой живопись)