Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χωρισμός~Φαίδρα Καψωμενάκη~



Απομακρύνθηκες βιαστικά...
Απομακρύνθηκα σιωπηλά ..
Δεν γύρισες το βλέμμα ,δεν γύρισα καν
να κοιτάξω
Με τρόμαζε ότι κι αν θα αντίκριζα,
ίσως και σένα !!
Μια απλωμένη αγκαλιά?
Δυο βουρκωμένα ,θλιμμένα μάτια ?
Την αγωνία για ένα αξημέρωτο αύριο ?
Μια παγερή αμηχανία?
Δεν γνωρίζω τι άκουγαν τα σιωπηλά σου βήματα ..
Λίγα φύλλα φθινοπωρινά έπεσαν
στο νοτισμένο πλακόστρωτο πλάι στα δικά μου...
Έπεσαν ,με μια εκκωφαντική ησυχία
Πόσο θόρυβο κάνουν τα φύλλα του φθινοπώρου
πέφτοντας .........Έτσι για να μου
θυμίσουν
με τον τρελλό τους χορό !
Φθάνει ο χειμώνας ,το ξέχασες ?
Και ύστερα σιωπή...όση φέρνει ένας ατέλειωτος χειμώνας.....
όση σιωπή θα φέρει η δική σου
απουσία .....

Φαίδρα




 (ο πίνακας είναι  της Έφης Αδαμίδου Πασοπούλου)


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

~Ένα ποίημα του Γιάννη Παρασκευόπουλου~

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

~Αναζήτηση~ 

 Εξαϋλώθηκαν τα συναισθήματα
 λες και δεν υπήρξαν ποτέ.

 Πέτρωσε η καρδιά
 παρά την θέρμης.

Βούρκωσε η σκέψη
 στο βάλτο της λησμονιάς. 

 Σε μια πικραμένη ανατολή
 έδυσε το φεγγάρι σου.

 Και συ μόνη περιπλανιέσαι
στα πέρατα του απείρου
 ψάχνοντας άλλα σύμπαντα.

 Παρασκευόπουλος Γιάννης